Ang Pulong Sang Dios

Salmo 79

Pangamuyo para sa Kahilwayan sang Nasyon

1O Dios, ginsalakay sang mga taga-iban nga nasyon ang duta nga imo ginapanag-iyahan.
Gindagtaan nila ang imo balaan nga templo kag ginlaglag ang Jerusalem.
Ginpakaon nila sa mga pispis kag sa mapintas nga mga sapat ang mga bangkay sang imo matutom nga mga alagad.
Ginpaagay nila ang dugo sang imo katawhan pareho sa tubig nga nagbaha sa bug-os nga Jerusalem,
kag wala sing may nabilin nga maglubong sa mga patay.

Ginapakahuy-an kami kag ginayaguta sang mga nasyon sa palibot namon.
Hasta san-o pa bala, Ginoo, ang imo kaakig sa amon?
Hasta bala sa wala sing katapusan?
Magadabdab na lang bala pareho sa kalayo ang imo kaimon?
Ipakita ang imo kaakig sa mga nasyon kag mga ginharian nga wala nagakilala kag nagasimba sa imo.
Kay ginpamatay nila ang imo katawhan[a] kag ginlaglag ang ila nasyon.
Indi kami pagsiluti tungod sa mga sala sang amon mga katigulangan.
Sa baylo, kaluoyi kami gilayon kay wala na gid kami sing may mahimo.
Buligi kami, O Dios nga amon manluluwas, agod madayaw ka.
Luwasa kami kag patawara sa amon mga sala agod mapadunggan ka.
10 Indi pagtuguti nga magsiling sa amon ang iban nga mga nasyon, “Diin na bala ang inyo Dios?”
Samtang nagatulok kami ipareyalisar sa mga nasyon nga balusan mo sila sa ila pagpamatay sang imo katawhan nga imo mga alagad.

11 Pamatii ang mga pag-ugayong sang imo katawhan nga ginbihag.
Mga palatyon sila, gani hilwaya sila paagi sa imo gahom.
12 Ginoo, balusi sing pito ka pilo ang amon katupad nga mga nasyon sa ila nga pagpakahuya sa imo.
13 Kag kami nga imo katawhan, nga imo ginabantayan pareho sa mga karnero, magapasalamat sa imo sa wala sing katapusan.
Dayawon ka namon permi hasta san-o.

Notas al pie

  1. 79:7 imo katawhan: sa literal, si Jacob.

The Message

Psalm 79

An Asaph Psalm

11-4 God! Barbarians have broken into your home,
    violated your holy temple,
    left Jerusalem a pile of rubble!
They’ve served up the corpses of your servants
    as carrion food for birds of prey,
Threw the bones of your holy people
    out to the wild animals to gnaw on.
They dumped out their blood
    like buckets of water.
All around Jerusalem, their bodies
    were left to rot, unburied.
We’re nothing but a joke to our neighbors,
    graffiti scrawled on the city walls.

5-7 How long do we have to put up with this, God?
    Do you have it in for us for good?
    Will your smoldering rage never cool down?
If you’re going to be angry, be angry
    with the pagans who care nothing about you,
    or your rival kingdoms who ignore you.
They’re the ones who ruined Jacob,
    who wrecked and looted the place where he lived.

8-10 Don’t blame us for the sins of our parents.
    Hurry up and help us; we’re at the end of our rope.
You’re famous for helping; God, give us a break.
    Your reputation is on the line.
Pull us out of this mess, forgive us our sins—
    do what you’re famous for doing!
Don’t let the heathen get by with their sneers:
    “Where’s your God? Is he out to lunch?”
Go public and show the godless world
    that they can’t kill your servants and get by with it.

11-13 Give groaning prisoners a hearing;
    pardon those on death row from their doom—you can do it!
Give our jeering neighbors what they’ve got coming to them;
    let their God-taunts boomerang and knock them flat.
Then we, your people, the ones you love and care for,
    will thank you over and over and over.
We’ll tell everyone we meet
    how wonderful you are, how praiseworthy you are!