O Livro

Joel 1:1-20

A invasão de gafanhotos

1Esta mensagem veio da parte do Senhor para Joel, filho de Petuel. 2Ouçam, anciãos de Israel! Que todos escutem! Em todo o tempo da vossa vida, sim, em todo o tempo da história do vosso país, alguma vez se ouviu coisa semelhante àquilo que vou dizer-vos? 3Nos anos vindouros, contem-no aos vossos filhos; que esta terrível narrativa passe de geração em geração. 4Depois da lagarta ter comido as vossas searas, veio o gafanhoto e comeu parte do que ficou; depois veio o saltão e por fim outros gafanhotos que comeram o que ficou dos anteriores.

5Despertem e chorem, ébrios, porque as vinhas estão destruídas e perdeu-se todo o mosto! 6Um vasto exército de gafanhotos cobre a terra; é demasiado numeroso para se poder contar; têm dentes tão pontiagudos como os do leão! 7Arruinaram as minhas vinhas e descascaram as figueiras, deixando os troncos e os ramos nus e brancos.

8Chorem de tristeza como a noiva que perdeu o seu jovem marido. 9Foram-se as oferendas de comida que deviam ser trazidas ao templo do Senhor; os sacerdotes perecem com fome; ouçam os clamores destes ministros do Senhor. 10Os campos não têm sementeiras. Por toda a parte apenas se vê tristeza e desolação. Perderam-se os cereais, o vinho novo e o azeite.

11É natural que os agricultores andem por aí desorientados e abatidos; é natural que os vinhateiros chorem de desespero. Chorem os que contavam com o trigo e a cevada, porque também se perderam. 12As vides secaram, as figueiras morreram e o mesmo aconteceu com as romãzeiras, as tamareiras, as macieiras, e com todas as árvores dos pomares; foi-se a alegria que elas traziam.

Uma chamada ao arrependimento

13Ó sacerdotes, vistam-se de saco! Ó ministros do meu Deus, inclinem-se durante toda a noite perante o altar, chorando, porque não haverá mais ofertas de cereais para vocês na casa do vosso Deus! 14Anunciem um jejum e convoquem uma solene assembleia. Reúnam os anciãos e todo o povo no templo do Senhor, vosso Deus, e chorem perante ele.

15Infelizmente, este terrível dia do Senhor está já próximo. Está quase a chegar a destruição decidida pelo Todo-Poderoso. 16O nosso alimento desaparecerá perante os nossos olhos; toda a alegria e contentamento no templo do nosso Deus terminarão. 17As sementes apodrecem debaixo do chão; os celeiros e os armazéns estão vazios; o trigo secou nos campos. 18O gado muge com fome; os pastores estão desorientados, porque não há pastagens para os animais; os rebanhos de ovelhas vão desaparecendo de miséria.

19A ti, Senhor, clamo, porque o fogo queimou as pastagens e as chamas destruíram todas as árvores. 20Até os animais selvagens pedem socorro, porque não acham água. Secaram os rios e as pastagens estão queimadas.

Thai New Contemporary Bible

โยเอล 1:1-20

1พระดำรัสขององค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งมีมาถึงโยเอล

บุตรเปธูเอล ความว่า

ตั๊กแตนบุก

2ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย จงฟังเถิด

ประชาชนทั้งปวง จงฟังเถิด

เคยเกิดเหตุการณ์อย่างนี้บ้างไหม

ทั้งในสมัยของท่านหรือสมัยบรรพบุรุษของท่าน?

3จงเล่าให้ลูกๆ ของท่านฟัง

และให้ลูกบอกหลาน

ให้หลานบอกเหลนต่อๆ กันไป

4ตั๊กแตนวัยเดินกินอะไรเหลือ

ตั๊กแตนใหญ่ก็มากิน

ตั๊กแตนใหญ่กินอะไรเหลือ

ตั๊กแตนอ่อนก็มากิน

ตั๊กแตนอ่อนกินอะไรเหลือ

ตั๊กแตนอื่นๆ1:4 ในภาษาฮีบรู คำทั้งสี่คำที่หมายถึงตั๊กแตนชนิดต่างๆ นี้มีความหมายไม่ชัดเจนก็มากิน

5ลุกขึ้นเถิด คนขี้เมาเอ๋ย จงร่ำไห้!

จงคร่ำครวญเถิด บรรดานักดื่มเหล้าองุ่นเอ๋ย

จงโอดครวญเพราะเหล้าใหม่

เพราะมันถูกฉวยเอาไปจากริมฝีปากของเจ้าแล้ว

6กองทัพชาติหนึ่งมาบุกรุกดินแดนของข้าพเจ้า

มันมีกำลังมากและมีจำนวนนับไม่ถ้วน

ฟันของมันคมดั่งฟันของราชสีห์

เขี้ยวดั่งเขี้ยวของนางสิงห์

7มันทำลายเถาองุ่น

และทำให้ต้นมะเดื่อของข้าพเจ้าป่นปี้

มันลอกเปลือกออกโยนทิ้ง

เหลือไว้แต่กิ่งก้านขาวโพลน

8จงร่ำไห้ดั่งหญิงพรหมจารี1:8 หรือหญิงสาวสวมเสื้อผ้ากระสอบ

ซึ่งคร่ำครวญถึงเจ้าบ่าว1:8 หรือคู่หมั้นในวัยแรกรุ่นของเธอ

9ธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชา

สูญสิ้นไปจากพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า

เหล่าปุโรหิตผู้ปรนนิบัติรับใช้อยู่ต่อหน้าองค์พระผู้เป็นเจ้าไว้ทุกข์

10ท้องทุ่งย่อยยับ

พื้นดินแตกระแหง1:10 หรือพื้นดินคร่ำครวญไว้อาลัย

เมล็ดข้าวก็ถูกทำลาย

เหล้าองุ่นใหม่เหือดแห้ง

และไม่มีน้ำมันมะกอก

11ชาวนาทั้งหลาย จงสิ้นหวัง

ชาวสวนองุ่น จงร่ำไห้

จงทุกข์โศกเรื่องข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์

เพราะพืชผลพินาศสิ้นจากแผ่นดิน

12เถาองุ่นเหี่ยวเฉา

ต้นมะเดื่อแห้งเหี่ยวไป

ทั้งต้นทับทิม ต้นอินทผลัม และต้นแอปเปิ้ล

คือต้นไม้ทั้งปวงในท้องทุ่งเหี่ยวแห้ง

ความปีติแห่งมวลมนุษยชาติ

ร่วงโรยไปแน่แล้ว

เรียกร้องให้กลับใจ

13ปุโรหิตทั้งหลายเอ๋ย จงสวมเสื้อผ้ากระสอบและไว้ทุกข์

ท่านผู้ปฏิบัติงานหน้าแท่นบูชา จงร่ำไห้

มาเถิดท่านผู้ปรนนิบัติรับใช้พระเจ้า

จงสวมเสื้อผ้ากระสอบไว้ตลอดคืน

เพราะธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชา

ขาดไปจากพระนิเวศของพระเจ้าของท่านแล้ว

14จงประกาศให้มีการถืออดอาหารอันบริสุทธิ์

จงเรียกประชุมอันบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์

จงเรียกเหล่าผู้อาวุโส

และทุกคนที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น

ให้มายังพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า

และร้องทูลอ้อนวอนองค์พระผู้เป็นเจ้า

15ช่างเป็นวันที่น่ากลัวยิ่งนัก!

เพราะวันขององค์พระผู้เป็นเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว

จะมาเหมือนหายนะจากองค์ทรงฤทธิ์

16อาหารสูญสิ้นไป

ต่อหน้าต่อตาเราแล้วไม่ใช่หรือ?

ความชื่นชมยินดีและความเปรมปรีดิ์

สูญสิ้นไปจากพระนิเวศของพระเจ้าของเราแล้วไม่ใช่หรือ?

17เมล็ดพืชเหี่ยวเฉาคาดิน1:17 ในภาษาฮีบรูคำนี้มีความหมายไม่ชัดเจน

ยุ้งฉางย่อยยับปรักหักพัง

เพราะเมล็ดข้าวเหี่ยวแห้งไปหมด

18ฝูงวัวร้องครวญครางเพียงไร!

มันเดินงุ่นง่าน

เพราะไม่มีทุ่งหญ้า

แม้แต่ฝูงแกะก็ทุกข์ทรมาน

19ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์

เพราะไฟเผาผลาญทุ่งโล่งที่ใช้เลี้ยงสัตว์

เปลวไฟแผดเผาต้นไม้ทั้งปวงในท้องทุ่งวอดวาย

20แม้แต่สัตว์ป่าก็ครวญหาพระองค์

ธารน้ำเหือดแห้งไปสิ้น

และไฟก็เผาผลาญทุ่งโล่งซึ่งใช้เลี้ยงสัตว์