New Living Translation

Numbers 21

Victory over the Canaanites

1The Canaanite king of Arad, who lived in the Negev, heard that the Israelites were approaching on the road through Atharim. So he attacked the Israelites and took some of them as prisoners. Then the people of Israel made this vow to the Lord: “If you will hand these people over to us, we will completely destroy[a] all their towns.” The Lord heard the Israelites’ request and gave them victory over the Canaanites. The Israelites completely destroyed them and their towns, and the place has been called Hormah[b] ever since.

The Bronze Snake

Then the people of Israel set out from Mount Hor, taking the road to the Red Sea[c] to go around the land of Edom. But the people grew impatient with the long journey, and they began to speak against God and Moses. “Why have you brought us out of Egypt to die here in the wilderness?” they complained. “There is nothing to eat here and nothing to drink. And we hate this horrible manna!”

So the Lord sent poisonous snakes among the people, and many were bitten and died. Then the people came to Moses and cried out, “We have sinned by speaking against the Lord and against you. Pray that the Lord will take away the snakes.” So Moses prayed for the people.

Then the Lord told him, “Make a replica of a poisonous snake and attach it to a pole. All who are bitten will live if they simply look at it!” So Moses made a snake out of bronze and attached it to a pole. Then anyone who was bitten by a snake could look at the bronze snake and be healed!

Israel’s Journey to Moab

10 The Israelites traveled next to Oboth and camped there. 11 Then they went on to Iye-abarim, in the wilderness on the eastern border of Moab. 12 From there they traveled to the valley of Zered Brook and set up camp. 13 Then they moved out and camped on the far side of the Arnon River, in the wilderness adjacent to the territory of the Amorites. The Arnon is the boundary line between the Moabites and the Amorites. 14 For this reason The Book of the Wars of the Lord speaks of “the town of Waheb in the area of Suphah, and the ravines of the Arnon River, 15 and the ravines that extend as far as the settlement of Ar on the border of Moab.”

16 From there the Israelites traveled to Beer,[d] which is the well where the Lord said to Moses, “Assemble the people, and I will give them water.” 17 There the Israelites sang this song:

“Spring up, O well!
    Yes, sing its praises!
18 Sing of this well,
    which princes dug,
which great leaders hollowed out
    with their scepters and staffs.”

Then the Israelites left the wilderness and proceeded on through Mattanah, 19 Nahaliel, and Bamoth. 20 After that they went to the valley in Moab where Pisgah Peak overlooks the wasteland.[e]

Victory over Sihon and Og

21 The Israelites sent ambassadors to King Sihon of the Amorites with this message:

22 “Let us travel through your land. We will be careful not to go through your fields and vineyards. We won’t even drink water from your wells. We will stay on the king’s road until we have passed through your territory.”

23 But King Sihon refused to let them cross his territory. Instead, he mobilized his entire army and attacked Israel in the wilderness, engaging them in battle at Jahaz. 24 But the Israelites slaughtered them with their swords and occupied their land from the Arnon River to the Jabbok River. They went only as far as the Ammonite border because the boundary of the Ammonites was fortified.[f]

25 So Israel captured all the towns of the Amorites and settled in them, including the city of Heshbon and its surrounding villages. 26 Heshbon had been the capital of King Sihon of the Amorites. He had defeated a former Moabite king and seized all his land as far as the Arnon River. 27 Therefore, the ancient poets wrote this about him:

“Come to Heshbon and let it be rebuilt!
    Let the city of Sihon be restored.
28 A fire flamed forth from Heshbon,
    a blaze from the city of Sihon.
It burned the city of Ar in Moab;
    it destroyed the rulers of the Arnon heights.
29 What sorrow awaits you, O people of Moab!
    You are finished, O worshipers of Chemosh!
Chemosh has left his sons as refugees,
    his daughters as captives of Sihon, the Amorite king.
30 We have utterly destroyed them,
    from Heshbon to Dibon.
We have completely wiped them out
    as far away as Nophah and Medeba.[g]

31 So the people of Israel occupied the territory of the Amorites. 32 After Moses sent men to explore the Jazer area, they captured all the towns in the region and drove out the Amorites who lived there. 33 Then they turned and marched up the road to Bashan, but King Og of Bashan and all his people attacked them at Edrei. 34 The Lord said to Moses, “Do not be afraid of him, for I have handed him over to you, along with all his people and his land. Do the same to him as you did to King Sihon of the Amorites, who ruled in Heshbon.” 35 And Israel killed King Og, his sons, and all his subjects; not a single survivor remained. Then Israel occupied their land.

Notas al pie

  1. 21:2 The Hebrew term used here refers to the complete consecration of things or people to the Lord, either by destroying them or by giving them as an offering; also in 21:3.
  2. 21:3 Hormah means “destruction.”
  3. 21:4 Hebrew sea of reeds.
  4. 21:16 Beer means “well.”
  5. 21:20 Or overlooks Jeshimon.
  6. 21:24 Or because the terrain of the Ammonite frontier was rugged; Hebrew reads because the boundary of the Ammonites was strong.
  7. 21:30 Or until fire spread to Medeba. The meaning of the Hebrew is uncertain.

Thai New Contemporary Bible

กันดารวิถี 21

กษัตริย์แห่งอาราดพ่ายแพ้

1เมื่อกษัตริย์แห่งอาราดชาวคานาอันผู้อาศัยอยู่ในเนเกบได้ยินข่าวว่าอิสราเอลเคลื่อนเข้ามาตามเส้นทางสู่อาธาริม เขาก็มาโจมตีอิสราเอลและจับบางคนไปเป็นเชลย อิสราเอลจึงถวายปฏิญาณต่อองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “หากพระองค์ทรงช่วยให้พวกเรารบชนะคนเหล่านี้ พวกเราจะทำลายล้าง[a]เมืองต่างๆ ของพวกเขาให้ราบเป็นหน้ากลอง” องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงสดับฟังคำทูลขอของอิสราเอล และทรงมอบชาวคานาอันไว้ในมือของพวกเขา พวกเขาทำลายล้างคนเหล่านั้นกับเมืองต่างๆ จนหมดสิ้น ที่แห่งนั้นจึงได้ชื่อว่า โฮรมาห์[b]

งูทองสัมฤทธิ์

พวกเขาเดินทางจากภูเขาโฮร์ไปตามทางที่จะไปทะเลแดงเพื่ออ้อมดินแดนเอโดม แต่ประชากรยิ่งรู้สึกท้อแท้มากขึ้น พากันบ่นว่าพระเจ้าและโมเสสว่า “ทำไมท่านถึงได้พาเราออกจากอียิปต์มาตายในถิ่นกันดารนี้? ไม่มีขนมปัง! ไม่มีน้ำ! เราเกลียดมานาที่แสนจะน่าเบื่อ!”

แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าจึงส่งงูพิษมาในหมู่พวกเขา ชนอิสราเอลหลายคนถูกงูกัดตาย ประชากรจึงมาหาโมเสสและร้องว่า “พวกข้าพเจ้าได้ทำบาปที่บ่นว่าองค์พระผู้เป็นเจ้ากับบ่นว่าท่าน โปรดอธิษฐานทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าให้นำงูออกไปเถิด” ดังนั้นโมเสสจึงอธิษฐานเผื่อประชากร

องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “จงทำงูตัวหนึ่งติดไว้ที่ยอดเสา ผู้ใดถูกงูกัด จงมองดูงูนั้นแล้วจะรอดชีวิต” โมเสสจึงทำงูจากทองสัมฤทธิ์ติดไว้ที่ยอดเสา และเมื่อผู้ที่ถูกงูกัดมองดูงูทองสัมฤทธิ์นั้นก็มีชีวิตอยู่

เดินทางไปโมอับ

10 ชนอิสราเอลออกเดินทางมาตั้งค่ายอยู่ที่โอโบท 11 แล้วเดินทางต่อมายังอิเยอาบาริมในถิ่นกันดารตรงข้ามโมอับด้านตะวันออก 12 พวกเขาเดินทางต่อจากที่นั่น และมาตั้งค่ายพักที่หุบเขาเศเรด 13 แล้วเคลื่อนมาตั้งค่ายที่ริมแม่น้ำอารโนนในถิ่นกันดาร ซึ่งต่อเข้าไปในเขตแดนของชาวอาโมไรต์ แม่น้ำอารโนนเป็นเส้นพรมแดนระหว่างโมอับกับอาโมไรต์ 14 ด้วยเหตุนี้ในหนังสือสงครามขององค์พระผู้เป็นเจ้าจึงระบุว่า

“…วาเฮบในเมืองสุฟาห์[c]และลำห้วย
อารโนน 15 และลาดเขาของลำห้วย
ซึ่งนำไปสู่ที่ตั้งของเมืองอาร์
เลียบไปตามเขตแดนของโมอับ”

16 จากที่นั่นอิสราเอลเดินทางต่อมายังเบเออร์ซึ่งเป็นบ่อน้ำที่องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “จงเรียกชุมนุมประชากร เราจะให้น้ำแก่พวกเขา”

17 อิสราเอลจึงขับร้องเพลงนี้ว่า

“บ่อน้ำเอ๋ย จงให้น้ำพุ่งขึ้นมาเถิด
ให้เราขับขานลำนำน้ำ
18 บ่อซึ่งบรรดาผู้นำได้ขุดขึ้น
ฝีมือเจาะของเหล่าเจ้านาย
ด้วยคทาและไม้เท้าของท่านเหล่านั้น”

แล้วพวกเขาก็ออกจากถิ่นกันดารเดินทางไปมัทธานาห์ 19 ผ่านมัทธานาห์ นาหะลีเอลและบาโมท 20 จนมาถึงหุบเขาในโมอับ มียอดเขาปิสกาห์ซึ่งมองลงมาเห็นถิ่นกันดาร

พิชิตกษัตริย์สิโหนและโอก

21 อิสราเอลส่งทูตเข้าพบกษัตริย์สิโหนของชาวอาโมไรต์เพื่อแจ้งว่า

22 “โปรดอนุญาตให้เราผ่านแดน เราจะไม่ออกนอกทางหลวงจนกว่าจะผ่านดินแดนของท่านไปแล้ว จะไม่รุกล้ำที่นาหรือสวนองุ่นของท่าน จะไม่ดื่มน้ำจากบ่อของท่าน”

23 แต่สิโหนไม่ยอมให้อิสราเอลผ่านแดน ทั้งยังยกทัพทั้งหมดมาสู้กับอิสราเอลในถิ่นกันดารโดยรบกันที่ยาฮาส 24 อิสราเอลจึงสังหารสิโหนและครอบครองดินแดนของเขา ตั้งแต่แม่น้ำอารโนนจดแม่น้ำยับบอก ไปประชิดพรมแดนของพวกอัมโมน เนื่องจากชายแดนของพวกเขามีแนวป้องกันเข้มแข็ง 25 อิสราเอลได้ยึดครองเมืองทั้งหมดของชาวอาโมไรต์ รวมทั้งเฮชโบนและถิ่นที่อาศัยโดยรอบ 26 เฮชโบนเป็นนครของสิโหนกษัตริย์ของชาวอาโมไรต์ ซึ่งได้รบกับกษัตริย์ของชนโมอับคนก่อน และยึดครองดินแดนทั้งหมดของเขามาจนจดแม่น้ำอารโนน

27 ด้วยเหตุนี้เหล่ากวีจึงขับขานว่า

“เชิญมาเฮชโบน และสร้างมันขึ้นใหม่
มากู้นครของสิโหนเถิด

28 “ไฟออกมาจากเฮชโบน
เปลวไฟกล้าจากนครแห่งสิโหน
เผาผลาญเมืองอาร์แห่งโมอับ
พลเมืองของที่สูงแห่งอารโนน
29 วิบัติแก่เจ้า โมอับเอ๋ย!
เจ้าถูกทำลายแล้ว ประชากรของพระเคโมชเอ๋ย!
เคโมชปล่อยให้บรรดาบุตรชายของตนต้องลี้ภัย
และบุตรสาวของตนต้องตกเป็นเชลย
เป็นเชลยของสิโหนกษัตริย์แห่งชาวอาโมไรต์

30 “แต่เราได้โค่นล้มพวกเขา
เฮชโบนถูกทำลายจนถึงดีโบน
เราล้มล้างพวกเขาไปไกลถึงโนฟาห์
ซึ่งขยายไปจนจดเมเดบา”

31 ดังนั้นอิสราเอลจึงตั้งถิ่นฐานในดินแดนของชาวอาโมไรต์

32 หลังจากโมเสสได้ส่งคนไปสำรวจเมืองยาเซอร์ ชนอิสราเอลก็ยึดถิ่นฐานโดยรอบได้ และขับไล่ชาวอาโมไรต์ซึ่งอาศัยอยู่ที่นั่นออกไป 33 แล้วพวกเขาวกไปตามเส้นทางสู่บาชาน และกษัตริย์โอกแห่งบาชานยกทัพมาเผชิญหน้ากันที่เอเดรอี

34 องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสกับโมเสสว่า “อย่ากลัวเขาเลย เพราะเราได้มอบเขาและกองทัพทั้งหมดตลอดจนดินแดนของเขาให้เจ้าแล้ว จงพิชิตเขาเหมือนที่ได้พิชิตสิโหนกษัตริย์ชาวอาโมไรต์ผู้ครองเฮชโบน”

35 อิสราเอลก็สังหารโอก บุตรหลาน และกองทัพทั้งหมดของเขา ไม่มีผู้รอดชีวิตแม้สักคนเดียว แล้วอิสราเอลก็เข้าครอบครองดินแดนนั้น

Notas al pie

  1. 21:2 คำนี้ในภาษาฮีบรูหมายถึงสิ่งของหรือบุคคลที่ถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้าแล้วไม่อาจเรียกคืนได้ มักจะต้องทำลายให้หมดสิ้นไป เช่นเดียวกับข้อ 3
  2. 21:3 แปลว่า พินาศย่อยยับ
  3. 21:14 ในภาษาฮีบรูวลีนี้มีความหมายไม่ชัดเจน