New American Standard Bible

Lamentations 1

The Sorrows of Zion

1How lonely sits the city
That was full of people!
She has become like a widow
Who was once great among the nations!
She who was a princess among the [a]provinces
Has become a forced laborer!
She weeps bitterly in the night
And her tears are on her cheeks;
She has none to comfort her
Among all her lovers.
All her friends have dealt treacherously with her;
They have become her enemies.
Judah has gone into exile [b]under affliction
And [c]under [d]harsh servitude;
She dwells among the nations,
But she has found no rest;
All her pursuers have overtaken her
In the midst of [e]distress.
The roads [f]of Zion are in mourning
Because no one comes to the appointed feasts.
All her gates are desolate;
Her priests are groaning,
Her virgins are afflicted,
And she herself [g]is bitter.
Her adversaries have become [h]her masters,
Her enemies [i]prosper;
For the Lord has caused her grief
Because of the multitude of her transgressions;
Her little ones have gone away
As captives before the adversary.
All her majesty
Has departed from the daughter of Zion;
Her princes have become like deer
That have found no pasture;
And they have [j]fled without strength
Before the pursuer.
In the days of her affliction and homelessness
Jerusalem remembers all her precious things
That were from the days of old,
When her people fell into the hand of the adversary
And no one helped her.
The adversaries saw her,
They mocked at her [k]ruin.
Jerusalem sinned greatly,
Therefore she has become an unclean thing.
All who honored her despise her
Because they have seen her nakedness;
Even she herself groans and turns away.
Her uncleanness was in her skirts;
She [l]did not consider her future.
Therefore she has [m]fallen astonishingly;
She has no comforter.
“See, O Lord, my affliction,
For the enemy has magnified himself!”
10 The adversary has stretched out his hand
Over all her precious things,
For she has seen the nations enter her sanctuary,
The ones whom You commanded
That they should not enter into Your congregation.
11 All her people groan seeking bread;
They have given their precious things for food
To restore their [n]lives themselves.
“See, O Lord, and look,
For I am despised.”
12 “Is it nothing to all you who pass this way?
Look and see if there is any [o]pain like my [p]pain
Which was severely dealt out to me,
Which the Lord inflicted on the day of His fierce anger.
13 “From on high He sent fire into my bones,
And it [q]prevailed over them.
He has spread a net for my feet;
He has turned me back;
He has made me desolate,
[r]Faint all day long.
14 “The yoke of my transgressions is bound;
By His hand they are knit together.
They have come upon my neck;
He has made my strength [s]fail.
The Lord has given me into the hands
Of those against whom I am not able to stand.
15 “The Lord has rejected all my strong men
In my midst;
He has called an appointed [t]time against me
To crush my young men;
The Lord has trodden as in a wine press
The virgin daughter of Judah.
16 “For these things I weep;
[u]My eyes run down with water;
Because far from me is a comforter,
One who restores my soul.
My children are desolate
Because the enemy has prevailed.”
17 Zion stretches out her hands;
There is no one to comfort her;
The Lord has commanded concerning Jacob
That the ones round about him should be his adversaries;
Jerusalem has become an unclean thing among them.
18 “The Lord is righteous;
For I have rebelled against His [v]command;
Hear now, all peoples,
And behold my [w]pain;
My virgins and my young men
Have gone into captivity.
19 “I called to my lovers, but they deceived me;
My priests and my elders perished in the city
While they sought food to restore [x]their strength themselves.
20 “See, O Lord, for I am in distress;
My [y]spirit is greatly troubled;
My heart is overturned within me,
For I have been very rebellious.
In the street the sword [z]slays;
In the house it is like death.
21 “They have heard that I groan;
There is no one to comfort me;
All my enemies have heard of my [aa]calamity;
They are glad that You have done it.
Oh, that You would bring the day which You have proclaimed,
That they may become like me.
22 “Let all their wickedness come before You;
And deal with them as You have dealt with me
For all my transgressions;
For my groans are many and my heart is faint.”

Notas al pie

  1. Lamentations 1:1 Or districts
  2. Lamentations 1:3 Or by reason of
  3. Lamentations 1:3 Or by reason of
  4. Lamentations 1:3 Lit great
  5. Lamentations 1:3 Or narrow places
  6. Lamentations 1:4 Or to
  7. Lamentations 1:4 Or suffers bitterly
  8. Lamentations 1:5 Lit head
  9. Lamentations 1:5 Or are at ease
  10. Lamentations 1:6 Lit gone
  11. Lamentations 1:7 Lit cessation
  12. Lamentations 1:9 Lit did not remember her latter end
  13. Lamentations 1:9 Lit come down
  14. Lamentations 1:11 Lit soul
  15. Lamentations 1:12 Or sorrow
  16. Lamentations 1:12 Or sorrow
  17. Lamentations 1:13 Or descended, overthrew
  18. Lamentations 1:13 Or Sick
  19. Lamentations 1:14 Lit stumble
  20. Lamentations 1:15 Or feast
  21. Lamentations 1:16 Lit My eye, my eye
  22. Lamentations 1:18 Lit mouth
  23. Lamentations 1:18 Or sorrow
  24. Lamentations 1:19 Lit their soul
  25. Lamentations 1:20 Lit inward parts are in ferment
  26. Lamentations 1:20 Lit bereaves
  27. Lamentations 1:21 Lit evil

Thai New Contemporary Bible

เพลงคร่ำครวญ 1

[a]1โอ กรุงที่เคยมีพลเมืองหนาแน่น
กลับอ้างว้างเสียแล้ว!
กรุงที่เคยยิ่งใหญ่ในหมู่ประชาชาติ
กลับเป็นเหมือนหญิงม่ายเสียแล้ว!
กรุงซึ่งเคยเป็นราชินีในหมู่แว่นแคว้นต่างๆ
กลับตกเป็นทาสเสียแล้ว

ยามค่ำคืนเธอร่ำไห้อย่างขมขื่น
น้ำตาไหลอาบแก้ม
ในบรรดาคนรักของเธอ
ไม่มีสักคนที่ปลอบโยนเธอ
สหายทั้งปวงก็ทรยศเธอ
พวกเขากลับกลายเป็นศัตรูของเธอ

หลังจากทุกข์ลำเค็ญและกรำงานหนัก
ยูดาห์ก็ตกเป็นเชลย
เธอไปอยู่ท่ามกลางประชาชาติต่างๆ
ไม่พบที่พักพิง
บรรดาผู้ตามล่าเธอก็ไล่ทันเธอ
ในยามที่เธอทุกข์เข็ญ

ถนนหนทางสู่ศิโยนคร่ำครวญหวนไห้
เพราะไม่มีใครมางานเทศกาลตามกำหนด
ประตูเมืองทั้งหมดก็เริศร้าง
บรรดาปุโรหิตของเธอทอดถอนใจ
บรรดาหญิงสาวของเธอก็โศกเศร้า
ตัวเธอเองก็ทุกข์ทรมานขมขื่น

ศัตรูของเธอกลับกลายเป็นนาย
อริทั้งหลายของเธอเบิกบานสำราญใจ
เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงนำความทุกข์ระทมมาให้เธอ
เพราะบาปมากมายของเธอ
ลูกเล็กเด็กแดงของเธอ
ตกไปเป็นเชลยต่อหน้าศัตรู

ความโอ่อ่าตระการทั้งปวง
พรากไปจากธิดาแห่งศิโยน[b]เสียแล้ว
เจ้านายของเธอเป็นเหมือนกวาง
ที่หาทุ่งหญ้าไม่ได้
ต้องหนีไปต่อหน้านักล่า
อย่างอ่อนแรง

ในยามทุกข์ลำเค็ญและต้องระหกระเหิน
เยรูซาเล็มก็หวนระลึกถึงสิ่งเลอเลิศ
ที่เธอเคยมีในวันเก่าก่อน
เมื่อพลเมืองของเธอตกอยู่ในเงื้อมมือของศัตรู
ไม่มีใครช่วยเหลือเธอ
เหล่าศัตรูมองดูเธอ
และหัวเราะเยาะความย่อยยับของเธอ

เยรูซาเล็มได้ทำบาปอย่างใหญ่หลวง
ดังนั้นเธอจึงแปดเปื้อนมลทิน
บรรดาคนที่เคยยกย่องเธอก็เหยียดหยามเธอ
เพราะเห็นความเปลือยเปล่าของเธอ
เธอเองสะอื้นไห้
และหันหน้าหนี

ความโสโครกฝังแน่นในอาภรณ์ของเธอ
เธอไม่ใส่ใจอนาคตของเธอ
ความล่มจมของเธอน่าใจหาย
ไม่มีใครปลอบโยนเธอ
“ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดทอดพระเนตรความทุกข์ลำเค็ญของข้าพระองค์
เพราะศัตรูชนะเสียแล้ว”

10 ศัตรูฉวยสิ่งล้ำค่า
ของเธอไปหมด
เธอเห็นคนต่างชาติบุกเข้ามา
ในสถานนมัสการของเธอ
ล้วนแต่เป็นชนชาติต่างๆ ซึ่งพระองค์สั่งห้าม
ไม่ให้เข้ามาท่ามกลางชุมนุมประชากรของพระองค์

11 พลเมืองของเธอสะอื้นไห้
ขณะเสาะหาอาหาร
เอาของมีค่าออกมาแลกอาหาร
เพื่อประทังชีวิต
“ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดทอดพระเนตรและทรงใคร่ครวญดูเถิด
เพราะข้าพระองค์ถูกเหยียดหยาม”

12 “พวกท่านที่ผ่านไปผ่านมา ไม่รู้สึกรู้สาอะไรบ้างเลยหรือ?
จงมองไปรอบๆ เถิด
มีความทุกข์ใดบ้างเหมือนทุกข์
ที่เกิดแก่ข้าพเจ้า
ทุกข์ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบันดาลแก่ข้าพเจ้าในวันแห่งพระพิโรธอันรุนแรง?

13 “พระองค์ทรงส่งไฟลงมาจากเบื้องบน
ไฟนั้นแผดเผาอยู่ในกระดูกของข้าพเจ้า
พระองค์ทรงวางตาข่ายดักเท้าของข้าพเจ้า
และทำให้ข้าพเจ้าหันกลับ
พระองค์ทรงทิ้งข้าพเจ้าไว้
ให้ระบมไข้และอ่อนระโหยโรยแรงวันยังค่ำ

14 “พระองค์ทรงถักบาปของข้าพเจ้า
เป็นเชือกมัดข้าพเจ้าเข้ากับแอกของการเป็นเชลย[c]
บาปเหล่านั้นอยู่ที่คอของข้าพเจ้า
และองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงกระทำให้กำลังวังชาของข้าพเจ้าเหือดหาย
พระองค์ทรงมอบข้าพเจ้าไว้ในมือของคนเหล่านั้น
ซึ่งข้าพเจ้าไม่อาจต่อกรได้

15 “องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงทอดทิ้งนักรบทั้งปวง
ที่อยู่ท่ามกลางข้าพเจ้า
พระองค์ทรงระดมพลมาต่อสู้ข้าพเจ้า
เพื่อ[d]บดขยี้พวกคนหนุ่มของข้าพเจ้า
องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเหยียบย่ำธิดาพรหมจารีแห่งยูดาห์[e]
ดั่งองุ่นในบ่อย่ำองุ่น

16 “ด้วยเหตุนี้ ข้าพเจ้าจึงร่ำไห้
น้ำตาหลั่งริน
ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ คอยปลอบโยน
ไม่มีใครช่วยกู้ดวงวิญญาณของข้าพเจ้า
ลูกๆ ของข้าพเจ้าสิ้นเนื้อประดาตัว
เพราะศัตรูชนะเขา”

17 ศิโยนยื่นมือออก
แต่ไม่มีใครปลอบโยนเธอ
องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงบัญชายาโคบไว้แล้วว่า
ให้เพื่อนบ้านของเขากลายเป็นศัตรู
เยรูซาเล็มกลายเป็น
ของโสโครกในหมู่พวกเขา

18 องค์พระผู้เป็นเจ้าทรงชอบธรรม
กระนั้นข้าพเจ้าก็กบฏต่อพระบัญชาของพระองค์
ฟังเถิด ประชาชาติทั้งปวง
จงมองดูความทุกข์ลำเค็ญของข้าพเจ้า
คนหนุ่มสาวของข้าพเจ้า
ตกไปเป็นเชลย

19 “ข้าพเจ้าร้องเรียกบรรดาพันธมิตรของข้าพเจ้า
แต่พวกเขาก็ทรยศหักหลังข้าพเจ้า
บรรดาปุโรหิตและผู้อาวุโสทั้งหลายของข้าพเจ้า
พินาศย่อยยับในกรุง
ขณะพวกเขาค้นหาอาหาร
เพื่อประทังชีวิต

20 “ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดทอดพระเนตรเถิด
ว่าข้าพระองค์ทุกข์ยากมากเพียงไร!
จิตใจร้อนรุ่ม ดวงใจสับสนวุ่นวายอยู่ภายใน
เพราะข้าพระองค์ได้กบฏอย่างที่สุด
นอกบ้านมีแต่คมดาบคร่าชีวิตลูกหลาน
ในบ้านมีแต่ความตาย

21 “ผู้คนได้ยินเสียงครวญครางของข้าพระองค์
แต่ไม่มีใครปลอบโยนข้าพระองค์
ศัตรูทั้งปวงได้ยินถึงความทุกข์ยากลำเค็ญของข้าพระองค์
ก็กระหยิ่มลิงโลดในสิ่งที่พระองค์ได้ทรงทำ
ขอทรงนำวันนั้นที่ทรงประกาศไว้มาถึง
เพื่อพวกเขาจะได้เป็นเหมือนข้าพระองค์

22 “ขอให้ความชั่วร้ายของพวกเขามาอยู่ต่อหน้าพระองค์
ขอทรงจัดการกับพวกเขา
อย่างที่พระองค์ได้ทรงจัดการกับข้าพระองค์
เพราะบาปทั้งสิ้นของข้าพระองค์
เสียงครวญครางของข้าพระองค์มากมายนัก
และดวงใจของข้าพระองค์อ่อนระโหยไป”

Notas al pie

  1. + ในภาษาฮีบรู บทนี้เป็นบทกวีที่แต่ละข้อขึ้นต้นด้วยตัวอักษรฮีบรูเรียงตามลำดับ
  2. 1:6 คือ ชาวเยรูซาเล็ม เช่นเดียวกับที่อื่นๆ ในพระธรรมเล่มนี้
  3. 1:14 ฉบับ LXX. ว่าพระองค์ทรงเฝ้าดูอยู่เหนือบาปของข้าพเจ้า / ทรงถักบาปเหล่านั้นเข้าด้วยกัน
  4. 1:15 หรือพระองค์ทรงกำหนดเวลาสำหรับข้าพเจ้า / เมื่อพระองค์จะ
  5. 1:15 คือ ชาวเยรูซาเล็ม