Het Boek

Psalmen 79:1-13

1Een psalm van Asaf.

O God, ongelovigen zijn bij ons binnengedrongen

en hebben uw heiligdom, de tempel, onteerd.

Zij hebben Jeruzalem vernield.

2De dode lichamen van uw dienaren

hebben zij als voedsel aan de vogels gegeven.

De wilde dieren hebben de lijken

van uw volgelingen te eten gekregen.

3Zij hebben hun bloed als water laten weglopen rondom Jeruzalem.

Niemand heeft hen begraven.

4De omwonenden spreken smalend over ons.

Onze buren bespotten ons en maken ons belachelijk.

5Hoelang moet dit nog duren, Here?

Hoelang zal uw toorn op ons blijven?

Uw jaloezie branden als een vuur?

6Vier uw toorn maar bot op de volken die U niet willen kennen,

over de landen waar men U niet eert en aanroept.

7Die hebben uw volk onder de voet gelopen

en Jeruzalem verwoest.

8Laat de zonden van onze voorouders

niet op onze hoofden neerkomen,

kom naar ons toe met uw vergeving en liefde,

wij zijn zo zwak geworden.

9O God die ons bevrijdt,

help ons toch ter wille van U Zelf.

Verlos ons

en doe onze zonden weg ter wille van uw naam.

10Dan kunnen de heidenen tenminste niet zeggen:

‘Waar blijft hun God nu?’

Toon ons hoe U wraak neemt op deze heidenen

wegens de dood van uw volgelingen.

11Luister naar het zuchten van de gevangenen,

red hen die ten dode zijn opgeschreven,

red hen door uw sterke arm.

12Straf de buurlanden zevenvoudig

voor de spot die zij met U dreven, Here.

13En wij—uw volk, dat door U wordt geleid—

zullen U altijd loven en prijzen.

Onze kinderen en kleinkinderen

zullen spreken over uw grootheid.

Thai New Contemporary Bible

สดุดี 79:1-13

สดุดี 79

(บทสดุดีของอาสาฟ)

1ข้าแต่พระเจ้า ชนชาติทั้งหลายได้รุกรานกรรมสิทธิ์ของพระองค์

พวกเขาทำให้พระวิหารศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์เป็นมลทิน

พวกเขาทำให้เยรูซาเล็มกลายเป็นซากปรักหักพัง

2พวกเขาปล่อยให้ศพผู้รับใช้ของพระองค์

เป็นอาหารของฝูงนกในอากาศ

ให้เนื้อประชากรของพระองค์ตกเป็นอาหารของสัตว์ร้ายในแผ่นดิน

3พวกเขาทำให้เลือดหลั่งรินทั่วเยรูซาเล็ม

ดั่งน้ำนอง

ไม่มีใครสักคนที่จะจัดการฝังศพ

4ข้าพระองค์ทั้งหลายตกเป็นคำเปรียบเปรยของเพื่อนบ้าน

เป็นที่ดูหมิ่นและเยาะเย้ยของชนชาติโดยรอบ

5อีกนานเพียงใด ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า? พระองค์จะทรงพระพิโรธไปตลอดกาลหรือ?

อีกนานเพียงใดที่ความหึงหวงของพระองค์จะเผาผลาญดั่งไฟ?

6ขอทรงเทพระพิโรธลงเหนือชนชาติทั้งหลาย

ที่ไม่ยอมรับพระองค์

ลงเหนืออาณาจักรต่างๆ

ที่ไม่ยอมร้องทูลโดยออกพระนามของพระองค์

7เพราะพวกเขาได้กลืนกินยาโคบ

และทำลายล้างภูมิลำเนาของเขา

8ขออย่าทรงให้โทษบาปของบรรพบุรุษมาตกกับข้าพระองค์ทั้งหลาย

ขอพระเมตตามาถึงข้าพระองค์ทั้งหลายโดยเร็ว

เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายตกต่ำที่สุด

9ข้าแต่พระเจ้าองค์พระผู้ช่วยให้รอดของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายเถิด

เพื่อเห็นแก่เกียรติสิริแห่งพระนามของพระองค์

โปรดช่วยกู้และอภัยบาปของข้าพระองค์ทั้งหลาย

เพื่อเห็นแก่พระนามของพระองค์

10เหตุใดจะให้ชนชาติต่างๆ พูดได้ว่า

“พระเจ้าของพวกเขาอยู่ที่ไหน?”

ต่อหน้าต่อตาของเรา ขอให้ชนชาติทั้งหลายรับรู้โดยทั่วกันว่า

พระเจ้าทรงแก้แค้นแทนโลหิตที่หลั่งรินของผู้รับใช้ของพระองค์

11ขอให้เสียงครวญครางของเหล่านักโทษมาถึงต่อหน้าพระองค์

โดยอานุภาพแห่งพระกรของพระองค์

ขอทรงไว้ชีวิตผู้ถูกสั่งประหาร

12ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงแก้แค้นบรรดาคนที่อยู่ล้อมรอบข้าพระองค์

ซึ่งกำลังลบหลู่พระองค์ให้รับโทษหนักถึงเจ็ดเท่า

13แล้วข้าพระองค์ทั้งหลายผู้เป็นประชากรของพระองค์

เป็นแกะแห่งทุ่งหญ้าของพระองค์

จะสรรเสริญพระองค์เป็นนิตย์

ข้าพระองค์ทั้งหลายจะสรรเสริญเทิดทูนพระองค์สืบไปทุกชั่วอายุ