Het Boek

Klaagliederen 1

Klaaglied over Jeruzalem

1De straten van Jeruzalem, eens vol met mensen, liggen er nu verlaten bij. Als een verdrietige weduwe zit zij daar eenzaam neer, zij treurt. Die eens de koningin van de volken was, is nu een slavin.
Zij huilt de hele nacht, de tranen stromen over haar wangen. Geen van al haar geliefden is er om te helpen. Die eens haar vrienden waren, hebben haar nu verraden en zijn vijanden geworden.
Na een moeilijke tijd van zware onderdrukking is Juda verbannen, nu leeft ze ver hier vandaan in ballingschap. Ze heeft geen rust, want haar belagers drijven haar in het nauw.
De wegen naar Jeruzalem liggen er treurig bij. Zij zijn niet langer gevuld met blijde drommen mensen, op weg om de tempelfeesten te vieren. De stadspoorten zijn uitgestorven, haar priesters klagen en haar jonge meisjes zijn weggesleept. Zij huilt bitter.
Haar vijanden zijn haar de baas, want de Here heeft Jeruzalem gestraft voor haar vele zonden, haar jonge kinderen zijn gevangengenomen en als slaven weggevoerd naar een ver land.
Al haar schoonheid en luister zijn verdwenen. Haar vorsten zoeken als hongerige herten naar gras, als hulpeloze dieren, te zwak om te blijven vluchten voor hun achtervolgers.
En op het dieptepunt van Jeruzalems ellende denkt zij terug aan de goede, oude tijd. Zij denkt aan alle fijne en blijde gebeurtenissen die zij meemaakte voordat die haatdragende vijand haar neersloeg, en er was niemand die haar te hulp kon komen.
Jeruzalem heeft zwaar gezondigd, daarom is zij tot een bespotting geworden.
Allen die haar eens vereerden, verachten haar nu, want zij hebben gezien hoe zij werkelijk was en hoe zij werd vernederd. Zij schaamt zich diep en verbergt haar gezicht.
Zelfs de zoom van haar kleding is bevuild en zij weigert onder ogen te zien dat de straf zeker niet zal uitblijven. Nu ligt zij in de goot en niemand helpt haar eruit. ‘Och Here,’ roept zij, ‘kijk toch hoe ik lijd. De vijand heeft mij overwonnen.’
10 Haar vijanden hebben haar leeggeplunderd en al haar waardevolle bezittingen meegenomen. Zij moest toezien hoe vreemde volken haar heilige tempel onteerden, buitenlanders die U zelfs had verboden er binnen te komen.
11 Haar inwoners jammeren en zoeken naar brood, zij hebben al hun bezittingen verkocht om eten te kopen en zo tenminste nog in leven te blijven. ‘Here,’ bidt zij, ‘kijk eens hoe ik word veracht.’
12 Betekent dit niets voor u die hier voorbij komt? Kijk om u heen en beoordeel of u ooit eerder zoʼn verdriet heeft gezien als bij mij. Dit alles heeft de Here mij aangedaan op de dag van zijn vlammende toorn.
13 Hij stuurde vanuit de hemel vuur dat in mijn beenderen brandt. Hij zette een valstrik op mijn pad zodat ik verschrikt terugdeinsde. Hij heeft mij ziek en eenzaam laten worden.
14 Hij weefde mijn zonden tot een touw waarmee Hij het slavenjuk op mijn nek vastmaakte. Hij ontnam mij mijn kracht en leverde mij over aan mijn vijanden, ik ben hulpeloos in hun handen.
15 De Here heeft al mijn machtige mannen vertrapt. Op zijn bevel kwam een groot leger opzetten om de jongeren te vernietigen. De Here heeft zijn geliefde stad vertrapt, zoals men druiven in een wijnpers vertrapt.
16 Om al deze dingen moet ik huilen, de tranen stromen langs mijn wangen. Mijn trooster is ver weg en Hij is de enige die mij zou kunnen helpen. Mijn kinderen hebben geen toekomst, want vijanden overheersen ons.
17 Jeruzalem smeekt om hulp, maar niemand biedt troost. Want de Here heeft gezegd dat haar buren haar vijanden zouden worden! En dat zij als een onreine te midden van de volken zou worden!
18 De Here heeft gelijk, want wij zijn tegen Hem in opstand gekomen. Maar toch, volken rondom, luister en kijk naar mijn vertwijfeling en angst, want mijn zonen en dochters zijn als slaven weggevoerd naar verre landen.
19 Ik smeekte mijn bondgenoten mij te helpen. Maar ook dat was valse hoop. Zij konden op geen enkele manier helpen. Ook mijn priesters en leiders konden niet helpen, zij stierven van honger, terwijl zij in de vuilnishopen op straat naar brood zochten.
20 Och Here, kijk toch naar mijn wanhoop, mijn hart is gebroken en mijn ziel krimpt ineen van angst, want ik ben vreselijk opstandig geweest. In de straten wacht het zwaard mij op, thuis word ik bedreigd door honger en ziekten.
21 Mensen horen mijn jammerklachten wel, maar niemand kan mij troosten. Al mijn vijanden zien hoe ik lijd en zij genieten ervan. En toch zal er eens een tijd komen—want U hebt dat beloofd—dat U met hen hetzelfde zult doen als U met mij hebt gedaan.
22 Kijk ook naar hun zonden en geef hun dezelfde straf als U mij gaf. Ik kan alleen maar zuchten en mijn hart doet pijn.

Священное Писание (Восточный Перевод)

Плач 1

Иерусалим – одинокая вдова

1Как одиноко стоит столица,
    что некогда была многолюдной!
Она стала как вдова,
    а была великой среди народов,
была царицей над областями,
    но стала рабыней.
Горько плачет она ночью,
    и слёзы текут по её щекам.
Нет у неё утешителя
    среди всех возлюбленных[a] её.
Все друзья изменили ей
    и стали врагами.
Иудея пошла в изгнание
    после бед и тяжкого рабства.
Поселилась она среди других народов,
    но не нашла покоя.
Все её преследователи настигли её
    посреди бедствия.
Дороги в Иерусалим[b] плачут,
    потому что никто не идёт на праздник.
Все ворота столицы опустели,
    стонут священнослужители её,
девушки печальны,
    горько и ей самой.
Враги правят ею,
    неприятели её благоденствуют.
Горе послал ей Вечный[c]
    из-за множества её беззаконий.
Дети её пошли в плен,
    враг гонит их перед собой.
Всё великолепие покинуло дочь Сиона[d].
    Вожди её подобны оленям, не находящим пастбища;
    обессиленные они бегут впереди погонщика.
В дни своих бедствий и скитаний
    вспомнила столица о всех драгоценностях,
    которые были у неё в прежние дни.
Когда народ её попал в руки врага,
    никто не помог ей;
враги смотрели на неё
    и смеялись над её поражением.
Ужасно согрешила столица,
    поэтому она и стала нечистой.
Все, кто прославлял её, теперь презирают,
    потому что увидели её наготу.
Да и сама она вздыхает и отворачивается;
    её нечистота замарала ей подол.
И так как она не задумывалась о будущем,
    падение её было ошеломительным,
    и не было у неё утешителя.

– О Вечный, взгляни на моё страдание,
    ведь враг торжествует!

10 Враг похитил у неё всё самое ценное;
    она видит, как в её святилище входят язычники,
    те, кому Ты запретил вступать в Твоё собрание.
11 Весь народ её стонет в поисках хлеба,
    отдаёт драгоценности свои за пищу,
    лишь бы жизнь сохранить.

– О Вечный, обрати Твой взор
    и посмотри, как я унижена!

Вопль Иерусалима

12 – Неужели это не трогает вас, все проходящие мимо?
    Взгляните и посмотрите,
есть ли страдание, подобное моему страданию,
    которое постигло меня,
которое Вечный послал на меня
    в день Своего пылающего гнева?
13 Свыше Он послал огонь,
    послал его в кости мои.
Он раскинул сеть для ног моих,
    опрокинул меня.
Он опустошил меня
    и наполнил дни мои болезнью.
14 Беззакония мои Он взял
    и, связав их, сделал из них ярмо.
Владыка возложил его на шею мою,
    чем ослабил силы мои.
Он отдал меня в руки тех,
    кому я не могу противостоять.
15 Владыка низложил среди меня
    всех сильных моих,
собрал против меня войска,
    чтобы истребить моих юношей;
как в давильне, истоптал Владыка
    девственную дочь Иуды[e].
16 Вот почему я плачу
    и из глаз моих потоками льются слёзы.
Рядом нет никого, кто бы утешил меня,
    оживил бы душу мою.
Дети мои разорены,
    потому что враг одолел их.

17 Сион простирает руки свои,
    но нет никого, кто бы утешил его.
Вечный повелел окружающим народам
    враждовать с Исраилом[f];
Иерусалим стал
    мерзостью среди них.

18 – Праведен Вечный,
    а я была непокорна слову Его.
Послушайте, все народы,
    и взгляните на страдание моё.
Девушки и юноши мои
    пошли в плен.
19 Звал я возлюбленных моих,
    но они меня предали.
Священнослужители и старцы мои
    умирали в городе,
ища себе пищи,
    чтобы сохранить себе жизнь.
20 Взгляни, Вечный, как я страдаю:
    душа моя мается
и сердце потеряло покой,
    потому что я упорно противилась Тебе.
Снаружи меч лишил меня детей,
    а внутри – поселилась смерть.
21 Люди услышали стоны мои,
    но никто меня не утешит.
Все враги мои услышали о бедствии моём
    и были рады тому, что Ты сделал со мною.
Пусть же наступит день,
    объявленный Тобой,
когда с ними случится то же,
    что и со мной.
22 Пусть все их злодеяния предстанут пред Тобой,
    и поступи с ними так же,
как Ты поступил со мною
    за все грехи мои,
потому что многочисленны стоны мои,
    и изнемогает сердце моё.

Notas al pie

  1. 1:2 Возлюбленные   – союзники Иудеи, которые предали её, и их боги. Также в ст. 19.
  2. 1:4 Букв.: «Сион».
  3. 1:5 Вечный   – на языке оригинала: «Яхве». Под этим именем Всевышний открылся Мусе и народу Исраила (см. Исх. 3:13-15). См. пояснительный словарь.
  4. 1:6 То есть Иерусалим.
  5. 1:15 То есть народ Иудеи.
  6. 1:17 Букв.: «с Якубом». Исраильтяне были потомками Якуба, которому Всевышний дал новое имя – Исраил (см. Нач. 32:27-28).