Ang Pulong Sang Dios

Salmo 49

Ang Kabuangan sang Pagsalig sa Manggad

1Magpamati kamo, tanan kamo nga mga katawhan nga nagapuyo diri sa kalibutan,
dungganon man ukon kubos, manggaranon man ukon imol.
Magahambal ako nga may kaalam kag magahunahuna ako sing mga mapuslanon.
Mamati ako sang mga hulubaton kag isaysay ko ang ila kahulugan samtang ginatukar ko ang arpa.

Wala ako mahadlok kon mag-abot ang katalagman,
kon libutan ako sang malaot kag dayaon nga mga tawo
nga nagasalig kag nagapabugal sa ila manggad.
Ang isa ka tawo indi gid makasarang sa pagbayad sa Dios para sa kabuhi sang iban ukon para sa iya kabuhi.
Tungod kay puwerte kamahal sang kabuhi;
wala gid sing bayad nga makaigo
agod mabuhi ang tawo sa wala sing katapusan kag indi na mapatay.
10 Kay makita sang tanan nga bisan ang mga maalam nagakalamatay, amo man ang mga buang-buang kag mga balingag.
Kag kon mapatay na sila ibilin lang nila ang ila manggad sa iban.
11 Ang ila lulubngan[a] amo ang ila mangin balay sa wala sing katapusan.
Dira sila magaestar hasta san-o bisan nga may ginapanag-iyahan sila nga mga duta.
12 Bisan nga manggaranon pa ang tawo, mapatay lang siya gihapon pareho sa mga sapat.
13 Amo ini ang dangatan sang mga tawo nga nagasalig sa ila kaugalingon,
kag amo man ang dangatan sang mga nagasunod kag nagapati sa ila ginasiling.
14 Napat-od na nga mapatay sila pareho sa mga karnero.
Kag ang kamatayon amo ang magatuytoy sa ila sa lulubngan[b]
pareho sa manugbantay nga nagatuytoy sa mga karnero.
(Sa adlaw sang pagluwas sang Dios,[c] magagahom sa ila ang mga nagakabuhi sing husto.)
Ang ila mga bangkay magakaladunot.
Ang lulubngan amo ang ila mangin elistaran.[d]
15 Pero ako luwason sang Dios sa gahom sang kamatayon, kay kuhaon niya ako.

16 Indi ka magkatublag[e] kon ang iban nagamanggaranon,
kon ang manggad sang ila pamilya nagadugang pa gid.
17 Kay indi nila ina madala kon mapatay sila;
ang ila manggad indi nila madala sa lulubngan.
18 Bisan pa sa ila nga pagkabuhi ginakabig nila ang ila kaugalingon nga ginpakamaayo sang Dios,
kag ginadayaw sila sang mga tawo tungod kay mainuswagon sila,
19 isimpon man sila gihapon sa ila mga katigulangan nga nagkalamatay na,
didto sa lugar nga indi nila makita ang kasanag.
20 Ang manggaranon nga tawo nga wala sing paghangop sa kamatuoran mapatay pareho sa mga sapat.

Notas al pie

  1. 49:11 lulubngan: Amo ini sa Septuagint kag sa Syriac. Sa Hebreo, hunahuna.
  2. 49:14 lulubngan: ukon, lugar sang mga patay.
  3. 49:14 Sa adlaw sang pagluwas sang Dios: sa literal, Sa kaagahon.
  4. 49:14 Ang lulubngan… elistaran: ukon, sa lulubngan nga malayo sa ila elistaran.
  5. 49:16 magkatublag: ukon, mahisa.

The Message

Psalm 49

A Psalm of the Sons of Korah

11-2 Listen, everyone, listen—
    earth-dwellers, don’t miss this.
All you haves
    and have-nots,
All together now: listen.

3-4 I set plainspoken wisdom before you,
    my heart-seasoned understandings of life.
I fine-tuned my ear to the sayings of the wise,
    I solve life’s riddle with the help of a harp.

5-6 So why should I fear in bad times,
    hemmed in by enemy malice,
Shoved around by bullies,
    demeaned by the arrogant rich?

7-9 Really! There’s no such thing as self-rescue,
    pulling yourself up by your bootstraps.
The cost of rescue is beyond our means,
    and even then it doesn’t guarantee
Life forever, or insurance
    against the Black Hole.

10-11 Anyone can see that the brightest and best die,
    wiped out right along with fools and dunces.
They leave all their prowess behind,
    move into their new home, The Coffin,
The cemetery their permanent address.
    And to think they named counties after themselves!

12 We aren’t immortal. We don’t last long.
    Like our dogs, we age and weaken. And die.

13-15 This is what happens to those who live for the moment,
    who only look out for themselves:
Death herds them like sheep straight to hell;
    they disappear down the gullet of the grave;
They waste away to nothing—
    nothing left but a marker in a cemetery.
But me? God snatches me from the clutch of death,
    he reaches down and grabs me.

16-19 So don’t be impressed with those who get rich
    and pile up fame and fortune.
They can’t take it with them;
    fame and fortune all get left behind.
Just when they think they’ve arrived
    and folks praise them because they’ve made good,
They enter the family burial plot
    where they’ll never see sunshine again.

20 We aren’t immortal. We don’t last long.
    Like our dogs, we age and weaken. And die.