Ang Pulong Sang Dios

Jeremias 9

1Kuntani ang akon mga mata tuburan sang mga luha agod makahibi ako adlaw-gab-i tungod sa akon mga kasimanwa nga ginpamatay. Kuntani may dalayunan ako didto sa kamingawan agod makapalayo ako sa akon mga kasimanwa, kay tanan sila mga maluibon sa Ginoo pareho sang mga babayi nga nagapanginlalaki.

Nagsiling ang Ginoo, “Handa sila permi nga magbutig pareho sang pana nga handa nga ipana. Kabutigan ang nagapangibabaw sa sini nga duta kag indi kamatuoran. Nagalala na gid ang ila pagpakasala, kag wala nila ako ginakilala.

“Mag-andam kamo sa inyo mga kapareho, kag indi magsalig bisan sa inyo paryente, kay ang kada isa dayaon kag nagabutang-butang sang sugilanon. Ang kada isa nagadaya sa iya kapareho, kag wala sing isa nga nagasugid sang matuod. Naanad na ang ila mga dila nga magbinutig, kag ginapakapuyan nila ang ila kaugalingon sa pagpakasala. Puro na lang pangdaya ang ila ginahimo, kag sa ila pagkadayaon wala na sila nagakilala sa akon. Gani ako, ang Ginoo nga Makagagahom, nagasiling nga purawon ko ang akon katawhan pareho sang metal, kag testingan ko sila. Ano pa ang mahimo ko sa ila? Kay ang ila dila pareho sang makamamatay nga pana, nga puro lang pangdaya ang ila ginahambal. Nagahambal sila sing maayo sa ila kapareho, pero sa sulod sang ila tagipusuon nagaplano sila sa paghalit sa ila. Ti, indi ko bala sila pagsilutan tungod sini? Indi ko bala pagbalusan ang nasyon nga pareho sini? Ako, ang Ginoo, ang nagasiling sini.”

10 Nagsiling si Jeremias: Magahibi ako sing tudo para sa mga bukid; magapanalambiton ako para sa mga palahalban.[a] Kay mamingaw na ini kag wala na sing may nagaagi. Indi na mabatian ang ima sang mga baka, kag nagpalalagyo na ang mga pispis kag mga sapat. 11 Kay nagsiling ang Ginoo, “Laglagon ko ang Jerusalem, kag mangin puluy-an na lang ini sang talunon nga mga ido.[b] Himuon ko nga mamingaw ang mga banwa sang Juda kag wala na sing may magaestar dira.”

12 Nagpamangkot ako sa Ginoo, “Sin-o bala nga maalamon nga tawo ang makaintiendi sini nga mga hitabo? Sin-o bala ang ginsaysayan mo parte sini nga makapaathag sini? Ngaa nalaglag ang ini nga duta kag nangin pareho sang kamingawan nga wala na ginaagyan?”

13 Nagsabat ang Ginoo, “Natabo ini tungod kay wala nila pagtumana ang akon kasuguan nga akon ginhatag sa ila. Wala sila magtuman sa akon ukon magsunod sa akon kasuguan. 14 Sa baylo, ginsunod nila ang katig-a sang ila tagipusuon. Nagsimba sila sa mga imahen ni Baal subong sang gintudlo sang ila mga katigulangan sa ila. 15 Gani ako, ang Ginoo nga Makagagahom, ang Dios sang Israel, nagasiling nga pakan-on ko ini nga mga tawo sang mapait nga pagkaon kag paimnon sang tubig nga may hilo. 16 Laptahon ko sila sa iban nga mga nasyon nga wala nila makilal-i ukon sang ila mga katigulangan. Ipasalakay ko sila sa ila mga kaaway hasta nga magkalaubos sila pamatay.”

17 Nagpadayon sa pagsiling ang Ginoo nga Makagagahom, “Hunahunaa ninyo kon ano ang nagakatabo! Tawga ninyo ang mga babayi nga manughibi, labi na gid atong maayo gid maghibi. 18 Padalia gid sila sa pagkadto sa paghibi para sa akon katawhan hasta nga magtululo gid ang ila mga luha.[c] 19 Pamatii ang mga paghinibi sa Jerusalem.[d] Nagasiling ang mga tawo, ‘Nalaglag kita! Makahuluya ining natabo sa aton! Kinahanglan nga bayaan ta ang aton duta kay nagkalaguba na ang aton mga balay.’ ”

20 Karon, kamo nga mga babayi, pamatii ninyo ang ginasiling sang Ginoo. Pamatii gid ninyo ini sing maayo. Tudlui ninyo ang inyo mga anak nga babayi kag ang inyo isigkatawo sa pagpanalambiton kag sa pagkanta sang mga ambahanon sa patay. 21 Nag-abot ang kamatayon sa aton panimalay kag sa mabakod nga mga parte sang aton siyudad. Ginpamatay ang mga kabataan nga nagahampang sa mga dalan kag ang mga pamatan-on nga lalaki nga nagatilipon sa mga plasa. 22 Kag nagsiling ang Ginoo, “Magalalapta ang mga bangkay pareho sang mga ipot sa palahalban, ukon pareho sang mga uhay nga nabilin sang mga manug-ani, nga wala na sing may magpanguha sini.” 23 Nagsiling pa gid ang Ginoo, “Indi dapat magpabugal ang maalamon sang iya kaalam, ukon ang makusog sang iya kusog, ukon ang manggaranon sang iya manggad. 24 Kon gusto niya magpabugal, dapat ipabugal lamang niya nga naintiendihan kag nakilal-an niya ako, nga ako ang Ginoo nga mahigugmaon, nga nagahimo sang husto kag matarong diri sa kalibutan, kay amo ini ang akon kalipay. Ako, ang Ginoo, ang nagasiling sini.”

25 Nagsiling pa ang Ginoo, “Magaabot ang tion nga silutan ko ang tanan nga natuli nga ang ila kabuhi wala nagbag-o— 26 ang mga katawhan sang Egipto, Juda, Edom, Ammon, Moab, kag ang tanan nga nagaestar sa kamingawan sa malayo nga mga lugar.[e] Sa matuod lang, ini tanan nga mga nasyon kag pati ang bug-os nga katawhan sang Israel daw pareho lang nga wala matuli.”

Notas al pie

  1. 9:10 palahalban: sa iban nga Bisaya, pahalalban.
  2. 9:11 talunon nga mga ido: sa English, jackals.
  3. 9:18 sa akon katawhan… ang ila mga luha: sa Hebreo, sa amon… ang amon mga luha.
  4. 9:19 Jerusalem: sa Hebreo, Zion.
  5. 9:26 sa malayo nga mga lugar: sa literal, nga nagapautod sang ila patilya.

The Message

Jeremiah 9

11-2 I wish my head were a well of water
    and my eyes fountains of tears
So I could weep day and night
    for casualties among my dear, dear people.
At times I wish I had a wilderness hut,
    a backwoods cabin,
Where I could get away from my people
    and never see them again.
They’re a faithless, feckless bunch,
    a congregation of degenerates.

3-6 “Their tongues shoot out lies
    like a bow shoots arrows—
A mighty army of liars,
    the sworn enemies of truth.
They advance from one evil to the next,
    ignorant of me.”
            God’s Decree.
“Be wary of even longtime neighbors.
    Don’t even trust your grandmother!
Brother schemes against brother,
    like old cheating Jacob.
Friend against friend
    spreads malicious gossip.
Neighbors gyp neighbors,
    never telling the truth.
They’ve trained their tongues to tell lies,
    and now they can’t tell the truth.
They pile wrong upon wrong, stack lie upon lie,
    and refuse to know me.”
        God’s Decree.

7-9 Therefore, God-of-the-Angel-Armies says:

“Watch this! I’ll melt them down
    and see what they’re made of.
What else can I do
    with a people this wicked?
Their tongues are poison arrows!
    Deadly lies stream from their mouths.
Neighbor greets neighbor with a smile,
    ‘Good morning! How’re things?’
    while scheming to do away with him.
Do you think I’m going to stand around and do nothing?”
    God’s Decree.
“Don’t you think I’ll take serious measures
    against a people like this?

10-11 “I’m lamenting the loss of the mountain pastures.
    I’m chanting dirges for the old grazing grounds.
They’ve become deserted wastelands too dangerous for travelers.
    No sounds of sheep bleating or cattle mooing.
Birds and wild animals, all gone.
    Nothing stirring, no sounds of life.
I’m going to make Jerusalem a pile of rubble,
    fit for nothing but stray cats and dogs.
I’m going to reduce Judah’s towns to piles of ruins
    where no one lives!”

12 I asked, “Is there anyone around bright enough to tell us what’s going on here? Anyone who has the inside story from God and can let us in on it?

“Why is the country wasted?

“Why no travelers in this desert?”

13-15 God’s answer: “Because they abandoned my plain teaching. They wouldn’t listen to anything I said, refused to live the way I told them to. Instead they lived any way they wanted and took up with the Baal gods, who they thought would give them what they wanted—following the example of their parents.” And this is the consequence. God-of-the-Angel-Armies says so:

“I’ll feed them with pig slop.

“I’ll give them poison to drink.

16 “Then I’ll scatter them far and wide among godless peoples that neither they nor their parents have ever heard of, and I’ll send Death in pursuit until there’s nothing left of them.”

A Life That Is All Outside but No Inside

17-19 A Message from God-of-the-Angel-Armies:

“Look over the trouble we’re in and call for help.
    Send for some singers who can help us mourn our loss.
Tell them to hurry—
    to help us express our loss and lament,
Help us get our tears flowing,
    make tearful music of our crying.
Listen to it!
    Listen to that torrent of tears out of Zion:
‘We’re a ruined people,
    we’re a shamed people!
We’ve been driven from our homes
    and must leave our land!’”

20-21 Mourning women! Oh, listen to God’s Message!
    Open your ears. Take in what he says.
Teach your daughters songs for the dead
    and your friends the songs of heartbreak.
Death has climbed in through the window,
    broken into our bedrooms.
Children on the playgrounds drop dead,
    and young men and women collapse at their games.

22 Speak up! “God’s Message:

“‘Dead bodies everywhere, scattered at random
    like sheep and goat dung in the fields,
Like wheat cut down by reapers
    and left to rot where it falls.’”

23-24 God’s Message:

“Don’t let the wise brag of their wisdom.
    Don’t let heroes brag of their exploits.
Don’t let the rich brag of their riches.
    If you brag, brag of this and this only:
That you understand and know me.
    I’m God, and I act in loyal love.
I do what’s right and set things right and fair,
    and delight in those who do the same things.
These are my trademarks.”
    God’s Decree.

25-26 “Stay alert! It won’t be long now”—God’s Decree!—“when I will personally deal with everyone whose life is all outside but no inside: Egypt, Judah, Edom, Ammon, Moab. All these nations are big on performance religion—including Israel, who is no better.”