Ang Pulong Sang Dios

2 Cronica 35

Ginselebrar ni Josia ang Piesta sang Paglabay sang Anghel

1Sang ika-14 nga adlaw sang nahauna nga bulan, nagselebrar si Haring Josia sa Jerusalem sang Piesta sang Paglabay sang Anghel bilang pagpadungog sa Ginoo. Nag-ihaw sila para sa sini nga piesta. Ginhatagan ni Josia ang mga pari sang ila responsibilidad sa templo sang Ginoo, kag ginpabaskog niya sila sa ila pag-alagad. Ginhatagan man niya sang mga responsibilidad ang mga Levita nga mga manunudlo sang Israel, nga gindedikar sa pag-alagad sa Ginoo. Siling niya sa ila, “Nabutang na ang balaan nga kahon sa templo nga ginpatindog ni Solomon nga anak ni David, kag indi na kinahanglan nga dal-on pa ninyo. Gamita na ninyo ang inyo tion sa pag-alagad sa Ginoo nga inyo Dios kag sa iya katawhan nga mga Israelinhon. Himua na ninyo ang inyo mga trabaho sa templo suno sa responsibilidad sang tagsa ninyo ka pamilya. Sunda ninyo ang nasulat nga mga pagsulundan ni Haring David sang Israel, kag sang iya anak nga si Solomon. Magplastar kamo sa templo suno sa inyo grupo, kag magbulig kamo sa mga pamilya nga nagahalad, nga gintugyan sa inyo. Magpakatinlo kamo[a] kag magpreparar sang inyo kaugalingon sa pag-alagad sa inyo mga kasimanwa. Dayon ihawa ninyo ang mga karnero kag kanding para sa Piesta sang Paglabay sang Anghel. Sunda ninyo ang mga sugo sang Ginoo sa inyo paagi kay Moises.”

Personal nga naghatag si Josia sang 30,000 ka karnero kag kanding, kag 3,000 ka baka, para sa halad sang mga tawo sa tion sang Piesta sang Paglabay sang Anghel. Naghatag man sing kinabubut-on ang mga opisyal ni Josia sa mga tawo, mga pari, kag mga Levita. Ang mga administrador sang templo nga sila ni Hilkia, Zacarias, kag Jehiel naghatag sa ila kapareho nga mga pari sang 2,600 ka karnero kag kanding, kag 300 ka baka, bilang halad sa piesta. Ang mga pangulo sang mga Levita nga sila ni Conania, ang iya mga utod nga si Shemaya kag Netanel, si Hashabia, Jiel, kag Jozabad naghatag sa ila kapareho nga mga Levita sang 5,000 ka karnero kag kanding, kag 500 ka baka, bilang halad sa piesta.

10 Sang handa na ang tanan para sa piesta, nagplastar ang mga pari kag mga Levita sa templo, suno sa responsibilidad sang tagsa nila ka grupo, kay amo ini ang sugo sang hari. 11 Gin-ihaw sang mga Levita ang mga karnero kag mga kanding, kag ginhatag ang dugo sa mga pari. Ginwisik-wisik ini sang mga pari sa halaran samtang ginapanitan sang mga Levita ang mga sapat. 12 Dayon ginpartida nila sa tagsa ka grupo sang mga pamilya ang mga halad nga ginasunog para ihalad sa Ginoo, suno sa nasulat sa Libro ni Moises. Amo man ang ginhimo nila sa mga baka. 13 Dayon ginlitson nila ang mga sapat nga pangpiesta, suno sa nasulat sa kasuguan, kag ginlaga ang balaan nga mga halad sa mga kolon, mga kaldero, kag mga kawa, kag ginpanagtag gilayon sa mga tawo.

14 Sang ulihi nagpreparar ang mga Levita sang pagkaon para sa ila kaugalingon kag sa mga pari, tungod kay ang mga pari nga mga kaliwat ni Aaron masako sa paghalad sang mga halad nga ginasunog kag sang mga tambok sang sapat hasta maggab-i. 15 Ang mga musikero nga mga kaliwat ni Asaf ara sa ila puwesto sa templo, suno sa pagsulundan nga ginhatag ni David, Asaf, Heman, kag Jedutun nga propeta sang hari. Ang mga guwardya sang tagsa ka puwertahan sang templo wala na naghalin sa ila puwesto kay ang ila kapareho nga mga Levita amo ang nagpreparar sang ila pagkaon.

16 Natapos sadto nga adlaw ang bug-os nga seremonya para sa Piesta sang Paglabay sang Anghel nga ginselebrar para sa Ginoo, pati ang paghalad sang mga halad nga ginasunog sa halaran sang Ginoo, suno sa ginsugo ni Haring Josia. 17 Ginsaulog sang mga nagtambong nga mga Israelinhon ang ina nga piesta, pati ang Piesta sang Tinapay nga Wala sing Inugpahabok sa sulod sang pito ka adlaw. 18 Halin sang panahon ni Samuel, wala maselebrar ang Piesta sang Paglabay sang Anghel nga pareho sini. Wala gid makaselebrar ang mga nagligad nga mga hari pareho sang pagselebrar ni Haring Josia kag sang mga pari, mga Levita, mga pumuluyo sang Jerusalem, kag sang mga katawhan sang bug-os nga Juda kag Israel. 19 Ginselebrar ang ina nga piesta sang ika-18 nga tuig sang paghari ni Josia.

Ang Katapusan sang Paghari ni Josia

20 Pagkatapos sining mga ginhimo ni Josia para sa templo, ginpangunahan ni Haring Neco sang Egipto ang iya mga soldado sa pagpakig-away didto sa Carkemish, sa may Suba sang Eufrates. Nagkadto didto si Josia kag ang iya mga soldado sa pagpakig-away kay Neco. 21 Pero nagpadala si Neco sang mga mensahero kay Josia sa pagsiling, “Ano ang labot mo sa akon, Hari sang Juda? Indi ikaw ang akon ginasalakay kundi ang nasyon nga nagapakig-away sa akon. Kag nagsiling ang Dios sa akon nga dali-dalion ko ang pagsalakay. Gani indi pagkontraha ang Dios nga kaupod ko, kay basi kon laglagon ka niya.”

22 Pero wala mag-atras si Josia kay Neco. Wala siya magpamati kay Neco nga ginhambalan gid man sang Dios. Sa baylo, nagpakuno-kuno siya kag naglakat para magpakig-away kay Neco sa patag sang Megido. 23 Ginpana si Josia kag napilasan siya. Siling niya sa iya mga opisyal, “Kuhaa ninyo ako diri, kay grabe gid ang akon pilas.” 24 Gani ginkuha nila siya sa iya karwahe kag ginkarga sa isa pa niya ka karwahe kag gindala sa Jerusalem. Napatay siya didto kag ginlubong sa lulubngan sang iya mga katigulangan. Nagpangasubo para sa iya ang tanan nga katawhan sang Juda kag Jerusalem. 25 Naghimo si Jeremias sang mga panalambiton para kay Josia, kag hasta subong ginakanta ini sang mga manugkanta sa pagdumdom sa iya. Ini nga mga panalambiton masami nga ginakanta sa Israel, kag nasulat sa Mga Panalambiton. 26-27 Ang iban pa nga mga estorya parte sa paghari ni Josia, halin sa umpisa hasta sa katapusan, nasulat sa Libro sang Kasaysayan sang mga Hari sang Israel kag Juda. Nasulat man diri ang parte sa paghigugma ni Josia sa Ginoo nga ginpakita niya paagi sa pagtuman sa Kasuguan sang Ginoo.

  1. 35:6 magpakatinlo kamo: Tan-awa ang footnote sa 29:5.

The Message

2 Chronicles 35

11-4 Josiah celebrated the Passover to God in Jerusalem. They killed the Passover lambs on the fourteenth day of the first month. He gave the priests detailed instructions and encouraged them in the work of leading worship in The Temple of God. He also told the Levites who were in charge of teaching and guiding Israel in all matters of worship (they were especially consecrated for this), “Place the sacred Chest in The Temple that Solomon son of David, the king of Israel, built. You don’t have to carry it around on your shoulders any longer! Serve God and God’s people Israel. Organize yourselves by families for your respective responsibilities, following the instructions left by David king of Israel and Solomon his son.

5-6 “Take your place in the sanctuary—a team of Levites for every grouping of your fellow citizens, the laity. Your job is to kill the Passover lambs, then consecrate yourselves and prepare the lambs so that everyone will be able to keep the Passover exactly as God commanded through Moses.”

7-9 Josiah personally donated thirty thousand sheep, lambs, and goats and three thousand bulls—everything needed for the Passover celebration was there. His officials also pitched in on behalf of the people, including the priests and the Levites. Hilkiah, Zechariah, and Jehiel, leaders in The Temple of God, gave twenty-six hundred lambs and three hundred bulls to the priests for the Passover offerings. Conaniah, his brothers Shemaiah and Nethanel, along with the Levitical chiefs Hashabiah, Jeiel, and Jozabad, donated five thousand lambs and five hundred bulls to the Levites for the Passover offerings.

10-13 Preparations were complete for the service of worship; the priests took up their positions and the Levites were at their posts as instructed by the king. They killed the Passover lambs, and while the priests sprinkled the blood from the lambs, the Levites skinned them out. Then they set aside the Whole-Burnt-Offering for presentation to the family groupings of the people so that each group could offer it to God following the instructions in the Book of Moses. They did the same with the cattle. They roasted the Passover lamb according to the instructions and boiled the consecrated offerings in pots and kettles and pans and promptly served the people.

14 After the people had eaten the holy meal, the Levites served themselves and the Aaronite priests—the priests were busy late into the night making the offerings at the Altar.

15 The Asaph singers were all in their places following the instructions of David, Asaph, Heman, and Jeduthun the king’s seer. The security guards were on duty at each gate—the Levites also served them because they couldn’t leave their posts.

16-19 Everything went without a hitch in the worship of God that day as they celebrated the Passover and the offering of the Whole-Burnt-Offering on the Altar of God. It went just as Josiah had ordered. The Israelites celebrated the Passover, also known as the Feast of Unraised Bread, for seven days. The Passover hadn’t been celebrated like this since the days of Samuel the prophet. None of the kings had done it. But Josiah, the priests, the Levites, all Judah and Israel who were there that week, plus the citizens of Jerusalem—they did it. In the eighteenth year of the rule of King Josiah, this Passover was celebrated.

20 Some time later, after Josiah’s reformation of The Temple, Neco king of Egypt marched out toward Carchemish on the Euphrates River on his way to war. Josiah went out to fight him.

21 Neco sent messengers to Josiah saying, “What do we have against each other, O King of Judah? I haven’t come to fight against you but against the country with whom I’m at war. God commanded me to hurry, so don’t get in my way; you’ll only interfere with God, who is on my side in this, and he’ll destroy you.”

22-23 But Josiah was spoiling for a fight and wouldn’t listen to a thing Neco said (in actuality it was God who said it). Though King Josiah disguised himself when they met on the plain of Megiddo, archers shot him anyway.

The king said to his servants, “Get me out of here—I’m badly wounded.”

24-25 So his servants took him out of his chariot and laid him down in an ambulance chariot and drove him back to Jerusalem. He died there and was buried in the family cemetery. Everybody in Judah and Jerusalem attended the funeral. Jeremiah composed an anthem of lament for Josiah. The anthem is still sung by the choirs of Israel to this day. The anthem is written in the Laments.

26-27 The rest of the history of Josiah, his exemplary and devout life, conformed to The Revelation of God. The whole story, from start to finish, is written in the Royal Annals of the Kings of Israel and Judah.