Bibelen på hverdagsdansk

Klagesangene 1

Jerusalem i sorg

1Ak ja, den travle by er nu folketom.
    Den storslåede by sidder tilbage som en fattig enke.
        Dronningen blandt byer blev degraderet til tjenestepige.
Byen jamrer og græder natten lang.
    Ingen kommer for at trøste hende i sorgen.
        Alle de gamle venner har svigtet hende.
Det judæiske folk blev mishandlet og ført bort som slaver.
    De vansmægter nu i det fremmede uden at finde hvile.
        De kunne ikke undslippe, da fjenden oversvømmede byen.
Efter at templet blev ødelagt, er det forbi med højtid og fest.
    Vejene op til Jerusalem er øde, og byens gader tomme.
        Præsterne sørger, pigerne græder, hele byen er fortvivlet.
Fjenderne gik af med sejren og plyndrede byen.
    Det var Herrens straf for al folkets ulydighed.
        Alle byens indbyggere blev ført bort som slaver.
Glansen er fuldstændig gået af den før så herlige by.
    Byens ledere var udhungrede som hjorte, der forgæves leder efter føde.
        De var for udmattede til at undslippe deres forfølgere.
Hjemløs og fattig sidder Jerusalem og mindes de skatte, hun[a] har mistet.
    Ingen af hendes venner kom hende til hjælp mod fjendens angreb.
        Hun blev hånet og spottet af den overlegne fjende.
Ingen vil længere se op til Jerusalem, som de gjorde engang.
    Hun blev ydmyget og plyndret på grund af sine mange synder.
        Nu sidder hun og jamrer, afklædt og skamfuld.
Jerusalem var utro mod Herren uden at tænke på følgerne.
    Hun fik en frygtelig straf, og der er ingen, der trøster hende.
        „Se min elendighed!” råber hun til Herren. „Min fjende foragter mig!”
10 Katastrofen er ikke til at bære, for alt er tabt.
    Ikke alene blev alle byens værdier plyndret,
        men fremmede folkeslag brød ind i templet og vanhelligede det.
11 Lidelsen ramte alle, som boede i byen.
    Hungersnøden tvang dem til at sælge deres sidste ejendele for lidt mad.
        Byen råber i sin nød: „Ak, Herre, se dog, hvor foragtet jeg er!
12 Mon der findes en større smerte end min?
    Hvad mener I, der står og ser på min ulykke?
        Det er jo Herren selv, der har sendt sin straf.
13 Nettet blev kastet ud over mig, og han fangede mig i fælden.
    Dommen kom ned fra himlen som en fortærende ild.
        Ensom og forladt sidder jeg her i min stadige pine.
14 Om halsen på mig ligger en byrde, som tynger mig til jorden.
    Alle mine synder har han lagt som et åg på mine skuldre.
        Jeg kunne intet gøre mod de mægtige fjender, han sendte.
15 På slagmarken ligger mine døde, tapre krigere.
    Han sendte en mægtig hær mod mine unge soldater.
        Han trampede på os, som man tramper druer i vinpersen.
16 Resultatet er en stadig strøm af tårer.
    Der er ingen til at trøste og hjælpe mig.
        Alt er håbløst, for fjenden har besejret os totalt.”

17 Selv om byen beder om nåde, er der ingen trøst at hente.
    Det var Herren, der befalede nabofolkene at gå imod Israel.
        De ser nu på Jerusalem som det værste skidt.

18 „Trods mine lidelser,” siger Jerusalem, „ved jeg, at Herrens dom var retfærdig,
    for vi gjorde oprør imod alle hans befalinger.
        Forstå min smerte, alle I folkeslag: Mine indbyggere er ført bort som slaver.
19 Uanset mit råb om hjælp blev jeg svigtet af mine nærmeste venner.
    Mine præster og ledere bukkede under for hungersnøden,
        forgæves søgte de efter mad nok til at overleve.
20 Vær mig nådig, Herre, for jeg erkender min synd.
    De, der vovede sig ud på gaden, blev dræbt af sværdet,
        men de, der blev inde i husene, bukkede under for sulten.
21 Ynkelige suk er alt, hvad jeg kan ytre, og der kommer ingen for at trøste mig.
    Mine fjender fryder sig over den dom, du har afsagt over mig.
        Gid du snart vil fælde dom over dem, ligesom du dømte mig.
22 Åh, Herre, glem ikke al deres ondskab!
    Straf dem, som du har straffet mig!
        Mit hjerte er fuldt af sorg, og jeg sukker konstant.”

Notas al pie

  1. 1,7 Byer er i bibelsk poesi altid hunkøn.

Kurdi Sorani Standard

شینەکانی یەرمیا 1

1چۆن ئەم شارە بەجێهێڵراوە،
    ئەوەی پڕبوو لە خەڵک!
چۆن وەک بێوەژنی لێهات،
    ئەوەی لەناو نەتەوەکان مەزن بوو!
ئەوەی لەنێو هەرێمەکان شاژن بوو
    ئێستا بووەتە کەنیزە!

بە شەو بەکوڵ دەگریێت،
    فرمێسکی لەسەر گۆناکانییەتی.
    لەناو هەموو دۆستانی
    کەس نییە دڵنەوایی بکات.
هەموو دڵدارانی ناپاکییان لەگەڵ کرد،
    بوون بە دوژمنی.

لەدوای زەلیلی و کۆیلایەتی سەخت،
    یەهودا ڕاپێچ کرا،
لەنێو نەتەوەکان نیشتەجێ دەبێت،
    شوێنی ئارام نابینێتەوە.
ئەوانەی ڕاوی دەنێن
    لە ناوەڕاستی تەنگانەدا پێی دەگەن.

ئەو ڕێگایانەی بەرەو سییۆنن شین دەگێڕن،
    لەبەر ئەوەی کەس بۆ جەژنەکان نایەت.
هەموو دەروازەکانی چۆڵ دەکرێن،
    کاهینەکانی دەناڵێنن،
پاکیزەکانی خەمبارن،
    ئەویش تاڵی دەچێژێت.

ناحەزەکانی بوونە بە گەورەی ئەو،
    دوژمنەکانی سەرکەوتوون،
چونکە یەزدان خەمباری کرد،
    لەبەر زۆری گوناهەکانی
منداڵەکانی بەرەو خاکی غەریبی بردران،
    دوژمنەکانیان ڕاپێچیان کردن.

سییۆنی کچ[a]
    هەموو جوانییەکەی ڕۆیشت.
میرەکانی وەک ئاسکیان لێهاتووە
    لەوەڕگایان دەست ناکەوێت،
بە بێهێزی دەڕۆن
    لەبەردەم ئەوانەی ڕاویان دەنێن.

لە ڕۆژانی زەلیلی و سەرگەردانی،
    ئۆرشەلیم هەموو خۆشییەکانی خۆی بەبیر هاتەوە،
    کە لە دێرزەمانەوە بوون.
کاتێک گەلەکەی کەوتنە دەستی دوژمن،
    کەس نەبوو بە هانایەوە بێت.
دوژمنان تەماشایان کرد،
    بە ڕووخانەکەی پێکەنین.

ئۆرشەلیم بە تەواوی گوناهی کرد
    لەبەر ئەوە گڵاو بوو.
هەموو ئەوانەی ڕێزیان لێی دەگرت سووکایەتی پێ دەکەن،
    چونکە ڕووتی ئەویان بینی.
ئەویش دەناڵێنێت
    بەرەو دواوە ڕوو وەردەگێڕێت.

گڵاوییەکەی بە دامێنییەوە بوو،
    بیری لە چارەنووسی خۆی نەکردەوە.
کەوتنەکەی سامناک بوو،
    کەس نەبوو دڵنەوایی بکات.
«ئەی یەزدان، تەماشای زەلیلیم بکە،
    چونکە دوژمن سەرکەوت.»

10 دوژمن دەستی درێژکردووە
    بۆ سەر هەموو گەنجینەکانی،
نەتەوەکانی بینی
    هاتنە ناو پیرۆزگاکەیەوە،
ئەوانەی تۆ فەرمانت دا
    نەیێنە ناو کۆمەڵەکەی تۆوە.

11 سەراپای خەڵکەکەی دەناڵێنن و
    بەدوای ناندا دەگەڕێن،
گەنجینەکانی خۆیان بە خواردن دەدەن
    بۆ ئەوەی گیانیان بەبەردا بێتەوە.
«ئەی یەزدان، تەماشا بکە و ببینە،
    چونکە سووک بووم.»

12 «ئایا هیچ بۆ ئێوە نییە، ئەی هەموو ڕێبوارەکان؟
    تەماشای دەوروبەر بکەن و ببینن.
هیچ ئازارێک هەیە وەک ئازارەکەی من،
    ئەوەی کە تووشی منی کرد،
ئەوەی کە یەزدان بەسەری هێنام،
    لە ڕۆژی جۆشانی تووڕەییەکەی.

13 «لە سەرەوە ئاگری نارد،
    بۆ ناو ئێسکەکانم دایبەزاند،
تۆڕی بۆ قاچەکانم دانایەوە
    منی بەرەو پاش گەڕاندەوە.
منی وێران کرد،
    داهێزراو بە درێژایی ڕۆژ.

14 «گوناهەکانم وەک نیر[b] خرانە سەرم،
    بە دەستەکانی ئەو هۆنرانەوە.
گوناهەکانم خرانە سەر ملم و
    خودا هێزی لێ بڕیم.
پەروەردگار منی ڕادەستی کەسانێک کرد
    کە ناتوانم بەرەنگاریان ببمەوە.

15 «پەروەردگار هەموو پاڵەوانەکانی ڕەتکردەوە
    کە لەناو مندا بوون.
لەشکرێکی لە دژی من بانگکرد
    بۆ تێکشکاندنی گەنجەکانم.
پەروەردگار یەهودای کچە پاکیزەی
    لەناو گوشەر پڵیشاندەوە.

16 «لەسەر ئەمەیە من دەگریێم،
    چاوەکانم فرمێسک دەڕێژن،
ئەوەی دڵنەواییم دەکات لێم دوورکەوتووەتەوە،
    کەس نییە گیان ببوژێنێتەوە.
کوڕەکانم وێران بوون،
    لەبەر ئەوەی دوژمن زاڵ بوو.»

17 سییۆن دەستەکانی پان دەکاتەوە،
    بەڵام کەس نییە دڵنەوایی بکات.
یەزدان فەرمانی دا لە دژی یاقوب
    کە دراوسێکانی دوژمنی ئەو بن.
ئۆرشەلیم لەناویاندا
    گڵاو بوو.

18 «یەزدان ڕاستودروستە،
    بەڵام من لە دژی فەرمانی ئەو یاخی بووم.
ئەی هەموو گەلان، گوێ بگرن،
    تەماشای ئازارەکانم بکەن.
پاکیزە و لاوەکانم
    ڕاپێچ کران.

19 «هاوارم بردە لای هاوپەیمانەکانم،
    بەڵام هەڵیانخەڵەتاندم.
کاهین و پیرەکانم
    لە شاردا لەناوچوون
لەو کاتەی بەدوای خۆراکدا دەگەڕان
    بۆ ئەوەی لە ژیانیان بەردەوام بن.

20 «ئەی یەزدان، ببینە، من لە تەنگانەدام!
    دڵم توندە،
من لە ناخەوە پەستم،
    چونکە زۆر یاخی بووم.
لە دەرەوە شمشێر دەستبەکارە،
    لە ماڵەوەش تەنها مردن هەیە.

21 «خەڵک ناڵەی منیان بیست،
    بەڵام کەس نییە دڵنەواییم بکات.
هەموو دوژمنەکانم بەڵای منیان بیست،
    دڵخۆش بوون بەوەی تۆ بە منت کردووە.
خۆزگە ئەو ڕۆژەت بەسەردەهێنان کە باست کرد،
    ئینجا وەک منیان لێدێت.

22 «با هەموو خراپەکانیان بێنە بەردەمت،
    وایان بەسەربهێنە
وەک ئەوی بەسەر منت هێنا
    لەسەر هەموو گوناهەکانم.
زۆر دەناڵێنم و
    دڵم لاواز بووە.»

Notas al pie

  1. 1‏:6 دەربڕینێکی خوازەیە بۆ پایتەخت، مەبەست لە هەموو دانیشتووانی شارەکەیە.‏
  2. 1‏:14 مەبەستی لە بارگرانییە.‏