Amplified Bible

Psalm 79

A Lament over the Destruction of Jerusalem, and Prayer for Help.

A Psalm of Asaph.

1O God, the nations have invaded [the land of Your people] Your inheritance;
They have defiled Your sacred temple;
They have laid Jerusalem in ruins.

They have given the dead bodies of Your servants as food to the birds of the heavens,
The flesh of Your godly ones to the beasts of the earth.

They have poured out their blood like water all around Jerusalem,
And there was no one to bury them.

We have become an object of taunting to our neighbors [because of our humiliation],
A derision and mockery to those who encircle us.

How long, O Lord? Will You be angry forever?
Will Your jealousy [which cannot endure a divided allegiance] burn like fire?

Pour out Your wrath on the [Gentile] nations that do not know You,
And on the kingdoms that do not call on Your name.

For they have devoured Jacob
And made his pasture desolate.

O do not remember against us the sins and guilt of our forefathers.
Let Your compassion and mercy come quickly to meet us,
For we have been brought very low.

Help us, O God of our salvation, for the glory of Your name;
Rescue us, forgive us our sins for Your name’s sake.
Why should the [Gentile] nations say, “Where is their God?”
Let there be known [without delay] among the nations in our sight [and to this generation],
Your vengeance for the blood of Your servants which has been poured out.
Let the groaning and sighing of the prisoner come before You;
According to the greatness of Your power keep safe those who are doomed to die.
And return into the lap of our neighbors sevenfold
The taunts with which they have taunted You, O Lord.
So we Your people, the sheep of Your pasture,
Will give You thanks forever;
We will declare and publish Your praise from generation to generation.

Kurdi Sorani Standard

زەبوورەکان 79

زەبوورێکی ئاساف.

1ئەی خودایە، نەتەوەکان هاتوونەتە ناو میراتی تۆ،
    پەرستگای پیرۆزی تۆیان گڵاو کردووە،
    ئۆرشەلیمیان کردووە بە کەلاوە.
تەرمی خزمەتکارەکانی تۆیان
    کردووە بە خۆراکی باڵندەی ئاسمان و
    گۆشتی خۆشەویستانت بۆ دڕندەی زەوی.
لە دەوروبەری ئۆرشەلیم وەک ئاو خوێنیان ڕشتن،
    کەس نەبوو بیاننێژێت.
بووین بە پەندی دراوسێکانمان،
    بووین بە سووکایەتی و گاڵتەجاڕی دەوروبەرمان.

ئەی یەزدان هەتا کەی؟ ئایا هەتاسەر هەر تووڕە دەبیت؟
    هەتا کەی ئیرەییت وەک ئاگر دەسووتێت؟
تووڕەیی خۆت بەسەر ئەو نەتەوانەدا ببارێنە کە پشت گوێت دەخەن،
    بەسەر ئەو شانشینانەدا بیڕێژە کە بە ناوی تۆ ناپاڕێنەوە.
چونکە ئەوانە یاقوبیان هەڵلووشیوە،
    نیشتیمانیان خاپوور کردووە.

گوناهی باپیرانی پێش خۆمان لەسەر مەژمێرە،
    با بەزەییت زوو پێشمان بکەوێت،
    چونکە ئێمە زۆر زەلیل بووین.
ئەی خودای ڕزگارکەرمان، یارمەتیمان بدە،
    لەبەر شکۆی ناوی خۆت.
دەربازمان بکە و لە گوناهمان خۆشبە،
    لە پێناوی ناوی خۆت.
10 بۆچی نەتەوەکان بڵێن:
    «کوا خوداکەیان؟»

با هەموو نەتەوەکان بزانن کە تۆ لەبەرچاوی هەموومان
    تۆڵەی خوێنی ڕژاوی خزمەتکارەکانی خۆت دەکەیتەوە.
11 با ناڵە و هاواری دیلەکانت پێ بگات،
    بە گەورەیی بازووی خۆت بیانهێڵەوە
    ئەوانەی سزای مردنیان بەسەردا دراوە.
12 ئەی پەروەردگار، حەوت ئەوەندەی ئەو سووکایەتییەی
    دراوسێکانمان پێیان کردی،
    لە باوەشیان سووکایەتییان پێ بکە.
13 ئینجا ئێمەی گەلی تۆ، مەڕی لەوەڕگای تۆ،
    هەتاهەتایە ستایشت دەکەین،
    نەوە بە نەوە باسی ستایشی تۆ دەکەین.