Amplified Bible

Luke 8

Ministering Women

1Soon afterward, Jesus began going around from one city and village to another, preaching and proclaiming the good news of the kingdom of God. The twelve [disciples] were with Him, and also some women who had been healed of evil spirits and diseases: Mary, called Magdalene [from the city of Magdala in Galilee], from whom seven demons had come out, and Joanna, the wife of Chuza, Herod’s household steward, and Susanna, and many others who were contributing to their support out of their private means [as was the custom for a rabbi’s disciples].

Parable of the Sower

When a large crowd was gathering together, and people from city after city were coming to Him, He spoke [to them] using a parable: “The sower went out to sow his seed; and as he sowed, some fell beside the road and it was trampled underfoot, and the birds of the sky ate it up. And some seed fell on [shallow soil covering] the rocks, and as soon as it sprouted, it withered away, because it had no moisture. Other seed fell among the thorns, and the thorns grew up with it and choked it out. And some fell into good soil, and grew up and produced a crop a hundred times as great.” As He said these things, He called out, “He who has ears to hear, let him hear and heed My words.”

Now His disciples began asking Him what this parable meant. 10 And He said, “To you [who have been chosen] it has been granted to know and recognize the [a]mysteries of the kingdom of God, but to the rest it is in parables, so that though seeing they may not see, and hearing they may not understand.

11 “Now [the meaning of] the parable is this: The seed is the word of God [concerning eternal salvation]. 12 Those beside the road are the people who have heard; then the devil comes and takes the message [of God] away from their hearts, so that they will not believe [in Me as the Messiah] and be saved. 13 Those on the rocky soil are the people who, when they hear, receive and welcome the word with joy; but these have no firmly grounded root. They believe for a while, and in time of trial and temptation they fall away [from Me and abandon their faith]. 14 The seed which fell among the thorns, these are the ones who have heard, but as they go on their way they are suffocated with the anxieties and riches and pleasures of this life, and they bring no fruit to maturity. 15 But as for that seed in the good soil, these are the ones who have heard the word with a good and noble heart, and hold on to it tightly, and bear fruit with patience.

Parable of the Lamp

16 “Now no one lights a lamp and then covers it with a container [to hide it], or puts it under a bed; instead, he puts it on a lampstand, so that those who come in may see the light. 17 For there is nothing hidden that will not become evident, nor anything secret that will not be known and come out into the open. 18 So be careful how you listen; for whoever has [a teachable heart], to him more [understanding] will be given; and whoever does not have [a longing for truth], even what he thinks he has will be taken away from him.”

19 Then Jesus’ mother and His brothers came up toward Him, but they could not reach Him because of the crowd. 20 And He was told, “Your mother and Your brothers are standing outside, asking to see You.” 21 But He answered, “My mother and My brothers are these who listen to the word of God and do it!”

Jesus Calms the Sea

22 Now on one of those days Jesus and His disciples got into a boat, and He said to them, “Let us cross over to the other side of the lake (Sea of Galilee).” So they set out. 23 But as they were sailing, He fell asleep. And a fierce gale of wind swept down [as if through a wind tunnel] on the lake, and they began to be swamped, and were in great danger. 24 They came to Jesus and woke Him, saying, “Master, Master, we are about to die!” He got up and rebuked the wind and the raging, violent waves, and they ceased, and it became calm [a perfect peacefulness]. 25 And He said to them, “Where is your faith [your confidence in Me]?” They were afraid and astonished, saying to one another, “Who then is this, that He commands even the winds and the sea, and they obey Him?”

The Demoniac Cured

26 Then they sailed to the [b]country of the Gerasenes, which is east of Galilee. 27 Now when Jesus stepped out on land, He was met by a man from the city [of Gerasa] who was possessed with demons. For a long time he had worn no clothes, and was not living in a house, but among the [c]tombs. 28 Seeing Jesus, he cried out [with a terrible voice from the depths of his throat] and fell down before Him [in dread and terror], and shouted loudly, “[d]What business do we have [in common] with each other, Jesus, Son of the Most High God? I beg You, do not torment me [before the appointed time of judgment]!” 29 Now He was [already] commanding the unclean spirit to come out of the man. For it had seized him [violently] many times; and he was kept under guard and bound with chains and shackles, but he would break the bonds and be driven by the demon into the desert. 30 Then Jesus asked him, “What is your name?” And he answered, “Legion”; because many demons had entered him. 31 They continually begged Him not to command them to go into the abyss.

32 Now a large herd of pigs was feeding there on the mountain. The demons begged Jesus to allow them to enter the pigs, and He gave them permission. 33 Then the demons came out of the man and entered the pigs; and the herd rushed down the steep bank into the lake and was drowned.

34 When the herdsmen saw what had happened, they ran away and told it in the city and out in the country. 35 And people came out to see what had happened. They came to Jesus, and found the man from whom the demons had gone out, sitting at Jesus’ feet, clothed and in his right mind (mentally healthy); and they were frightened. 36 Those who had seen it told them how the man who had been demon-possessed had been healed. 37 Then all the people of the country of the Gerasenes and the surrounding district asked Him to leave them, because they were overwhelmed with fear. So Jesus got into the boat and returned [to the west side of the Sea of Galilee]. 38 But the man from whom the demons had gone out kept begging Him, pleading to go with Him; but Jesus sent him away, saying, 39 “Return home and tell [about] all the great things God has done for you.” So the man went away, proclaiming throughout the whole city what great things Jesus had done for him.

Miracles of Healing

40 Now as Jesus was returning [to Galilee], the people welcomed Him, for they had all been expecting Him. 41 Now a man named Jairus, a synagogue official, came [to Him]; and he fell at Jesus’ feet and began begging Him to come to his house; 42 for he had an only daughter, about twelve years old, and she was dying. But as Jesus went, the people were crowding against Him [almost crushing Him].

43 And a woman who had [suffered from] a hemorrhage for twelve years [e][and had spent all her money on physicians], and could not be healed by anyone, 44 came up behind Him and touched the fringe of His outer robe, and immediately her bleeding stopped. 45 Jesus said, “Who touched Me?” While they all were denying it, Peter [f][and those who were with him] said, “Master, the people are crowding and pushing against You!” 46 But Jesus said, “Someone did touch Me, because I was aware that power [to heal] had gone out of Me.” 47 When the woman saw that she had not escaped notice, she came up trembling and fell down before Him. She declared in the presence of all the people the reason why she had touched Him, and how she had been immediately healed. 48 He said to her, “Daughter, your faith [your personal trust and confidence in Me] has made you well. Go in peace (untroubled, undisturbed well-being).”

49 While He was still speaking, someone from the synagogue official’s house came and said [to Jairus], “Your daughter is dead; do not inconvenience the Teacher any further.” 50 But Jesus, hearing this, answered him, “Do not be afraid any longer; only believe and trust [in Me and have faith in My ability to do this], and she will be made well.” 51 When He came to the house, He allowed no one to enter with Him, except Peter and John and James, and the girl’s father and mother. 52 Now they were all weeping loudly and mourning for her; but He said, “Do not weep, for she is not dead, but is sleeping.” 53 Then they began laughing scornfully at Him and ridiculing Him, knowing [without any doubt] that she was dead. 54 But Jesus took hold of her hand and spoke, saying, “Child, arise!” 55 And her spirit returned, and she got up immediately; and He ordered that she be given something to eat. 56 Her parents were greatly astonished [by the miracle]; but He instructed them to tell no one what had happened.

  1. Luke 8:10 Spiritual truths hidden throughout the ages, but now revealed through the teaching of Christ.
  2. Luke 8:26 The southeastern region of the Sea of Galilee.
  3. Luke 8:27 These probably were burial places built above the ground, or natural caves in the hillside. Cave tombs often had two chambers, one of which remained empty as long as relatives were still alive. Such tombs frequently were used as shelter by lepers, demoniacs, and the poor.
  4. Luke 8:28 See note 4:34.
  5. Luke 8:43 One early ms and many late ones add this clause.
  6. Luke 8:45 One early ms and many late ones add this clause.

Thai New Contemporary Bible

ลูกา 8

คำอุปมาเรื่องผู้หว่าน

1หลังจากนั้นพระเยซูเสด็จไปตามเมืองและหมู่บ้านต่างๆ ทรงประกาศข่าวประเสริฐเรื่องอาณาจักรของพระเจ้า สาวกทั้งสิบสองคนอยู่กับพระองค์ พร้อมกับพวกผู้หญิงซึ่งทรงรักษาให้หายจากวิญญาณชั่วและโรคต่างๆ ผู้หญิงเหล่านี้ได้แก่ มารีย์ (ที่เรียกว่าชาวมักดาลา) ที่ทรงขับผีออกจากนางเจ็ดตน โยอันนาภรรยาของคูซาคนต้นเรือนของเฮโรด สูสันนา และคนอื่นๆ อีกมากมาย ผู้หญิงเหล่านี้ช่วยสนับสนุนพวกเขาด้วยทรัพย์สินของตน

ขณะผู้คนจำนวนมากมาชุมนุมกันอยู่และประชาชนจากเมืองนั้นเมืองนี้กำลังพากันมาเข้าเฝ้าพระเยซู พระองค์ตรัสคำอุปมานี้ว่า “ชาวนาคนหนึ่งออกไปหว่านเมล็ดพืช ขณะที่หว่าน บางเมล็ดก็ตกตามทาง ถูกเหยียบย่ำและนกในอากาศก็มาจิกกินไปหมด บางเมล็ดตกบนกรวดหิน เมื่องอกขึ้นมาก็เหี่ยวเฉาเพราะขาดความชุ่มชื้น บางเมล็ดก็ตกกลางพงหนาม ถูกหนามงอกขึ้นมาปกคลุม แต่ยังมีบางเมล็ดที่ตกบนดินดี งอกขึ้นมาแล้วเกิดผลมากกว่าที่หว่านไว้ร้อยเท่า”

เมื่อพระองค์กล่าวถึงตรงนี้ก็ทรงพูดเสียงดังว่า “ใครมีหูที่จะฟังก็จงฟังเถิด”

เหล่าสาวกมาทูลถามพระองค์ถึงความหมายของคำอุปมานี้ 10 พระองค์ตรัสว่า “ความลับของอาณาจักรของพระเจ้า ทรงโปรดให้พวกท่านรู้ แต่กับคนอื่นนั้นเรากล่าวเป็นคำอุปมาเพื่อว่า

“ ‘แม้ได้ดูพวกเขาก็ไม่เห็น
แม้ได้ฟังพวกเขาก็ไม่เข้าใจ’[a]

11 “ความหมายของคำอุปมาก็คือ เมล็ดที่หว่านคือพระวจนะของพระเจ้า 12 ที่หล่นตามทางคือผู้ที่ได้ยิน แล้วมารก็มาชิงพระวจนะไปจากใจของเขาเพื่อไม่ให้เขาเชื่อและได้รับความรอด 13 ที่ตกลงบนหินคือผู้ที่ได้ยิน แล้วรับพระวจนะด้วยความยินดีแต่ไม่หยั่งรากลึก เขาเชื่อเพียงชั่วระยะหนึ่ง แต่เมื่อถูกทดลองก็เลิกราไป 14 เมล็ดพืชที่ตกกลางพงหนามคือผู้ที่ได้ยิน แต่ขณะที่เขาดำเนินชีวิตไปตามทางของเขาก็ถูกความพะวักพะวน ทรัพย์สมบัติ และความสนุกบันเทิงในชีวิตกีดขวาง เขาจึงไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ 15 แต่เมล็ดที่ตกบนดินดีนั้นคือผู้ที่จิตใจดีงามสูงส่ง ผู้ได้ยินพระวจนะแล้วรับไว้และเกิดผลด้วยความอดทนบากบั่น

ตะเกียงบนเชิงตะเกียง

16 “ไม่มีใครจุดตะเกียงแล้วซ่อนไว้ในถังหรือวางไว้ใต้เตียง แต่ย่อมตั้งไว้บนเชิงตะเกียงเพื่อคนที่เข้ามาเห็นแสงสว่าง 17 เพราะไม่มีสักสิ่งที่ซ่อนไว้แล้วจะไม่ถูกเปิดเผย ไม่มีสักสิ่งที่ปิดบังไว้จะไม่มีใครรู้หรือไม่ถูกเปิดโปง 18 เหตุฉะนั้นจงเอาใจใส่สิ่งที่เจ้าได้ยินได้ฟังให้ดี ผู้ใดที่มีอยู่แล้วจะได้รับเพิ่มขึ้น ส่วนผู้ที่ไม่มี แม้สิ่งที่เขาคิดว่าเขามีก็จะถูกเอาไปจากเขา”

มารดากับน้องชายของพระเยซู

19 ขณะนั้นมารดากับน้องๆ ของพระเยซูมาหาพระองค์ แต่ไม่สามารถเข้าใกล้พระองค์ได้เพราะคนแน่นมาก 20 มีบางคนมาทูลพระองค์ว่า “มารดากับน้องชายของท่านยืนอยู่ข้างนอกต้องการจะพบท่าน”

21 พระองค์ทรงตอบว่า “มารดาและน้องชายของเราคือบรรดาผู้ที่ได้ยินพระวจนะของพระเจ้าและนำไปปฏิบัติ”

พระเยซูทรงห้ามพายุ

22 วันหนึ่งพระเยซูตรัสกับเหล่าสาวกว่า “ให้เราข้ามทะเลสาบไปอีกฟากหนึ่งเถิด” พวกเขาจึงพากันลงเรือไป 23 ขณะที่เขาแล่นเรือไปพระเยซูบรรทมหลับ เกิดพายุใหญ่กลางทะเลสาบ น้ำซัดเข้าเรือ และพวกเขาตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง

24 เหล่าสาวกเข้ามาปลุกพระองค์และทูลว่า “พระอาจารย์ พระอาจารย์ เรากำลังจะจมแล้ว!”

พระองค์ทรงลุกขึ้นห้ามลมและคลื่น พายุก็สงบลงและทุกอย่างก็สงบเงียบ 25 พระองค์ทรงถามเหล่าสาวกว่า “ความเชื่อของพวกท่านอยู่ที่ไหน?”

พวกเขากลัวและประหลาดใจ ต่างถามกันว่า “นี่คือใครหนอ? แม้แต่ลมและคลื่นก็ยังเชื่อฟังคำสั่งของพระองค์”

การรักษาคนถูกผีสิง

26 พวกเขาแล่นเรือมาถึงแดนเกราซา[b]ซึ่งอยู่คนละฟากกับกาลิลี 27 เมื่อพระเยซูทรงขึ้นจากเรือ พระองค์ทรงพบชายคนหนึ่งจากเมืองนั้นซึ่งถูกผีเข้าสิง นานแล้วที่ชายคนนี้ไม่สวมเสื้อผ้าไม่อยู่ในบ้าน แต่อาศัยอยู่ตามอุโมงค์ฝังศพ 28 เมื่อเขาเห็นพระเยซูก็ส่งเสียงร้องและซบลงแทบพระบาทแล้วตะโกนสุดเสียงว่า “พระเยซู พระบุตรของพระเจ้าสูงสุด พระองค์ต้องการอะไรจากข้าพระองค์? ขอโปรดอย่าทรมานข้าพระองค์เลย!” 29 เพราะพระเยซูได้ตรัสสั่งวิญญาณชั่ว[c]ให้ออกมาจากชายผู้นี้ ผีได้สิงเขาหลายครั้งแล้ว แม้เอาโซ่ล่ามมือเท้าของเขาและวางยามเฝ้า เขาก็หักโซ่ตรวนเสียและผีขับไสเขาให้ออกไปอยู่ในที่เปลี่ยว

30 พระเยซูตรัสถามเขาว่า “เจ้าชื่ออะไร?”

เขาทูลว่า “ชื่อกอง” เพราะมีผีหลายตนสิงอยู่ในตัวเขา 31 และพวกมันพร่ำอ้อนวอนพระองค์ไม่ให้ทรงสั่งให้มันกลับไปยังนรกขุมลึก

32 แถวนั้นมีสุกรฝูงใหญ่หากินอยู่แถบเนินเขา พวกผีจึงทูลวิงวอนพระเยซูให้ทรงอนุญาตให้พวกมันไปสิงในฝูงสุกรและพระองค์ทรงอนุญาต 33 พวกผีจึงออกจากชายคนนั้นเข้าไปสิงในสุกร แล้วสุกรทั้งฝูงก็กระโจนจากหน้าผาลงทะเลสาบจมน้ำตายหมด

34 เมื่อบรรดาคนเลี้ยงสุกรเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก็วิ่งเข้าไปเล่าเรื่องนี้ในเมืองและหมู่บ้าน 35 ผู้คนพากันออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น เมื่อพวกเขามาหาพระเยซูก็พบว่าผีได้ออกจากชายคนนั้นไปแล้ว เขานั่งอยู่แทบพระบาทพระเยซูสวมใส่เสื้อผ้าและมีสติดี พวกเขาก็กลัว 36 ผู้ที่เห็นเหตุการณ์จึงเล่าให้ผู้คนฟังว่าชายซึ่งถูกผีสิงหายเป็นปกติได้อย่างไร 37 ชาวเกราซาทั้งปวงจึงขอร้องพระเยซูให้ทรงไปจากพวกเขาเพราะพวกเขากลัวมาก พระองค์จึงเสด็จลงเรือจากไป

38 ชายคนที่ผีได้ออกไปจากเขาแล้วนั้นอ้อนวอนขอไปกับพระองค์ แต่พระเยซูทรงส่งเขากลับไปและตรัสสั่งว่า 39 “จงกลับไปบ้านและเล่าให้ใครๆ ฟังว่าพระเจ้าทรงกระทำการเพื่อท่านมากเพียงใด” คนนั้นจึงไปเล่าให้คนทั่วเมืองฟังว่าพระเยซูทรงกระทำการเพื่อเขามากเพียงใด

เด็กผู้หญิงที่เสียชีวิตและหญิงที่ป่วย

40 เมื่อพระเยซูทรงข้ามฟากกลับมา ฝูงชนพากันต้อนรับพระองค์เพราะพวกเขากำลังรอคอยพระองค์อยู่ 41 แล้วมีชายคนหนึ่งชื่อไยรัสเป็นนายธรรมศาลา มาหมอบลงแทบพระบาทพระเยซูและทูลอ้อนวอนให้พระองค์เสด็จไปที่บ้านของเขา 42 เพราะลูกสาวคนเดียวของเขากำลังจะตาย เด็กหญิงนี้อายุราวสิบสองขวบ

ขณะพระเยซูเสด็จไปผู้คนเบียดเสียดพระองค์แน่นขนัด 43 ที่นั่นมีหญิงคนหนึ่งตกเลือดเรื้อรังมาสิบสองปี[d]แล้ว แต่ไม่มีใครรักษานางให้หายได้ 44 นางมาข้างหลังพระองค์และแตะชายฉลองพระองค์ ทันใดนั้นเลือดก็หยุดไหล

45 พระเยซูตรัสถามว่า “ใครแตะต้องเรา?”

คนทั้งปวงต่างก็ปฏิเสธ เปโตรทูลว่า “พระอาจารย์ ผู้คนรุมล้อมเบียดเสียดพระองค์”

46 แต่พระเยซูตรัสว่า “มีคนแตะเรา เรารู้ว่าฤทธิ์อำนาจซ่านออกจากตัวเรา”

47 ฝ่ายหญิงนั้นเห็นว่าไม่อาจหลบเลี่ยงไปได้ก็กลัวจนตัวสั่นและเข้ามาหมอบลงแทบพระบาท นางกราบทูลพระองค์ต่อหน้าคนทั้งปวงถึงสาเหตุที่แตะต้องพระองค์และที่นางหายโรคทันที 48 พระองค์จึงตรัสกับนางว่า “ลูกสาวเอ๋ย ความเชื่อของเจ้าทำให้เจ้าหายโรค จงกลับไปด้วยสันติสุขเถิด”

49 พระเยซูตรัสยังไม่ทันขาดคำก็มีคนจากบ้านของไยรัสนายธรรมศาลามาบอกว่า “ลูกสาวของท่านเสียชีวิตแล้ว อย่ารบกวนพระอาจารย์อีกเลย”

50 พระเยซูทรงได้ยินก็ตรัสกับไยรัสว่า “อย่ากลัวเลย จงเชื่อเท่านั้นแล้วลูกสาวจะหาย” 51 เมื่อมาถึงบ้านของไยรัส พระองค์ไม่ทรงอนุญาตให้ใครติดตามเข้าไปยกเว้นเปโตร ยากอบกับยอห์น และบิดามารดาของเด็ก 52 ขณะนั้นคนทั้งปวงกำลังร้องไห้ไว้อาลัยแก่เด็กนั้น พระเยซูตรัสว่า “หยุดร้องไห้เถิด เด็กน้อยยังไม่ตายเพียงแต่หลับอยู่”

53 พวกเขาหัวเราะเยาะพระองค์เพราะรู้ว่าเด็กตายแล้ว 54 แต่พระเยซูทรงจับมือเด็กน้อยและตรัสว่า “ลูกเอ๋ย ลุกขึ้นเถิด!” 55 วิญญาณของเด็กก็กลับมา ทันใดนั้นเด็กหญิงก็ลุกขึ้นยืน แล้วพระเยซูตรัสสั่งให้นำอาหารมาให้เด็กรับประทาน 56 บิดามารดาของเด็กต่างประหลาดใจ แต่พระองค์ทรงสั่งพวกเขาไม่ให้บอกเรื่องที่เกิดขึ้นนี้กับใคร

  1. 8:10 อสย.6:9
  2. 8:26 หรือกาดาราเช่นเดียวกับข้อ 37
  3. 8:29 ภาษากรีกว่าโสโครก
  4. 8:43 สำเนาต้นฉบับหลายสำเนาว่าสิบสองปีและนางเสียเงินหาหมอมาหลายคนจนหมดตัว