O Livro

Gálatas 3

A fé ou a lei

1Ó Gálatas insensatos! Quem foi que vos fascinou, a vocês perante quem Cristo crucificado foi apresentado como se tivesse sido pregado na cruz mesmo sob os vossos olhos? 2/4 Só queria que me respondessem a isto: receberam o Espírito Santo através do cumprimento dos mandamentos da lei? Não, porque o Espírito Santo veio sobre vocês somente depois de terem crido na mensagem do evangelho que vocês ouviram e receberam com fé. Falta­vos assim tanto a compreensão espiritual destas coisas que, tendo começado pelo Espírito de Deus, pensem agora aperfeiçoá­la através dos vossos esforços humanos? Será que tudo aquilo que vocês já sofreram por causa do evangelho foi inútil? Certamente que não.

Deus, que vos dá o Espírito Santo, actuando com milagres no vosso meio, faz isso em consequência da vossa obediência à lei judaica? Claro que não. É sim em resultado da fé com que aceitaram a pregação do evangelho.

6/7 E assim como Abraão creu em Deus, e isso fez com que Deus o considerasse justo, da mesma forma, só os que têm a mesma fé em Deus é que são os verdadeiros filhos de Abraão.

E as Escrituras previram que Deus havia de perdoar e aceitar os gentios em resultado da sua fé, quando dizem que Deus se dirigiu a Abraão com estas palavras: “Abençoarei por ti todos os povos.” E, por isso, todos os que põem a sua fé em Cristo beneficiam da mesma bênção que Abraão.

10 Por outro lado, todos aqueles que se apoiam nas suas próprias obras, feitas em obediência à lei judaica, estão debaixo da maldição, porque está escrito: “Maldito todo aquele que não cumprir tudo o que está escrito neste livro da lei de Deus.” 11 É portanto evidente que pela lei ninguém poderá ser aceite por Deus. Porque a Escritura diz: “O justo viverá pela fé.” 12/13 Ora lei e fé são duas coisas incompatíveis. Pois a lei diz: “Quem cumprir estas prescrições viverá por elas.” Mas Cristo pagou o preço necessário para nos libertar desse sistema legal, que nos mantinha debaixo da maldição, e colocou­se ele próprio sob a maldição divina, tomando sobre si a culpa dos nossos pecados. Até porque está escrito também na Escritura: “Maldito todo aquele que for pendurado no poste de madeira.” 14 E assim a bênção que Deus prometeu a Abraão pode chegar também até aos gentios por meio do sacrifício de Jesus Cristo; e nós, os cristãos, podemos receber o Espírito Santo prometido aos que têm a fé.

A lei e a promessa

15 Irmãos, mesmo na vida corrente, se alguém prometer seja o que for a outra pessoa, e essa promessa estiver escrita e assinada, ninguém a poderá alterar nem anular. 16 Ora Deus fez promessas a Abraão e a Escritura diz que foram feitas a Abraão e à sua descendência. Não se refere a descendentes, como seria se estivesse a falar de muitos; mas fala antes no singular, descendência, referindo­se a Cristo.

17 O que estou a dizer é isto: O pacto que Deus fez com Abraão não podia ser anulado quatrocentos e trinta anos mais tarde quando Deus deu a lei a Moisés. Isso seria Deus a quebrar a sua promessa. 18 Se a herança de vida dependesse do cumprimento desse código legal, deixaria de ser, como é evidente, uma promessa de Deus, na qual os crentes apoiassem a sua fé. Mas não, ela é algo que Deus garantiu a Moisés, gratuitamente, sem lhe pedir em troca submissão a uma lei.

19 Então para que serve a lei? Ela teve de ser ordenada a fim de tornar os homens conscientes do seu pecado. Mas esse sistema era apenas até à vinda do descendente de Abraão (ou seja Cristo), a quem a promessa dizia respeito. E há uma outra diferença. Deus deu as suas leis aos anjos para as dar a Moisés, que foi o mediador entre Deus e o povo. 20 Ora, um mediador é necessário se duas pessoas entram num acordo; mas Deus agiu por si próprio quando ele fez a sua promessa a Abraão.

21 Então a lei é contra as promessas divinas? De maneira nenhuma! Porque se uma lei tivesse sido dada que pudesse transmitir vida, então a justificação viria certamente pela observância da lei. 22 Mas as Escrituras declaram que todos nós somos prisioneiros de pecado. Sendo assim, a única saída para a nossa salvação é a fé em Jesus Cristo. Por ele é que a promessa de vida, da parte de Deus, foi dada aos crentes.

23 Mas antes que chegasse esse tempo em que a fé em Cristo nos abriu a entrada junto de Deus, nós estávamos como que guardados e vigiados pela lei, esperando o momento em que, pela fé, pudéssemos crer no Salvador, que havia de vir.

Os filhos de Deus

24 Dito de outra maneira: a lei foi como que um educador que nos conduziu até Cristo. Aí por meio da fé, pudemos estabelecer a nossa relação com Deus. 25/26 E agora que Cristo já veio, já não há mais razão para continuarmos a viver sob esse educador, pois que agora somos muito mais do que alunos, somos filhos de Deus, pela fé em Cristo Jesus. 27 E todos quantos fomos baptizados em nome de Cristo, identificados com a sua morte, ficámos assim semelhantes a ele. 28 E aqui não há lugar para diferenças: tanto judeus, como não­judeus, humildes e poderosos, homens ou mulheres, todos, em Cristo Jesus formam um só povo. 29 E, se somos de Cristo, somos então descendência de Abraão, e herdeiros da mesma promessa.

Słowo Życia

List św. Pawła do Galacjan 3

Wiara albo Prawo Mojżesza

1Niemądrzy Galacjanie! Kto wam tak namieszał w głowach? Przecież dokładnie opowiedziałem wam o znaczeniu śmierci Jezusa Chrystusa! Pozwólcie, że zadam wam tylko jedno pytanie: Czy Ducha Świętego otrzymaliście dlatego, że przestrzegaliście Prawa Mojżesza, czy dlatego, że uwierzyliście Jezusowi? Chyba straciliście rozum! Rozpoczęliście życie z Bogiem dzięki Duchowi, a chcecie je doskonalić o własnych siłach? Czy na próżno tyle wycierpieliście? Chyba rzeczywiście na próżno…

Odpowiedzcie: Czy Bóg dał wam Ducha Świętego i dokonał w was niezwykłych rzeczy dlatego, że przestrzegaliście Prawa, czy też dlatego, że uwierzyliście Mu? Przecież tak samo Abraham uwierzył Bogu i na podstawie tej wiary został uniewinniony. Zrozumcie więc: prawdziwymi potomkami Abrahama są ci, którzy wierzą Bogu! Co więcej, Pismo już wcześniej zapowiedziało, że Bóg przez wiarę zbawi pogan. Dlatego Abraham usłyszał tę dobrą nowinę: „Dzięki tobie będą szczęśliwe wszystkie narody”. Tych więc, którzy wierzą Chrystusowi, spotyka to samo szczęście, co wierzącego Abrahama.

10 Tych zaś, którzy chcą zdobyć przychylność Boga poprzez przestrzeganie Prawa, spotka Jego gniew. Pismo mówi: „Przeklęty będzie każdy, kto nie przestrzega wszystkiego, co zapisano w Prawie”. 11 Oczywiste jest więc to, że nikt nie zostanie uniewinniony przez Boga z powodu przestrzegania Prawa. Napisano bowiem: „Prawy człowiek będzie żył dzięki wierze”. 12 Natomiast droga wskazana przez Prawo Mojżesza nie opiera się na wierze, ponieważ naucza, że człowiek będzie żył dzięki przestrzeganiu Prawa.

13 Chrystus wykupił nas od przekleństwa płynącego z Prawa. Umierając na drzewie krzyża, wziął to przekleństwo na siebie, ponieważ w Prawie napisane jest: „Przeklęty będzie każdy przestępca, stracony na drzewie”. 14 W ten sposób, dzięki śmierci Chrystusa Jezusa, szczęście Abrahama zostało darowane również poganom. Wierząc Jezusowi, otrzymaliśmy więc Ducha Świętego, obiecanego przez Boga.

Prawo i obietnica

15 Przyjaciele, użyję przykładu z życia. Nikt nie lekceważy ani nie zmienia podpisanej już umowy, mimo że jest ona zawierana tylko między ludźmi. 16 Natomiast Abraham i jego potomek otrzymali obietnicę od Boga. Pismo nie mówi o wielu potomkach, ale o jednym potomku, którym jest Chrystus. 17 Wniosek jest taki, że umowa zawarta przez Boga nie może być unieważniona przez Prawo Mojżesza, nadane czterysta trzydzieści lat później. Prawo to nie może też anulować obietnicy. 18 Jeżeli musielibyśmy przestrzegać Prawa, aby otrzymać Boży dar, to nie byłby on już właściwie rezultatem Bożej obietnicy. A przecież Abraham doświadczył łaski od Boga wskutek obietnicy.

19 Jaki był zatem sens nadania Prawa Mojżesza? Zostało ono ustanowione z powodu ludzkich przestępstw i miało funkcjonować do czasu nadejścia Potomka Abrahama, który otrzymał obietnicę. Aniołowie przekazali Prawo Mojżeszowi, jako mediatorowi między Bogiem a ludźmi. 20 Tam jednak, gdzie istnieje tylko jedna strona, nie potrzeba mediatora. A tak właśnie jest w przypadku Boga, który składa obietnicę.

21 Czy to znaczy, że Prawo Mojżesza jest sprzeczne z obietnicą Boga? Skądże! Gdyby ustanowił On Prawo dające ludziom życie, to rzeczywiście dzięki jego przestrzeganiu można byłoby uzyskać uniewinnienie. 22 Pismo mówi jednak, że wszyscy ludzie znajdują się w niewoli grzechu, a Boża obietnica dotyczy tylko tych, którzy uwierzyli Jezusowi Chrystusowi.

23 Do momentu przyjścia Chrystusa i nadejścia czasu wiary w Niego byliśmy pilnowani przez Prawo Mojżesza i podlegaliśmy mu. 24 Prawo to było naszym wychowawcą, prowadzącym nas do Chrystusa, abyśmy uwierzyli Mu i zostali w ten sposób uniewinnieni z grzechów. 25 Teraz, gdy nastał czas wiary, nie jesteśmy już pod opieką wychowawcy! 26 Uwierzyliście bowiem Chrystusowi i wszyscy staliście się dziećmi Boga! 27 Zostaliście zanurzeni w Chrystusa i jest On tak blisko was, jak ubranie, które macie na sobie. 28 Nie ma już więc różnicy między Żydem a poganinem, niewolnikiem a człowiekiem wolnym, mężczyzną a kobietą—zjednoczeni w Chrystusie Jezusie wszyscy stanowicie jedność. 29 A skoro należycie do Niego, jesteście potomkami Abrahama i zgodnie z obietnicą otrzymujecie dar od Boga.