1. Мојсијева 4 NSP – پيدايش 4 PCB

1. Мојсијева
Select chapter 4

New Serbian Translation

1. Мојсијева 4:1-26

Кајин и Авељ

1Адам леже са својом женом Евом, те она зачне и роди сина. Назвала га је Кајин, рекавши: „Стекла сам човека помоћу Господа.“ 2Потом је родила његовог брата Авеља.

Авељ је постао пастир ситне стоке, а Кајин земљорадник. 3Једног дана Кајин принесе Господу принос од земаљских плодова. 4А Авељ принесе као принос најбоље делове меса4,4 Најбољим деловима меса сматрало се месо са пуно сала. од првине свога стада. И Господ благонаклоно погледа на Авељев принос, 5а на Кајина и његов принос се није ни обазрео. Зато се Кајин веома наљути и лице му се намргоди.

6Господ рече Кајину: „Зашто се љутиш и зашто ти се лице намргодило? 7Ако чиниш добро, нећеш ли бити ведар? А ако не чиниш добро, грех вреба пред вратима; он жуди да те свлада, али ти мораш да га надвладаш.“

8Кајин рече своме брату Авељу: „Хајдемо у поље!“4,8 Масоретски текст не довршава мисао: Кајин рече своме брату Авељу. Зато већина превода следи Септуагинту, Вулгату и сирски превод, додајући: Хајдемо у поље, иако се те речи не налазе у масоретском тексту. Али када су се нашли у пољу, Кајин нападне свога брата Авеља и убије га. 9Затим Господ упита Кајина: „Где је твој брат, Авељ?“

Кајин одговори: „Не знам. Зар сам ја чувар свога брата?“

10Господ рече: „Шта си то учинио?! Глас крви твога брата вапи к мени са земље. 11Стога буди проклет: изгоним те са земље која је отворила своја уста да прими крв твога брата коју си пролио својом руком. 12Када будеш обрађивао земљу, она ти неће давати свој род. Бићеш луталица и бегунац на земљи!“

13Кајин рече Господу: „Претешко је сносити моју казну.4,13 Даничић овде према Септуагинти следи мање заступљено решење: Кривица је моја велика да ми се не може опростити. 14Ево, данас ме изгониш с лица земље. Сакриваћу се пред твојим лицем, и бићу луталица и бегунац на земљи, а свако ко ме нађе моћи ће да ме убије.“

15Господ му рече: „Не! Уколико неко и убије Кајина, на њему ће се извршити седам пута већа освета.“ Господ тада стави знак на Кајина, да га не убије ко га нађе. 16Кајин оде пред лицем Господњим и настани се у земљи Нод4,16 Нод – земља избеглиштва; изгубљено место, земља лутања., источно од Едена.

Кајинов родослов

17Кајин леже са својом женом, те она заче и роди Еноха. Кајин је саградио град и дао му име по имену свога сина – Енох. 18Еноху се родио Ирад, Ираду Мехујаел, Мехујаелу Метусаел, Метусаелу Ламех.

19Ламех је узео себи две жене: једна се звала Ада, а друга Села. 20Ада је родила Јавала који је био праотац оних што живе под шатором и узгајају ситну стоку. 21Његовом брату је било име Јувал. Он је праотац оних који свирају лиру и свиралу. 22Села је родила Тувал Кајина који је ковао сваку врсту оруђа од бронзе и гвожђа. Његова сестра се звала Нама.

23Ламех рече својим женама:

„Ада и Села, чујте мој глас!

Жене Ламехове, беседу моју саслушајте.

Човека сам убио, јер ме је ранио,

младића, јер ме је ударио.

24Ако ће Кајинов живот бити освећен седам пута више,

Ламехов ће бити седамдесет седам пута више.“

Сит и Енос

25Адам поново леже са својом женом и она роди сина коме даде име „Сит“, рекавши: „Бог ми је поклонио4,25 Име Сит значи додељен, поклоњен, дат и звучи слично глаголу шатпоклонити. Ева је Кајина сама стекла а Сит јој је дарован од Бога. потомка уместо Авеља, кога је убио Кајин.“ 26И Ситу се родио син, којему је дао име Енос4,26 Енос значи човек, човечанство и знак је наде испуњења Божијег обећања спасења..

Отада се почело призивати име Господње.

Persian Contemporary Bible

پيدايش 4:1-26

قائن و هابيل

1حوّا از آدم حامله شده، پسری زاييد. آنگاه حوّا گفت: «به كمک خداوند مردی حاصل نمودم.» پس نام او را قائن (يعنی «حاصل شده») گذاشت. 2حوّا بار ديگر حامله شده، پسری زاييد و نام او را هابيل گذاشت.

هابيل به گله‌داری پرداخت و قائن به كشاورزی مشغول شد. 3پس از مدتی، قائن هديه‌ای از حاصلِ زمينِ خود را به حضور خداوند آورد. 4هابيل نيز چند رأس از نخست‌زادگان گلهٔ خود را ذبح كرد و بهترين قسمت گوشت آنها را به خداوند تقديم نمود. خداوند هابيل و هديه‌اش را پذيرفت، 5اما قائن و هديه‌اش را قبول نكرد. پس قائن برآشفت و از شدت خشم سرش را به زير افكند.

6خداوند از قائن پرسيد: «چرا خشمگين شده‌ای و سرت را به زير افكنده‌ای؟ 7اگر درست عمل می‌كردی، آيا مقبول نمی‌شدی؟ اما چون چنين نكردی، گناه در كمين توست و می‌خواهد بر تو مسلط شود؛ ولی تو بر آن چيره شو!»

8روزی قائن از برادرش هابيل خواست كه با او به صحرا برود. هنگامی كه آنها در صحرا بودند، ناگهان قائن به برادرش حمله كرد و او را كشت.

9آنگاه خداوند از قائن پرسيد: «برادرت هابيل كجاست؟»

قائن جواب داد: «از كجا بدانم؟ مگر من نگهبان برادرم هستم؟»

10خداوند فرمود: «اين چه كاری بود كه كردی؟ خون برادرت از زمين نزد من فرياد برمی‌آورد. 11اكنون ملعون هستی و از زمينی كه با خون برادرت آن را رنگين كرده‌ای، طرد خواهی شد. 12از اين پس، هر چه كار كنی، ديگر زمين محصول خود را آنچنان كه بايد، به تو نخواهد داد، و تو در جهان آواره و پريشان خواهی بود.»

13قائن گفت: «مجازات من سنگينتر از آن است كه بتوانم تحمل كنم. 14امروز مرا از اين سرزمين و از حضور خودت می‌رانی و مرا در جهان آواره و پريشان می‌گردانی، پس هر كه مرا ببيند مرا خواهد كُشت.»

15خداوند جواب داد: «چنين نخواهد شد؛ زيرا هر كه تو را بكشد، مجازاتش هفت برابر شديدتر از مجازات تو خواهد بود.» سپس خداوند نشانی بر قائن گذاشت تا اگر كسی با او برخورد كند، او را نكشد. 16آنگاه قائن از حضور خداوند بيرون رفت و در زمين نُود (يعنی «سرگردانی») در سمت شرقی عدن ساكن شد.

17چندی بعد همسر قائن حامله شده، پسری به دنیا آورد و او را خَنوخ ناميدند. در آن موقع قائن سرگرم ساختن شهری بود، پس نام پسرش خنوخ را بر آن شهر گذاشت.

18خنوخ پدر عيراد، عيراد پدر محويائيل، محويائيل پدر متوشائيل و متوشائيل پدر لِمک بود. 19لِمک دو زن به نامهای عاده و ظله گرفت. 20عاده پسری زاييد و اسم او را يابال گذاشتند. او كسی بود كه خيمه‌نشينی و گله‌داری را رواج داد. 21برادرش يوبال اولين موسيقیدان و مخترع چنگ و نی بود. 22ظله، زنِ ديگر لمک هم پسری زاييد كه او را توبل قائن ناميدند. او كسی بود كه كار ساختن آلات آهنی و مسی را شروع كرد. خواهر توبل قائن، نَعمه نام داشت.

23روزی لمک به همسران خود، عاده و ظله، گفت: «ای زنان به من گوش كنيد. جوانی را كه مرا مجروح كرده بود، كُشتم. 24اگر قرار است مجازات كسی كه قائن را بكشد، هفت برابر مجازات قائن باشد، پس مجازات كسی هم كه بخواهد مرا بكشد، هفتاد و هفت برابر خواهد بود.»

25پس از آن، آدم و حوّا صاحب پسر ديگری شدند. حوّا گفت: «خدا به جای هابيل كه به دست برادرش قائن كشته شده بود، پسری ديگر به من عطا كرد.» پس نام او را شيث (يعنی «عطا شده») گذاشت.

26چون شيث بزرگ شد، برايش فرزندی به دنيا آمد كه او را انوش نام نهادند. در زمان انوش بود كه مردم شروع به عبادت خداوند نمودند.