New International Version

Lamentations 3:1-66

This chapter is an acrostic poem; the verses of each stanza begin with the successive letters of the Hebrew alphabet, and the verses within each stanza begin with the same letter. 1I am the man who has seen affliction

by the rod of the Lord’s wrath.

2He has driven me away and made me walk

in darkness rather than light;

3indeed, he has turned his hand against me

again and again, all day long.

4He has made my skin and my flesh grow old

and has broken my bones.

5He has besieged me and surrounded me

with bitterness and hardship.

6He has made me dwell in darkness

like those long dead.

7He has walled me in so I cannot escape;

he has weighed me down with chains.

8Even when I call out or cry for help,

he shuts out my prayer.

9He has barred my way with blocks of stone;

he has made my paths crooked.

10Like a bear lying in wait,

like a lion in hiding,

11he dragged me from the path and mangled me

and left me without help.

12He drew his bow

and made me the target for his arrows.

13He pierced my heart

with arrows from his quiver.

14I became the laughingstock of all my people;

they mock me in song all day long.

15He has filled me with bitter herbs

and given me gall to drink.

16He has broken my teeth with gravel;

he has trampled me in the dust.

17I have been deprived of peace;

I have forgotten what prosperity is.

18So I say, “My splendor is gone

and all that I had hoped from the Lord.”

19I remember my affliction and my wandering,

the bitterness and the gall.

20I well remember them,

and my soul is downcast within me.

21Yet this I call to mind

and therefore I have hope:

22Because of the Lord’s great love we are not consumed,

for his compassions never fail.

23They are new every morning;

great is your faithfulness.

24I say to myself, “The Lord is my portion;

therefore I will wait for him.”

25The Lord is good to those whose hope is in him,

to the one who seeks him;

26it is good to wait quietly

for the salvation of the Lord.

27It is good for a man to bear the yoke

while he is young.

28Let him sit alone in silence,

for the Lord has laid it on him.

29Let him bury his face in the dust—

there may yet be hope.

30Let him offer his cheek to one who would strike him,

and let him be filled with disgrace.

31For no one is cast off

by the Lord forever.

32Though he brings grief, he will show compassion,

so great is his unfailing love.

33For he does not willingly bring affliction

or grief to anyone.

34To crush underfoot

all prisoners in the land,

35to deny people their rights

before the Most High,

36to deprive them of justice—

would not the Lord see such things?

37Who can speak and have it happen

if the Lord has not decreed it?

38Is it not from the mouth of the Most High

that both calamities and good things come?

39Why should the living complain

when punished for their sins?

40Let us examine our ways and test them,

and let us return to the Lord.

41Let us lift up our hearts and our hands

to God in heaven, and say:

42“We have sinned and rebelled

and you have not forgiven.

43“You have covered yourself with anger and pursued us;

you have slain without pity.

44You have covered yourself with a cloud

so that no prayer can get through.

45You have made us scum and refuse

among the nations.

46“All our enemies have opened their mouths

wide against us.

47We have suffered terror and pitfalls,

ruin and destruction.”

48Streams of tears flow from my eyes

because my people are destroyed.

49My eyes will flow unceasingly,

without relief,

50until the Lord looks down

from heaven and sees.

51What I see brings grief to my soul

because of all the women of my city.

52Those who were my enemies without cause

hunted me like a bird.

53They tried to end my life in a pit

and threw stones at me;

54the waters closed over my head,

and I thought I was about to perish.

55I called on your name, Lord,

from the depths of the pit.

56You heard my plea: “Do not close your ears

to my cry for relief.”

57You came near when I called you,

and you said, “Do not fear.”

58You, Lord, took up my case;

you redeemed my life.

59Lord, you have seen the wrong done to me.

Uphold my cause!

60You have seen the depth of their vengeance,

all their plots against me.

61Lord, you have heard their insults,

all their plots against me—

62what my enemies whisper and mutter

against me all day long.

63Look at them! Sitting or standing,

they mock me in their songs.

64Pay them back what they deserve, Lord,

for what their hands have done.

65Put a veil over their hearts,

and may your curse be on them!

66Pursue them in anger and destroy them

from under the heavens of the Lord.

Tagalog Contemporary Bible

Panaghoy 3:1-66

1Isa ako sa mga nakaranas ng parusa ng Panginoon dahil sa kanyang galit. 2Pinalayas niya ako at pinalakad sa dilim sa halip na sa liwanag. 3Paulit-ulit niya akong pinarusahan araw at gabi. 4Pinahina ang aking katawan at binali ang aking mga buto. 5Sinalakay niya ako at ibinilanggo sa paghihirap at pagdurusa. 6Inilagay sa kadiliman na parang isang tao na matagal nang patay. 7Kinadena niya ako at ikinulong upang hindi makatakas. 8Kahit na humingi ako ng tulong, hindi niya ako pinakinggan. 9Hinarangan niya ng pader ang aking landas, at pinaliku-liko ang aking dadaanan. 10Para siyang oso o leon na nag-aabang upang salakayin ako. 11Kinaladkad ako palayo sa daan at pagkatapos ay nilapa at iniwan. 12Iniumang niya ang kanyang pana at itinutok sa akin. 13Pinana niya ako at tumagos ito sa puso ko. 14Naging katawa-tawa ako sa aking mga kalahi. Buong araw nila akong inaawitan ng pangungutya. 15Pinuno niya ako ng labis na kapaitan. 16Nabungi ang mga ngipin ko dahil pinakain niya ako ng graba, at saka tinapak-tapakan niya ako sa lupa. 17Inalis niya ako sa maganda kong kalagayan at hindi ko na naranasan ang kasaganaan.

18Nawala na ang karangalan ko at lahat ng pag-asa sa Panginoon. 19Napakasakit isipin ang mga paghihirap at pagdurusa ko. 20At kung palagi ko itong iisipin, manghihina ako. 21Pero nanunumbalik ang pag-asa ko kapag naaalala ko na 22ang pag-ibig at awa ng Panginoon ay walang katapusan. Iyan ang dahilan kung bakit hindi tayo lubusang nalipol. 23Araw-araw ay ipinapakita niya ang kanyang habag. Dakila ang katapatan ng Panginoon! 24Kaya sinabi ko sa aking sarili, “Ang Panginoon ang lahat para sa akin, kaya sa kanya ako nagtitiwala.” 25Mabuti ang Panginoon sa mga nagtitiwalaʼt umaasa sa kanya. 26Mabuting matiyagang maghintay sa pagliligtas ng Panginoon. 27Mabuti para sa isang tao na kahit bata pa ay matuto nang sumunod. 28Kapag tinuturuan tayo ng Panginoon, tumahimik tayo at pag-isipan itong mabuti. 29Magpakumbaba tayo sa harap ng Panginoon at huwag mawalan ng pag-asa. 30Kapag sinampal ka sa isang pisngi, ibigay mo pa ang kabila. At tanggapin mo rin ang pangungutya ng iyong mga kaaway. 31Dahil hindi tayo itatakwil ng Panginoon magpakailanman. 32Pero kahit nagpaparusa siya, ipinapakita pa rin niya ang kanyang habag at ang napakalakiʼt walang hanggan niyang pag-ibig sa atin. 33Dahil hindi siya natutuwa na tayoʼy saktan o pahirapan.

34Ayaw ng Panginoon na apihin ang mga bilanggo, 35o balewalain ang karapatan ng tao. 36Ayaw din ng Kataas-taasang Dios na ipagkait ang katarungan sa sinumang tao. Nakikita niya ang lahat ng ito.

37Walang anumang bagay na nangyayari na hindi pinahihintulutan ng Panginoon. 38Ang Kataas-taasang Dios ang nagpapasya kung ang isang bagay na mabuti o masama ay mangyayari. 39Kaya bakit tayo magrereklamo kung pinarurusahan tayo dahil sa ating kasalanan? 40Ang dapat ay siyasatin natin ang ating pamumuhay at magbalik-loob sa Panginoon. 41Buksan natin ang ating mga puso at itaas ang ating mga kamay sa Dios na nasa langit at sabihin: 42Panginoon, nagkasala po kami at naghimagsik sa inyo, at hindi nʼyo kami pinatawad. 43Nagalit kayo sa amin at inusig kami at walang awang pinatay. 44Tinakpan nʼyo ng mga ulap ang inyong sarili para hindi nʼyo marinig ang aming mga dalangin. 45Ginawa nʼyo kaming parang basura sa paningin ng ibaʼt ibang bansa. 46Kinutya kami ng lahat ng aming mga kaaway. 47Dumanas kami ng matinding takot, panganib, pagkasira at kapahamakan.”

48Napaluha ako dahil sa kapahamakang sinapit ng aking mga kalahi.

49Patuloy akong iiyak 50hanggang sa tumunghay ang Panginoon mula sa langit. 51Labis akong nasaktan sa sinapit ng mga kababaihan ng aking lungsod.

52Hinahabol ako ng aking mga kaaway na parang isang ibon, kahit na wala naman akong nagawang kasalanan sa kanila. 53Sinubukan nila akong patayin sa pamamagitan ng pambabato at paghulog sa balon. 54Halos malunod na ako at ang akala koʼy mamamatay na ako.

55Doon sa ilalim ng balon, tumawag ako sa inyo Panginoon. 56Pinakinggan nʼyo ang pagmamakaawa ko at paghingi ng tulong. 57Dumating kayo nang akoʼy tumawag at sinabi nʼyong huwag akong matakot. 58Tinulungan nʼyo ako sa problema ko Panginoon, at iniligtas nʼyo ang buhay ko. 59Panginoon, nakita nʼyo ang kasamaang ginawa sa akin ng aking mga kaaway, kaya bigyan nʼyo ako ng katarungan. 60Alam nʼyo kung paano nila ako pinaghigantihan at ang lahat ng binabalak nila laban sa akin. 61Napakinggan nʼyo, O Panginoon, ang mga pangungutya nila at alam nʼyo ang lahat ng binabalak nila laban sa akin. 62Buong araw nilang pinag-uusapan ang pinaplano nilang masama laban sa akin. 63Masdan nʼyo, nakaupo man sila o nakatayo, kinukutya nila ako sa pamamagitan ng pag-awit. 64Panginoon, parusahan nʼyo sila ayon sa kanilang ginagawa. 65Patigasin nʼyo ang mga puso nila at sumpain nʼyo sila. 66Sa galit nʼyo Panginoon, habulin nʼyo sila at lipulin nang mawala na sila sa mundong ito.