New International Version

Lamentations 3:1-66

This chapter is an acrostic poem; the verses of each stanza begin with the successive letters of the Hebrew alphabet, and the verses within each stanza begin with the same letter. 1I am the man who has seen affliction

by the rod of the Lord’s wrath.

2He has driven me away and made me walk

in darkness rather than light;

3indeed, he has turned his hand against me

again and again, all day long.

4He has made my skin and my flesh grow old

and has broken my bones.

5He has besieged me and surrounded me

with bitterness and hardship.

6He has made me dwell in darkness

like those long dead.

7He has walled me in so I cannot escape;

he has weighed me down with chains.

8Even when I call out or cry for help,

he shuts out my prayer.

9He has barred my way with blocks of stone;

he has made my paths crooked.

10Like a bear lying in wait,

like a lion in hiding,

11he dragged me from the path and mangled me

and left me without help.

12He drew his bow

and made me the target for his arrows.

13He pierced my heart

with arrows from his quiver.

14I became the laughingstock of all my people;

they mock me in song all day long.

15He has filled me with bitter herbs

and given me gall to drink.

16He has broken my teeth with gravel;

he has trampled me in the dust.

17I have been deprived of peace;

I have forgotten what prosperity is.

18So I say, “My splendor is gone

and all that I had hoped from the Lord.”

19I remember my affliction and my wandering,

the bitterness and the gall.

20I well remember them,

and my soul is downcast within me.

21Yet this I call to mind

and therefore I have hope:

22Because of the Lord’s great love we are not consumed,

for his compassions never fail.

23They are new every morning;

great is your faithfulness.

24I say to myself, “The Lord is my portion;

therefore I will wait for him.”

25The Lord is good to those whose hope is in him,

to the one who seeks him;

26it is good to wait quietly

for the salvation of the Lord.

27It is good for a man to bear the yoke

while he is young.

28Let him sit alone in silence,

for the Lord has laid it on him.

29Let him bury his face in the dust—

there may yet be hope.

30Let him offer his cheek to one who would strike him,

and let him be filled with disgrace.

31For no one is cast off

by the Lord forever.

32Though he brings grief, he will show compassion,

so great is his unfailing love.

33For he does not willingly bring affliction

or grief to anyone.

34To crush underfoot

all prisoners in the land,

35to deny people their rights

before the Most High,

36to deprive them of justice—

would not the Lord see such things?

37Who can speak and have it happen

if the Lord has not decreed it?

38Is it not from the mouth of the Most High

that both calamities and good things come?

39Why should the living complain

when punished for their sins?

40Let us examine our ways and test them,

and let us return to the Lord.

41Let us lift up our hearts and our hands

to God in heaven, and say:

42“We have sinned and rebelled

and you have not forgiven.

43“You have covered yourself with anger and pursued us;

you have slain without pity.

44You have covered yourself with a cloud

so that no prayer can get through.

45You have made us scum and refuse

among the nations.

46“All our enemies have opened their mouths

wide against us.

47We have suffered terror and pitfalls,

ruin and destruction.”

48Streams of tears flow from my eyes

because my people are destroyed.

49My eyes will flow unceasingly,

without relief,

50until the Lord looks down

from heaven and sees.

51What I see brings grief to my soul

because of all the women of my city.

52Those who were my enemies without cause

hunted me like a bird.

53They tried to end my life in a pit

and threw stones at me;

54the waters closed over my head,

and I thought I was about to perish.

55I called on your name, Lord,

from the depths of the pit.

56You heard my plea: “Do not close your ears

to my cry for relief.”

57You came near when I called you,

and you said, “Do not fear.”

58You, Lord, took up my case;

you redeemed my life.

59Lord, you have seen the wrong done to me.

Uphold my cause!

60You have seen the depth of their vengeance,

all their plots against me.

61Lord, you have heard their insults,

all their plots against me—

62what my enemies whisper and mutter

against me all day long.

63Look at them! Sitting or standing,

they mock me in their songs.

64Pay them back what they deserve, Lord,

for what their hands have done.

65Put a veil over their hearts,

and may your curse be on them!

66Pursue them in anger and destroy them

from under the heavens of the Lord.

Ang Pulong Sang Dios

Panalambiton 3:1-66

1Isa ako nga nakaeksperiensya sang pagsilot sang Ginoo tungod sa iya kaakig. 2Gintabog niya ako palayo kag ginpalakat sa kadulom imbes sa kasanag. 3Ginsilutan niya ako nga wala sing untat adlaw-gab-i. 4Ginpaluya niya ang bug-os ko nga lawas, kag ginbali ang akon mga tul-an. 5Ginsalakay niya ako kag puwerte ang akon kasubo kag kasakit. 6Ginpaestar niya ako sa kadudulman pareho sadtong madugay na nga napatay. 7Ginpakadenahan niya ako kag ginpalibutan sang pader agod indi ako makapalagyo. 8Bisan magpangayo pa ako sang bulig, wala niya ako ginapamatian. 9Ginbalabagan niya sang pader ang akon alagyan, kag ginpaliko-liko niya ang akon ginaagyan. 10Pareho siya sa oso3:10 oso: sa English, bear. ukon leon nga nagapanago kag nagahulat sa pagtukob sa akon. 11Gin-guyod niya ako palayo sa dalan, dayon ginus-ab kag ginbayaan. 12Ginbinat niya ang iya pana kag ginpuntirya sa akon. 13Ginpana niya ako kag naglapos gid sa akon tagipusuon.

14Nangin kaladlawan ako sa akon mga kasimanwa. Ginayaguta nila ako sa bilog nga adlaw paagi sa kanta. 15Puro lang kasakit ang ginhatag niya sa akon. 16Nagkalabingaw ang akon mga ngipon tungod ginpakaon niya ako sang graba, kag ginlapak-lapak niya ako sa duta. 17Ginkuha niya sa akon ang maayo nga kahimtangan, kag wala ko na maeksperiensyahan ang kabuganaan.

18Nadula na ang akon kadungganan kag ang tanan nga ginlauman ko sa Ginoo. 19Mapait panumdumon ang akon pag-antos kag pagtalang-talang. 20Kon panumdumon ko ini permi, nagapalangluya ako. 21Pero nagabalik ang akon paglaom kon madumduman ko nga 22ang gugma kag kaluoy sang Ginoo wala sing katapusan. Amo ina nga wala kita malaglag sing bug-os.3:22 Amo… bug-os: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini. 23Matutom gid ang Ginoo. Ginapakita niya ang iya kaluoy kada adlaw. 24Nagasiling ako sa akon kaugalingon, “Ang Ginoo amo ang tanan sa akon, gani magalaom ako sa iya.” 25Ang Ginoo maayo sa mga nagalaom kag nagadangop sa iya. 26Maayo nga maghulat kita nga may pagbatas sa pagluwas sang Ginoo sa aton. 27Maayo para sa isa ka tawo ang magpadisiplina samtang bataon pa siya. 28Kon ginadisiplina kita sang Ginoo magpungko kita nga nagaisahanon kag magpamalandong. 29Magpaubos kita sang aton kaugalingon sa atubangan sang Ginoo kag indi madulaan sang paglaom. 30Kon may magtampa sa imo, itaya ang imo guya. Kag batuna ang pag-insulto sang imo mga kaaway. 31Kay ang Ginoo indi magsikway sa aton hasta san-o. 32Bisan tuod nagahatag siya sang kalisod, ginapakita niya gihapon ang kaluoy tungod sa iya dako nga gugma nga wala sing katapusan. 33Kay wala siya nagakalipay sa pagpaantos kag sa pagsakit sa aton.

34-35Indi gusto sang Labing Mataas nga Dios nga pintasan ang mga priso ukon ibaliwala ang kinamatarong sang tawo. 36Indi man gusto sang Ginoo nga indi paghatagan sang hustisya si bisan sin-o. Nakita niya ini tanan nga butang.

37Wala sing may makasiling nga matabo ang isa ka butang kon indi ini pag-itugot sang Ginoo. 38Indi bala nga ang Labing Mataas nga Dios ang nagabuot kon matabo ang isa ka malain ukon maayo nga butang? 39Ngaa bala nagareklamo kita kon ginasilutan kita tungod sang aton mga sala? 40Dapat usisaon naton ang aton pagginawi kag magbalik sa Ginoo. 41Buksan naton ang aton mga tagipusuon kag ibayaw ang aton mga kamot sa Dios sa langit kag magsiling, 42“Nakasala kami kag nagrebelde, Ginoo, kag wala mo kami pagpatawara. 43Naakig ka gid kag ginlagas mo kami kag ginpamatay nga wala sing luoy-luoy. 44Nagpanabon ka sang panganod, agod indi mo mabatian ang amon pangamuyo. 45Ginhimo mo kami nga daw basura sa panulok sang iban nga mga nasyon. 46Ginyaguta kami sang tanan namon nga kaaway. 47Nag-antos kami sa kahadlok, katalagman, kapierdihan, kag kalaglagan.”

48Nagaililig ang akon mga luha tungod nalaglag ang akon mga kasimanwa. 49Padayon nga magailig ang akon luha 50hasta talupangdon kita sang Ginoo halin sa langit. 51Nagasakit ang akon balatyagon sa gindangatan sang mga babayi sa amon3:51 amon: sa Hebreo, akon. siyudad.

52Daw pareho ako sa pispis nga ginlagas sang akon mga kaaway bisan wala ako sing may nahimo nga sala sa ila. 53Gintinguhaan nila ako nga patyon paagi sa paghulog sa akon sa buho kag pagbato sa akon. 54Daw sa malumos ako sa tubig, kag abi ko mapatay na ako.

55Halin sa kadadalman sang buho nagpanawag ako sa imo, O Ginoo. 56Ginpamatian mo ang akon pagpakitluoy kag ang pagpangayo sang bulig. 57Nag-abot ka sang nagpanawag ako sa imo, kag nagsiling ka nga indi ako magkahadlok. 58Ginoo, ginbuligan mo ako sa akon kaso kag ginluwas mo ang akon kabuhi. 59Nakita mo, Ginoo, ang kalautan nga ginhimo sa akon sang akon mga kaaway, gani hatagi ako sang hustisya. 60Nahibaluan mo kon daw ano ang ila pagtimalos sa akon kag ang tanan nila nga plano kontra sa akon. 61O Ginoo, nabatian mo ang pagpang-insulto nila sa akon. Nahibaluan mo ang tanan nila nga plano kontra sa akon— 62ang mga padihot nga ila ginaestoryahan sa bilog nga adlaw kontra sa akon. 63Tan-awa sila! Ginayaguta nila ako paagi sa kanta, nagapungko man sila ukon nagatindog. 64Siluti sila, Ginoo, suno sa nagakabagay sa ila ginhimo. 65Patig-aha ang ila tagipusuon kag pakamalauta sila. 66Lagsa sila kag laglaga sa imo kaakig agod madula sila sa kalibutan.