New International Version

Isaiah 44:1-28

Israel the Chosen

1“But now listen, Jacob, my servant,

Israel, whom I have chosen.

2This is what the Lord says—

he who made you, who formed you in the womb,

and who will help you:

Do not be afraid, Jacob, my servant,

Jeshurun,44:2 Jeshurun means the upright one, that is, Israel. whom I have chosen.

3For I will pour water on the thirsty land,

and streams on the dry ground;

I will pour out my Spirit on your offspring,

and my blessing on your descendants.

4They will spring up like grass in a meadow,

like poplar trees by flowing streams.

5Some will say, ‘I belong to the Lord’;

others will call themselves by the name of Jacob;

still others will write on their hand, ‘The Lord’s,’

and will take the name Israel.

The Lord, Not Idols

6“This is what the Lord says—

Israel’s King and Redeemer, the Lord Almighty:

I am the first and I am the last;

apart from me there is no God.

7Who then is like me? Let him proclaim it.

Let him declare and lay out before me

what has happened since I established my ancient people,

and what is yet to come—

yes, let them foretell what will come.

8Do not tremble, do not be afraid.

Did I not proclaim this and foretell it long ago?

You are my witnesses. Is there any God besides me?

No, there is no other Rock; I know not one.”

9All who make idols are nothing,

and the things they treasure are worthless.

Those who would speak up for them are blind;

they are ignorant, to their own shame.

10Who shapes a god and casts an idol,

which can profit nothing?

11People who do that will be put to shame;

such craftsmen are only human beings.

Let them all come together and take their stand;

they will be brought down to terror and shame.

12The blacksmith takes a tool

and works with it in the coals;

he shapes an idol with hammers,

he forges it with the might of his arm.

He gets hungry and loses his strength;

he drinks no water and grows faint.

13The carpenter measures with a line

and makes an outline with a marker;

he roughs it out with chisels

and marks it with compasses.

He shapes it in human form,

human form in all its glory,

that it may dwell in a shrine.

14He cut down cedars,

or perhaps took a cypress or oak.

He let it grow among the trees of the forest,

or planted a pine, and the rain made it grow.

15It is used as fuel for burning;

some of it he takes and warms himself,

he kindles a fire and bakes bread.

But he also fashions a god and worships it;

he makes an idol and bows down to it.

16Half of the wood he burns in the fire;

over it he prepares his meal,

he roasts his meat and eats his fill.

He also warms himself and says,

“Ah! I am warm; I see the fire.”

17From the rest he makes a god, his idol;

he bows down to it and worships.

He prays to it and says,

“Save me! You are my god!”

18They know nothing, they understand nothing;

their eyes are plastered over so they cannot see,

and their minds closed so they cannot understand.

19No one stops to think,

no one has the knowledge or understanding to say,

“Half of it I used for fuel;

I even baked bread over its coals,

I roasted meat and I ate.

Shall I make a detestable thing from what is left?

Shall I bow down to a block of wood?”

20Such a person feeds on ashes; a deluded heart misleads him;

he cannot save himself, or say,

“Is not this thing in my right hand a lie?”

21“Remember these things, Jacob,

for you, Israel, are my servant.

I have made you, you are my servant;

Israel, I will not forget you.

22I have swept away your offenses like a cloud,

your sins like the morning mist.

Return to me,

for I have redeemed you.”

23Sing for joy, you heavens, for the Lord has done this;

shout aloud, you earth beneath.

Burst into song, you mountains,

you forests and all your trees,

for the Lord has redeemed Jacob,

he displays his glory in Israel.

Jerusalem to Be Inhabited

24“This is what the Lord says—

your Redeemer, who formed you in the womb:

I am the Lord,

the Maker of all things,

who stretches out the heavens,

who spreads out the earth by myself,

25who foils the signs of false prophets

and makes fools of diviners,

who overthrows the learning of the wise

and turns it into nonsense,

26who carries out the words of his servants

and fulfills the predictions of his messengers,

who says of Jerusalem, ‘It shall be inhabited,’

of the towns of Judah, ‘They shall be rebuilt,’

and of their ruins, ‘I will restore them,’

27who says to the watery deep, ‘Be dry,

and I will dry up your streams,’

28who says of Cyrus, ‘He is my shepherd

and will accomplish all that I please;

he will say of Jerusalem, “Let it be rebuilt,”

and of the temple, “Let its foundations be laid.” ’

Ang Pulong Sa Dios

Isaias 44:1-28

Ang Saad sa Dios ngadto sa Israel

1“Apan karon, pamati, O Israel nga akong alagad, ang katawhan nga akong pinili, nga mga kaliwat ni Jacob. 2Ako, ang Ginoo, mao ang naghimo ug nagtabang kanimo. Ayaw kahadlok, ikaw nga akong alagad ug pinili nga katawhan. 3Kay hatagan ko ikaw ug tubig nga mohupay sa imong kauhaw ug mobasa sa imong malang yuta. Gamhan ko sa akong Espiritu ang imong mga kaliwat ug panalanginan ko sila. 4Mouswag sila sama sa labong nga mga sagbot nga abunda sa tubig o sa mga kahoy sa daplin sa sapa. 5May moingon, ‘Iya ako sa Ginoo,’ ug may ubang moingon, ‘Kaliwat ako ni Jacob.’ May mosulat usab diha sa ilang kamot sa ngalan sa Ginoo, ug maghunahuna sa ilang kaugalingon nga sakop sa katawhan sa Israel.

Walay Kapuslanan ang mga dios-dios

6“Mao kini ang giingon sa Ginoo, ang Hari ug Manluluwas sa Israel, ang Makagagahom nga Ginoo: Ako ang una ug ang kataposan. Wala nay laing Dios gawas kanako. 7Kinsa ang sama kanako? Ipasulti siya sa akong atubangan kon unsay nahitabo sukad sa panahon nga gitukod ang usa ka nasod, ang akong katawhan, ug kon unsa ang mahitabo sa umaabot. 8Ayaw kamo kahadlok o kalisang. Dili ba nga gipadayag ko na man kaninyo kaniadto pa ang akong katuyoan? Ug kamo mismo ang akong mga saksi. May lain pa bang Dios gawas kanako? Wala gayod! Wala na akoy nahibaloan pa nga dakong bato nga salipdanan.44:8 salipdanan: sa literal, bato.9Walay pulos ang tanang naghimog mga dios-dios. Ug kining mga dios-dios nga ilang gipakamahal walay bili. Sila mismo makapamatuod nga wala kini bili. Kay dili kini makakita ug walay nahibaloan. Mao gani nga maulawan ang mga nagasimba niini. 10Buang-buang ang tawo nga naghimo ug mga dios-dios nga dili man lang niya mapuslan. 11Pamati! Maulawan ang tanang nagasimba sa mga dios-dios, kay ang naghimo niini mga tawo lang usab. Tigoma silang tanan aron sa pagpanalipod sa ilang kaugalingon, kay malisang sila kanako ug maulawan.

12Ang panday sa puthaw mobutang ug puthaw sa baga. Masohon niya kini ug kusog aron pormahon nga dios-dios. Maluya siya sa kagutom ug malipong sa kauhaw. 13Ang panday sa kahoy mosukod ug usa ka putol sa kahoy. Markahan niya kini ug pormahong tawo pinaagi sa iyang mga gamit. Unya kuliton niya kini sa matahom nga dagway sa tawo aron ibutang sa usa ka templo. 14Aron may gamiton siyang kahoy, magputol siyag sedro, o sipres, o terebinto nga iyang gipatubo sa kakahoyan. Magtanom usab siyag kahoyng pino, ug pinaagi sa ulan motubo kini. 15Gamiton niyang sugnod ang ubang mga kahoy, aron makapainit siya ug makaluto ug pan. Ug ang uban himuon niyang dios-dios, ug unya ludhan niya kini ug simbahon. 16Ihaling niya ang ubang mga kahoy ug magsugba siyag karne diha sa baga niini. Unya mokaon siya sa sinugba ug mabusog. Magpainit-init usab siya sa kalayo ug moingon, “Maayo kay nainitan ako.” 17Ug ang ubang kahoy, himuon niyang dios-dios. Moluhod siya ug mosimba niining mga dios-dios, ug mag-ampo nga nagaingon, “Luwasa ako, kay ikaw ang akong dios.”

18Kining mga tawhana wala masayod o makasabot sa ilang gihimo. Ang ilang mga mata nataptapan, mao nga dili sila makakita. Ang ilang mga hunahuna natak-opan, busa dili sila makasabot. 19Wala gayod kanilay makapamalandong ug makahunahuna aron sa pag-ingon, “Gisugnod ko ang ubang kahoy ug nagluto akog pan. Nagsugba akog karne diha sa baga niini, ug mikaon ako. Ug karon himuon ko bang usa ka ngil-ad nga butang ang nahibiling kahoy? Mosimba ba ako sa usa ka putol sa kahoy?”

20Sama lang siya sa nagkaon ug abo. Ang nalimbongan niyang hunahuna nagpahisalaag kaniya. Ug dili niya maluwas ang iyang kaugalingon, ni makaamgo ug makapangutana sa iyang kaugalingon. Dili niya madawat nga ang dios-dios sa iyang mga kamot dili tinuod nga dios.

21Miingon ang Ginoo, “Hinumdomi kining mga butanga, O Israel, kay ikaw akong alagad. Gihimo ko ikaw, aron moalagad kanako, ug dili ko gayod ikaw kalimtan. 22Wad-on ko na ang imong mga sala sama sa dag-om o gabon. Balik kanako, O Israel, kay luwason ko gayod ikaw.”

23Pag-awit sa kalipay, O kalangitan! Singgit ug kusog, O kalibotan! Pag-awit kamong mga bukid ug mga kakahoyan, kay giluwas na sa Ginoo ang mga kaliwat ni Jacob; gipakita niya ang iyang pagkagamhanan sa Israel.

24Mao kini ang giingon sa Ginoo nga inyong Manluluwas, nga nagbuhat kaninyo: Ako ang Ginoo nga naghimo sa tanang butang. Ako lang gayod ang nagbukhad sa kalangitan, ug nagmugna sa kalibotan. 25Gisanta ko ang mga tagna sa bakakong mga propeta. Ug gihimo kong mga buang-buang ang mga manalagna. Gituis ko ang kahibalo sa mga maalamon, ug gihimong kawang ang ilang kahibalo. 26Gituman ko ang mga panagna sa akong alagad44:26 alagad: o, mga alagad. ug mga mensahero. Miingon ako nga ang Jerusalem pagapuy-an pag-usab, ug ang uban pang mga lungsod sa Juda tukoron pag-usab. 27Kon momando ako nga momala ang mga suba, momala kini. 28Moingon ako kang Cyrus, “Ikaw ang magbalantay sa akong katawhan, ug himuon mo ang tanan kong gusto. Magmando siya nga tukoron pag-usab ang Jerusalem ug ang templo niini.”