The Message

1 Kings 20

11-3 At about this same time Ben-Hadad king of Aram mustered his troops. He recruited in addition thirty-two local sheiks, all outfitted with horses and chariots. He set out in force and surrounded Samaria, ready to make war. He sent an envoy into the city to set his terms before Ahab king of Israel: “Ben-Hadad lays claim to your silver and gold, and to the pick of your wives and sons.”

The king of Israel accepted the terms: “As you say, distinguished lord; I and everything I have is yours.”

5-6 But then the envoy returned a second time, saying, “On second thought, I want it all—your silver and gold and all your wives and sons. Hand them over—the whole works. I’ll give you twenty-four hours; then my servants will arrive to search your palace and the houses of your officials and loot them; anything that strikes their fancy, they’ll take.”

The king of Israel called a meeting of all his tribal elders. He said, “Look at this—outrageous! He’s just looking for trouble. He means to clean me out, demanding all my women and children. And after I already agreed to pay him off handsomely!”

The elders, backed by the people, said, “Don’t cave in to him. Don’t give an inch.”

So he sent an envoy to Ben-Hadad, “Tell my distinguished lord, ‘I agreed to the terms you delivered the first time, but this I can’t do—this I won’t do!’”

The envoy went back and delivered the answer.

10 Ben-Hadad shot back his response: “May the gods do their worst to me, and then worse again, if there’ll be anything left of Samaria but rubble.”

11 The king of Israel countered, “Think about it—it’s easier to start a fight than end one.”

12 It happened that when Ben-Hadad heard this retort he was into some heavy drinking, boozing it up with the sheiks in their field shelters. Drunkenly, he ordered his henchmen, “Go after them!” And they attacked the city.

13 Just then a lone prophet approached Ahab king of Israel and said, “God’s word: Have you taken a good look at this mob? Well, look again—I’m turning it over to you this very day. And you’ll know, beyond the shadow of a doubt, that I am God.”

14 Ahab said, “Really? And who is going to make this happen?”

God said, “The young commandos of the regional chiefs.”

“And who,” said Ahab, “will strike the first blow?”

God said, “You.”

15 Ahab looked over the commandos of the regional chiefs; he counted 232. Then he assessed the available troops—7,000.

16-17 At noon they set out after Ben-Hadad who, with his allies, the thirty-two sheiks, was busy at serious drinking in the field shelters. The commandos of the regional chiefs made up the vanguard.

A report was brought to Ben-Hadad: “Men are on their way from Samaria.”

18 He said, “If they’ve come in peace, take them alive as hostages; if they’ve come to fight, the same—take them alive as hostages.”

19-20 The commandos poured out of the city with the full army behind them. They hit hard in hand-to-hand combat. The Arameans scattered from the field, with Israel hard on their heels. But Ben-Hadad king of Aram got away on horseback, along with his cavalry.

21 The king of Israel cut down both horses and chariots—an enormous defeat for Aram.

22 Sometime later the prophet came to the king of Israel and said, “On the alert now—build up your army, assess your capabilities, and see what has to be done. Before the year is out, the king of Aram will be back in force.”

23-25 Meanwhile the advisors to the king of Aram said, “Their god is a god of the mountains—we don’t stand a chance against them there. So let’s engage them on the plain where we’ll have the advantage. Here’s the strategy: Remove each sheik from his place of leadership and replace him with a seasoned officer. Then recruit a fighting force equivalent in size to the army that deserted earlier—horse for horse, chariot for chariot. And we’ll fight them on the plain—we’re sure to prove stronger than they are.”

It sounded good to the king; he did what they advised.

26-27 As the new year approached, Ben-Hadad rallied Aram and they went up to Aphek to make war on Israel. The Israelite army prepared to fight and took the field to meet Aram. They moved into battle formation before Aram in two camps, like two flocks of goats. The plain was seething with Arameans.

28 Just then a holy man approached the king of Israel saying, “This is God’s word: Because Aram said, ‘God is a god of the mountains and not a god of the valleys,’ I’ll hand over this huge mob of an army to you. Then you’ll know that I am God.”

29-30 The two armies were poised in a standoff for seven days. On the seventh day fighting broke out. The Israelites killed 100,000 of the Aramean infantry in one day. The rest of the army ran for their lives back to the city, Aphek, only to have the city wall fall on 27,000 of the survivors.

30-31 Ben-Hadad escaped into the city and hid in a closet. Then his advisors told him, “Look, we’ve heard that the kings of Israel play by the rules; let’s dress in old gunnysacks, carry a white flag of truce, and present ourselves to the king of Israel on the chance that he’ll let you live.”

32 So that’s what they did. They dressed in old gunnysacks and carried a white flag, and came to the king of Israel saying, “Your servant Ben-Hadad said, ‘Please let me live.’”

Ahab said, “You mean to tell me that he’s still alive? If he’s alive, he’s my brother.”

33 The men took this as a good sign and concluded that everything was going to be all right: “Ben-Hadad is most certainly your brother!”

The king said, “Go and get him.” They went and brought him back by chariot.

34 Ahab said, “I am prepared to return the cities that my father took from your father. And you can set up your headquarters in Damascus just as my father did in Samaria; I’ll send you home under safe conduct.” Then he made a covenant with him and sent him off.

35 A man who was one of the prophets said to a bystander, “Hit me; wound me. Do it for God’s sake—it’s his command. Hit me; wound me.” But the man wouldn’t do it.

36 So he told him, “Because you wouldn’t obey God’s orders, as soon as you leave me a lion will attack you.” No sooner had the man left his side than a lion met him and attacked.

37 He then found another man and said, “Hit me; wound me.” That man did it—hit him hard in the face, drawing blood.

38-40 Then the prophet went and took a position along the road, with a bandage over his eyes, waiting for the king. It wasn’t long before the king happened by. The man cried out to the king, “Your servant was in the thick of the battle when a man showed up and turned over a prisoner to me, saying, ‘Guard this man with your life; if he turns up missing you’ll pay dearly.’ But I got busy doing one thing after another and the next time I looked he was gone.”

The king of Israel said, “You’ve just pronounced your own verdict.”

41 At that, the man ripped the bandage off his eyes and the king recognized who he was—one of the prophets!

42 The man said to the king, “God’s word: Because you let a man go who was under sentence by God, it’s now your life for his, your people for his.”

43 The king of Israel went home in a sulk. He arrived in Samaria in a very bad mood.

Thai New Contemporary Bible

1 พงศ์กษัตริย์ 20


1ครั้งนั้นกษัตริย์เบนฮาดัดแห่งอารัมยกกองทัพมาสมทบกับกษัตริย์ 32 องค์ พร้อมรถม้าศึกและม้าเข้าล้อมและโจมตีสะมาเรีย เบนฮาดัดส่งทูตเข้ามาในเมืองแจ้งกษัตริย์อาหับแห่งอิสราเอลว่า “เบนฮาดัดตรัสว่า ‘เงินและทองของท่านเป็นของเรา มเหสีและโอรสธิดาที่ดีที่สุดของท่านก็เป็นของเราด้วย’ ”

กษัตริย์อิสราเอลตอบว่า “ข้าแต่เจ้านาย ตกลงตามที่ท่านว่า ข้าพเจ้าและทั้งหมดที่ข้าพเจ้ามีเป็นของท่าน”

แล้วทูตกลับมาแจ้งอีกว่า “เบนฮาดัดตรัสว่า ‘เราส่งคนมาเรียกร้องเอาเงินและทอง มเหสี โอรส ธิดาของท่าน แต่พรุ่งนี้เวลาเดียวกันนี้ เราจะส่งคนมาตรวจดูราชวังของท่าน และบ้านเรือนของข้าราชการ แล้วจะริบเอาของมีค่าทุกอย่างไปจากท่าน’ ”

กษัตริย์อิสราเอลจึงเรียกชุมนุมผู้อาวุโสทั้งหมดและตรัสกับพวกเขาว่า “ดูชายคนนี้สิ เขาพาลหาเรื่องเรา เมื่อเขามาเรียกร้องเอามเหสี โอรสธิดา เงินและทองของเรา เราก็ไม่ขัดขืน”

ผู้อาวุโสและประชากรทั้งปวงทูลว่า “ขออย่าทรงฟังหรือยอมตามข้อเรียกร้องของเขาเลย”

อาหับจึงตรัสแก่ทูตของเบนฮาดัดว่า “ช่วยไปทูลกษัตริย์เจ้านายของข้าพเจ้าเถิดว่า ‘ผู้รับใช้ยอมทุกอย่างตามที่ทรงเรียกร้องในครั้งแรก แต่ข้อเรียกร้องครั้งหลังนี้ไม่อาจทำตามได้’ ” ทูตจึงกลับไปรายงานเบนฮาดัด

10 แล้วเบนฮาดัดมีพระดำรัสมาถึงอาหับอีกว่า “ขอให้เทพเจ้าทั้งหลายจัดการกับเราอย่างหนัก หากในสะมาเรียยังเหลือฝุ่นพอให้คนของเราคนละกำมือ”

11 กษัตริย์อิสราเอลตอบกลับไปว่า “จงทูลพระองค์ว่า ‘ยังไม่รู้แพ้รู้ชนะอย่าเพิ่งคุยโว’ ”[a]

12 พระดำรัสตอบนี้มาถึงขณะที่เบนฮาดัดและกษัตริย์ทั้งหลายกำลังดื่มกันอยู่ในพลับพลาที่ประทับ[b] เบนฮาดัดตรัสสั่งคนของตนว่า “เตรียมบุกโจมตี” พวกเขาก็เตรียมทัพเข้าโจมตีเมืองนั้น


13 ขณะนั้นมีผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งมาเข้าเฝ้ากษัตริย์อาหับแห่งอิสราเอลและประกาศว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ‘เจ้าเห็นกองทัพมหึมานี้ไหม? วันนี้เราจะมอบไว้ในมือของเจ้า แล้วเจ้าจะรู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์’ ”

14 อาหับตรัสถามว่า “แต่ใครจะเป็นผู้ทำการครั้งนี้”

ผู้เผยพระวจนะตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ‘บรรดาทหารหนุ่มจากเหล่าผู้บัญชาการภูมิภาคต่างๆ’ ”

อาหับตรัสถามว่า “ใครจะเป็นผู้เริ่มรบ?”

ผู้เผยพระวจนะทูลตอบว่า “ฝ่าพระบาทนั่นแหละ”

15 อาหับจึงทรงรวบรวมบรรดาทหารหนุ่มจากเหล่าผู้บัญชาการภูมิภาคต่างๆ ได้ 232 คน แล้วระดมกำลังพลอิสราเอลได้ทั้งสิ้น 7,000 คน 16 ประมาณเที่ยงวัน ขณะที่เบนฮาดัดและบรรดากษัตริย์พันธมิตรอีก 32 องค์กำลังมึนเมาอยู่ในที่ประทับ 17 บรรดาทหารหนุ่มจากเหล่าผู้บัญชาการภูมิภาคก็บุกขึ้นหน้าไปก่อน

พลรักษาการณ์ที่เบนฮาดัดวางไว้ทูลรายงานว่า “มีกองทหารรุกมาจากสะมาเรีย”

18 เบนฮาดัดตรัสสั่งว่า “ไม่ว่าพวกเขามาอย่างสันติหรือมาทำศึกก็ให้จับเป็น”

19 บรรดาทหารหนุ่มจากเหล่าผู้บัญชาการภูมิภาคเคลื่อนพลออกจากเมืองโดยมีกองทัพตามไป 20 แต่ละคนต่างสังหารข้าศึก คนอารัมพ่ายหนีและคนอิสราเอลก็รุกตาม ฝ่ายกษัตริย์เบนฮาดัดแห่งอารัมและพลม้าบางคนขี่ม้าหนีไปได้ 21 แต่กษัตริย์แห่งอิสราเอลก็รุกคืบหน้าเข้ายึดม้าศึกและรถม้าศึกไว้ และกองทหารอารัมต้องพ่ายแพ้ยับเยิน

22 หลังจากนั้นผู้เผยพระวจนะมาเข้าเฝ้ากษัตริย์อาหับแห่งอิสราเอลและทูลว่า “ขอทรงเสริมกำลังที่มั่นและตรวจตราดูว่าจะต้องทำอะไรอีกบ้างเพราะกษัตริย์แห่งอารัมจะกลับมาโจมตีอีกในฤดูใบไม้ผลิครั้งต่อไป”

23 ขณะเดียวกันบรรดาข้าราชการของกษัตริย์แห่งอารัมทูลแนะนำว่า “พระเจ้าของพวกเขาเป็นเทพเจ้าแห่งขุนเขา พวกเขาจึงแข็งแกร่งเกินกำลังของเรา แต่หากสู้รบกันบนที่ราบ เราย่อมจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขาแน่นอน 24 ครั้งนี้ขอให้พวกแม่ทัพไปแทนกษัตริย์ทั้งหลาย 25 ฝ่าพระบาทต้องระดมทัพขึ้นมาใหม่เหมือนทัพที่สูญเสียไปนั้น พร้อมด้วยม้าศึกและรถม้าศึกจำนวนเท่าเดิม แล้วพวกข้าพระบาทจะสู้รบกับอิสราเอลในที่ราบได้ เราจะแข็งแกร่งกว่าพวกเขาอย่างแน่นอน” เบนฮาดัดทรงเห็นด้วยและทำตามที่พวกเขาทูล

26 ในฤดูใบไม้ผลิต่อมาเบนฮาดัดทรงเกณฑ์ทัพอารัมยกมาที่อาเฟคเพื่อรบกับอิสราเอล 27 ฝ่ายอิสราเอลก็ระดมพล และแจกเสบียง แล้วเข้าสู่สนามรบ กองทัพอิสราเอลตั้งค่ายประจันหน้าแลดูเหมือนฝูงแพะเล็กๆ สองฝูงเมื่อเทียบกับกองกำลังมืดฟ้ามัวดินของอารัม

28 คนของพระเจ้ามาเข้าเฝ้าและทูลกษัตริย์อิสราเอลว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ‘เนื่องจากคนอารัมคิดว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นเทพเจ้าแห่งขุนเขา ไม่ใช่เทพเจ้าแห่งที่ราบ เราจะมอบกองทัพมหึมานี้ไว้ในมือของเจ้า แล้วเจ้าจะได้รู้ว่าเราคือพระยาห์เวห์’ ”

29 กองทัพทั้งสองตั้งค่ายประจันหน้ากันเป็นเวลาเจ็ดวัน แล้วในวันที่เจ็ดก็เปิดฉากรบ ในวันนั้นชาวอิสราเอลฆ่าทหารราบของซีเรียไป 100,000 คน 30 ที่เหลือหนีเข้าเมืองอาเฟค ซึ่งกำแพงเมืองทลายลงมาทับพวกเขา 27,000 คน เบนฮาดัดหลบหนีเข้าไปในเมืองและซ่อนตัวอยู่ในห้องชั้นในแห่งหนึ่ง

31 บรรดาข้าราชการของพระองค์ทูลว่า “พวกข้าพระบาทได้ยินมาว่าบรรดากษัตริย์อิสราเอลนั้นมีจิตใจเมตตา ขอให้พวกข้าพระบาทนุ่งผ้ากระสอบ เอาเชือกคาดศีรษะไปเข้าเฝ้ากษัตริย์อิสราเอล เผื่อพระองค์จะทรงไว้ชีวิตฝ่าพระบาท”

32 แล้วพวกเขาก็นุ่งผ้ากระสอบ เอาเชือกคาดศีรษะ ไปเข้าเฝ้ากษัตริย์อิสราเอล และทูลว่า “เบนฮาดัดผู้รับใช้ของฝ่าพระบาททูลวิงวอนว่า ‘ขอโปรดไว้ชีวิตข้าพเจ้าด้วยเถิด’ ”

กษัตริย์ตรัสว่า “เขายังมีชีวิตอยู่หรือ? เขาเป็นน้องของเรา”

33 คนเหล่านั้นรีบฉวยโอกาสทูลว่า “พระเจ้าข้า เบนฮาดัดพระอนุชาของพระองค์!”

กษัตริย์ตรัสว่า “ไปรับตัวเขามา” เมื่อเบนฮาดัดมาถึง อาหับก็เชิญให้ประทับร่วมกันในราชรถ

34 เบนฮาดัดทูลเสนอว่า “ข้าพเจ้าจะคืนหัวเมืองต่างๆ ที่เสด็จพ่อของข้าพเจ้ายึดมาจากเสด็จพ่อของท่าน และท่านจะตั้งแหล่งค้าขายในเมืองดามัสกัสเหมือนที่บิดาของข้าพเจ้าตั้งในเมืองสะมาเรียก็ได้”

อาหับตรัสว่า “เราจะปล่อยท่านไปตามเงื่อนไขของสนธิสัญญานี้” ทั้งสองจึงทำสนธิสัญญากัน แล้วอาหับก็ปล่อยเบนฮาดัดไป


35 บุตรของผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งกล่าวกับเพื่อนตามพระดำรัสขององค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “ทำร้ายข้าพเจ้าเถิด” แต่คนนั้นปฏิเสธ

36 ผู้เผยพระวจนะจึงกล่าวว่า “เพราะท่านไม่ได้เชื่อฟังองค์พระผู้เป็นเจ้า สิงโตตัวหนึ่งจะฆ่าท่านทันทีที่ท่านจากข้าพเจ้าไป” เมื่อคนนั้นเดินจากไปก็มีสิงโตออกมาทำร้ายเขาถึงแก่ชีวิต

37 แล้วผู้เผยพระวจนะนั้นกล่าวกับอีกคนหนึ่งว่า “ทำร้ายข้าพเจ้าเถิด” เขาก็ทำตามและทำให้ผู้เผยพระวจนะนั้นบาดเจ็บ 38 ผู้เผยพระวจนะนั้นเอาแถบผ้าปิดตาเพื่อปลอมตัว แล้วไปยืนคอยเฝ้ากษัตริย์อยู่ริมทาง 39 ขณะที่กษัตริย์เสด็จผ่านมา ผู้เผยพระวจนะทูลว่า “ข้าพระบาทไปรบ มีคนเอาตัวเชลยมาฝากข้าพระบาทไว้บอกว่า ‘คอยดูคนนี้ให้ดี ถ้าเขาหนีไป เจ้าจะต้องตายหรือไม่ก็จ่ายเงินมา ประมาณ 34 กิโลกรัม[c] 40 ขณะที่ข้าพระบาทกำลังง่วนอยู่กับธุระอื่น เชลยคนนั้นก็หายตัวไปแล้ว”

กษัตริย์อิสราเอลตรัสว่า “ดีแล้วนี่ เป็นความผิดของเจ้าเอง เจ้าต้องชดใช้”

41 แล้วผู้เผยพระวจนะดึงแถบผ้าที่ปิดตาออก กษัตริย์อิสราเอลก็ทรงจำได้ว่าเป็นผู้เผยพระวจนะคนหนึ่ง 42 ผู้เผยพระวจนะจึงทูลกษัตริย์ว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าตรัสว่า ‘เนื่องจากเจ้าไว้ชีวิตผู้ที่เรากำหนดให้ตาย[d] ฉะนั้นเจ้าจะต้องตายแทนเขา และประชาชนของเจ้าจะต้องพินาศแทนประชาชนของเขา’ ” 43 กษัตริย์อิสราเอลจึงเสด็จกลับสู่ที่ประทับในสะมาเรียด้วยความกริ้วและขุ่นเคืองพระทัย


  1. 20:11 หรือคนที่เพิ่งสวมชุดเกราะ อย่าคุยโวเหมือนคนที่ถอดชุดแล้ว
  2. 20:12 หรือในสุคคทเช่นเดียวกับข้อ 16
  3. 20:39 ภาษาฮีบรูว่า1 ตะลันต์
  4. 20:42 คำนี้ในภาษาฮีบรูหมายถึง สิ่งของหรือบุคคลที่ถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า แล้วไม่อาจเรียกคืนได้ มักจะต้องทำลายให้หมดสิ้นไป