Kurdi Sorani Standard

یۆئێل 1:1-20

1پەیامی یەزدان کە بۆ یۆئێلی کوڕی پەتوئێل هات:

هێرشی کوللە

2ئەی پیران، گوێ لەمە بگرن،

ئەی هەموو دانیشتووانی خاکەکە، گوێ شل بکەن.

ئایا ئەمە لە سەردەمی ئێوە

یان لە سەردەمی باوباپیرانتان ڕوویداوە؟

3ئەمە بۆ کوڕەکانتان بگێڕنەوە،

کوڕەکانیشتان بۆ کوڕەکانیان،

کوڕەکانیشیان بۆ نەوەی دوای خۆیان.

4ئەوەی لەبەر کوللەی قرتێنەر مایەوە

کوللەی گەورە لووشیان دا،

ئەوەی لەبەر کوللەی گەورە مایەوە

پێکوڕە لووشیان دا،

ئەوەش کە لەبەر پێکوڕە مایەوە

وردە کوللەی لووشیان دا.

5ئەی سەرخۆشەکان، بەئاگا بێن و بگریێن!

ئەی هەموو ئەوانەی شەراب دەخۆنەوە،

واوەیلا بۆ شەرابی شیرین بکەن،

چونکە لە دەمتان بڕاوە.

6نەتەوەیەک پەلاماری خاکەکەمی دا،

بەهێز و بێشومارە،

ددانەکانی ددانی نەڕە شێرە و

کەڵبەی شێرە مێی هەیە.

7دار مێوەکەمی وێران کردووە و

دار هەنجیرەکەمی تێکشکاندووە،

توێکڵەکەی داتاشیوە و فڕێیداوە،

لقەکانی سپی بوونەوە.

8شین بگێڕە وەک پاکیزەیەکی جلوبەرگی گوش1‏:8 لە کاتی ماتەمگێڕان و تۆبەکردندا جلوبەرگی لە گوش دروستکراویان لەبەرکردووە کە ئەزیەتی پێستیانی داوە.‏ پۆشیو،

بۆ مێردی گەنجییەتی کە نەماوە.

9پێشکەشکراوی دانەوێڵە و شەراب

لە ماڵی یەزدان بڕایەوە،

کاهینەکان دەلاوێننەوە،

ئەوانەی خزمەتکاری یەزدانن.

10کێڵگەکان وێران بوون،

خاک شیوەنی گێڕا،

چونکە دانەوێڵە فەوتا،

شەرابی نوێ نەما،

ڕۆن لە هیزە بڕا.

11ئەی جوتیارەکان، نائومێد بن،

ڕەزەوانەکان، واوەیلا بکەن،

بۆ گەنم و جۆ،

چونکە دروێنەی کێڵگە لەناوچوو.

12دار مێو وشک هەڵگەڕا و

دار هەنجیر سیس بوو،

دار هەنار و خورما و سێو،

هەموو درەختەکانی کێڵگە وشک هەڵگەڕان.

بە دڵنیاییەوە شادی و خۆشی بۆ گەل نەما.

بانگەوازی تۆبەکردن

13ئەی کاهینەکان، گوش بپۆشن و بلاوێننەوە،

ئەی خزمەتکارانی قوربانگا، واوەیلا بکەن.

ئەی خزمەتکارانی خوداکەم،

وەرن و شەو بە بەرگی ماتەمەوە بمێننەوە،

چونکە پێشکەشکراوی دانەوێڵە و شەراب

لە ماڵی خوداتان ڕاگیراوە.

14ڕۆژووگرتنێک ڕابگەیەنن،

بۆ کۆبوونەوەیەکی پیرۆز بانگیان بکەن،

پیران کۆبکەنەوە،

هەموو دانیشتووانی خاکەکەش

بێنە ماڵی یەزدانی پەروەردگارتان،

هاوار بکەن بۆ یەزدان.

15ئای بۆ ئەو ڕۆژە!

چونکە ڕۆژی یەزدان1‏:15 لێرەدا مەبەست لە ڕووداوێکە کە دەبێتە سزای ئیسرائیل لەلایەن خوداوە لەسەر ستەمکاری و خراپەکارییان.‏ نزیک بووەتەوە،

وەک وێرانبوون لەلایەن خودای هەرە بەتواناوە دێت.

16ئایا لەبەرچاومان خواردن نەبڕاوە؟

ئایا لە ماڵی خودامان خۆشی و شادی ماوە؟

17تۆوی دانەوێڵەکان

لەژێر باڕستی خاکدا ڕزین،

کۆگاکان چۆڵ کران،

ئەمبارەکان وێران کران،

چونکە دانەوێڵە وشک بوو.

18ماڵاتەکان چۆن دەناڵێنن!

مێگەلەکان بەڕەڵا بوون،

چونکە لەوەڕگایان نییە،

تەنانەت ڕانە مەڕەکانیش ماندوون.

19ئەی یەزدان، هاوار بۆ تۆ دەکەم،

چونکە ئاگر لەوەڕگاکانی دەشتودەری خوارد،

گڕێک هەموو درەختەکانی کێڵگەی سووتاند.

20تەنانەت ئاژەڵە کێوییەکانیش چاویان لە دەستی تۆیە،

چونکە جۆگەلە ئاوەکان وشکیان کردووە و

ئاگر لەوەڕگاکانی دەشتودەری خواردووە.

O Livro

Joel 1:1-20

A invasão de gafanhotos

1Esta mensagem veio da parte do Senhor para Joel, filho de Petuel. 2Ouçam, anciãos de Israel! Que todos escutem! Em todo o tempo da vossa vida, sim, em todo o tempo da história do vosso país, alguma vez se ouviu coisa semelhante àquilo que vou dizer-vos? 3Nos anos vindouros, contem-no aos vossos filhos; que esta terrível narrativa passe de geração em geração. 4Depois da lagarta ter comido as vossas searas, veio o gafanhoto e comeu parte do que ficou; depois veio o saltão e por fim outros gafanhotos que comeram o que ficou dos anteriores.

5Despertem e chorem, ébrios, porque as vinhas estão destruídas e perdeu-se todo o mosto! 6Um vasto exército de gafanhotos cobre a terra; é demasiado numeroso para se poder contar; têm dentes tão pontiagudos como os do leão! 7Arruinaram as minhas vinhas e descascaram as figueiras, deixando os troncos e os ramos nus e brancos.

8Chorem de tristeza como a noiva que perdeu o seu jovem marido. 9Foram-se as oferendas de comida que deviam ser trazidas ao templo do Senhor; os sacerdotes perecem com fome; ouçam os clamores destes ministros do Senhor. 10Os campos não têm sementeiras. Por toda a parte apenas se vê tristeza e desolação. Perderam-se os cereais, o vinho novo e o azeite.

11É natural que os agricultores andem por aí desorientados e abatidos; é natural que os vinhateiros chorem de desespero. Chorem os que contavam com o trigo e a cevada, porque também se perderam. 12As vides secaram, as figueiras morreram e o mesmo aconteceu com as romãzeiras, as tamareiras, as macieiras, e com todas as árvores dos pomares; foi-se a alegria que elas traziam.

Uma chamada ao arrependimento

13Ó sacerdotes, vistam-se de saco! Ó ministros do meu Deus, inclinem-se durante toda a noite perante o altar, chorando, porque não haverá mais ofertas de cereais para vocês na casa do vosso Deus! 14Anunciem um jejum e convoquem uma solene assembleia. Reúnam os anciãos e todo o povo no templo do Senhor, vosso Deus, e chorem perante ele.

15Infelizmente, este terrível dia do Senhor está já próximo. Está quase a chegar a destruição decidida pelo Todo-Poderoso. 16O nosso alimento desaparecerá perante os nossos olhos; toda a alegria e contentamento no templo do nosso Deus terminarão. 17As sementes apodrecem debaixo do chão; os celeiros e os armazéns estão vazios; o trigo secou nos campos. 18O gado muge com fome; os pastores estão desorientados, porque não há pastagens para os animais; os rebanhos de ovelhas vão desaparecendo de miséria.

19A ti, Senhor, clamo, porque o fogo queimou as pastagens e as chamas destruíram todas as árvores. 20Até os animais selvagens pedem socorro, porque não acham água. Secaram os rios e as pastagens estão queimadas.