Kurdi Sorani Standard

یۆئێل 1:1-20

1پەیامی یەزدان کە بۆ یۆئێلی کوڕی پەتوئێل هات:

هێرشی کوللە

2ئەی پیران، گوێ لەمە بگرن،

ئەی هەموو دانیشتووانی خاکەکە، گوێ شل بکەن.

ئایا ئەمە لە سەردەمی ئێوە

یان لە سەردەمی باوباپیرانتان ڕوویداوە؟

3ئەمە بۆ کوڕەکانتان بگێڕنەوە،

کوڕەکانیشتان بۆ کوڕەکانیان،

کوڕەکانیشیان بۆ نەوەی دوای خۆیان.

4ئەوەی لەبەر کوللەی قرتێنەر مایەوە

کوللەی گەورە لووشیان دا،

ئەوەی لەبەر کوللەی گەورە مایەوە

پێکوڕە لووشیان دا،

ئەوەش کە لەبەر پێکوڕە مایەوە

وردە کوللەی لووشیان دا.

5ئەی سەرخۆشەکان، بەئاگا بێن و بگریێن!

ئەی هەموو ئەوانەی شەراب دەخۆنەوە،

واوەیلا بۆ شەرابی شیرین بکەن،

چونکە لە دەمتان بڕاوە.

6نەتەوەیەک پەلاماری خاکەکەمی دا،

بەهێز و بێشومارە،

ددانەکانی ددانی نەڕە شێرە و

کەڵبەی شێرە مێی هەیە.

7دار مێوەکەمی وێران کردووە و

دار هەنجیرەکەمی تێکشکاندووە،

توێکڵەکەی داتاشیوە و فڕێیداوە،

لقەکانی سپی بوونەوە.

8شین بگێڕە وەک پاکیزەیەکی جلوبەرگی گوش1‏:8 لە کاتی ماتەمگێڕان و تۆبەکردندا جلوبەرگی لە گوش دروستکراویان لەبەرکردووە کە ئەزیەتی پێستیانی داوە.‏ پۆشیو،

بۆ مێردی گەنجییەتی کە نەماوە.

9پێشکەشکراوی دانەوێڵە و شەراب

لە ماڵی یەزدان بڕایەوە،

کاهینەکان دەلاوێننەوە،

ئەوانەی خزمەتکاری یەزدانن.

10کێڵگەکان وێران بوون،

خاک شیوەنی گێڕا،

چونکە دانەوێڵە فەوتا،

شەرابی نوێ نەما،

ڕۆن لە هیزە بڕا.

11ئەی جوتیارەکان، نائومێد بن،

ڕەزەوانەکان، واوەیلا بکەن،

بۆ گەنم و جۆ،

چونکە دروێنەی کێڵگە لەناوچوو.

12دار مێو وشک هەڵگەڕا و

دار هەنجیر سیس بوو،

دار هەنار و خورما و سێو،

هەموو درەختەکانی کێڵگە وشک هەڵگەڕان.

بە دڵنیاییەوە شادی و خۆشی بۆ گەل نەما.

بانگەوازی تۆبەکردن

13ئەی کاهینەکان، گوش بپۆشن و بلاوێننەوە،

ئەی خزمەتکارانی قوربانگا، واوەیلا بکەن.

ئەی خزمەتکارانی خوداکەم،

وەرن و شەو بە بەرگی ماتەمەوە بمێننەوە،

چونکە پێشکەشکراوی دانەوێڵە و شەراب

لە ماڵی خوداتان ڕاگیراوە.

14ڕۆژووگرتنێک ڕابگەیەنن،

بۆ کۆبوونەوەیەکی پیرۆز بانگیان بکەن،

پیران کۆبکەنەوە،

هەموو دانیشتووانی خاکەکەش

بێنە ماڵی یەزدانی پەروەردگارتان،

هاوار بکەن بۆ یەزدان.

15ئای بۆ ئەو ڕۆژە!

چونکە ڕۆژی یەزدان1‏:15 لێرەدا مەبەست لە ڕووداوێکە کە دەبێتە سزای ئیسرائیل لەلایەن خوداوە لەسەر ستەمکاری و خراپەکارییان.‏ نزیک بووەتەوە،

وەک وێرانبوون لەلایەن خودای هەرە بەتواناوە دێت.

16ئایا لەبەرچاومان خواردن نەبڕاوە؟

ئایا لە ماڵی خودامان خۆشی و شادی ماوە؟

17تۆوی دانەوێڵەکان

لەژێر باڕستی خاکدا ڕزین،

کۆگاکان چۆڵ کران،

ئەمبارەکان وێران کران،

چونکە دانەوێڵە وشک بوو.

18ماڵاتەکان چۆن دەناڵێنن!

مێگەلەکان بەڕەڵا بوون،

چونکە لەوەڕگایان نییە،

تەنانەت ڕانە مەڕەکانیش ماندوون.

19ئەی یەزدان، هاوار بۆ تۆ دەکەم،

چونکە ئاگر لەوەڕگاکانی دەشتودەری خوارد،

گڕێک هەموو درەختەکانی کێڵگەی سووتاند.

20تەنانەت ئاژەڵە کێوییەکانیش چاویان لە دەستی تۆیە،

چونکە جۆگەلە ئاوەکان وشکیان کردووە و

ئاگر لەوەڕگاکانی دەشتودەری خواردووە.

Nueva Versión Internacional (Castilian)

Joel 1:1-20

1Esta es la palabra del Señor, que vino a Joel hijo de Petuel.

La invasión de langostas

2¡Oíd esto, ancianos del pueblo!

¡Prestad atención, habitantes todos del país!

¿Alguna vez sucedió cosa semejante

en vuestros tiempos o en los de vuestros antepasados?

3Contádselo a vuestros hijos,

y que ellos se lo cuenten a los suyos,

y estos a la siguiente generación.

4Lo que dejaron las langostas grandes

lo devoraron las langostas pequeñas;

lo que dejaron las langostas pequeñas

se lo comieron las larvas;

y lo que dejaron las larvas

se lo comieron las orugas.1:4 El texto hebreo en este versículo usa cuatro términos que se refieren a langostas y que son de difícil traducción; también en 2:25.

5¡Despertad, borrachos, y llorad!

Gemid, todos los entregados al vino,

porque el vino dulce os fue arrebatado de los labios.

6Una nación poderosa e innumerable

ha invadido mi país:

tiene dientes de león,

colmillos de leona.

7Asoló mis vides,

desgajó mis higueras.

Las peló hasta dejar blancas sus ramas;

¡las derribó por completo!

8Mi pueblo gime como virgen vestida de luto

por la muerte de su prometido.

9Las ofrendas de cereales y las libaciones

no se ofrecen ya en la casa del Señor.

Hacen duelo los sacerdotes,

los ministros del Señor.

10Los campos yacen devastados,

reseca está la tierra;

han sido arrasados los cereales,

se ha secado el vino nuevo

y agotado el aceite.

11Secaos también vosotros, labradores;

gemid, viñadores,

por el trigo y la cebada,

porque se ha perdido la cosecha de los campos.

12La vid se marchitó;

languideció la higuera;

se marchitaron los granados,

las palmeras, los manzanos,

¡todos los árboles del campo!

¡Y hasta la alegría de la gente acabó por marchitarse!

Llamado al arrepentimiento

13Vestíos de duelo y gemid, sacerdotes;

lamentaos, ministros del altar.

Venid, ministros de mi Dios,

y pasad la noche vestidos de luto,

porque las ofrendas de cereales y las libaciones

han sido suspendidas en la casa de vuestro Dios.

14Proclamad ayuno,

convocad una asamblea solemne.

Reunid a los ancianos del pueblo

en la casa del Señor vuestro Dios;

reunid a todos los habitantes del país,

y clamad al Señor.

15¡Ay de aquel día, el día del Señor, que ya se aproxima!

Vendrá como devastación de parte del Todopoderoso.

16¿No se nos arrebató el alimento

ante nuestros propios ojos,

y la alegría y el regocijo

de la casa de nuestro Dios?

17La semilla se pudrió

a pesar de haber sido cultivada.1:17 La semilla … cultivada. Texto de difícil traducción.

Los silos están en ruinas

y los graneros, derribados

porque la cosecha se perdió.

18¡Cómo brama el ganado!

Vagan sin rumbo las vacas

porque no tienen donde pastar,

y sufren también las ovejas.

19A ti clamo, Señor,

porque el fuego ha devorado los pastizales de la estepa;

las llamas han consumido todos los árboles silvestres.

20Aun los animales del campo te buscan con ansiedad,

porque se han secado los arroyos

y el fuego ha devorado los pastizales de la estepa.