Kurdi Sorani Standard

حەبەقوق 1:1-17

1ئەو سروشەی1‏:1 فەرموودەیەکی خودایە کە لە ڕێگای ڕۆحی پیرۆزەوە بۆ مرۆڤ هاتبێت.‏ کە بۆ حەبەقوقی پێغەمبەر هات.

سکاڵای حەبەقوق

2ئەی یەزدان، هەتا کەی هانات بۆ بهێنم و

تۆش گوێ ناگریت؟

هەتا کەی لە دەست ستەم هاوارت بۆ دەهێنم و

تۆش ڕزگار ناکەیت؟

3بۆ چی ناڕەواییم پیشان دەدەیت؟

بۆ چی بەرگەی خراپە دەگریت؟

وێرانکردن و ستەم لەبەردەممە،

ناکۆکی و ڕکابەری سەرهەڵدەدات.

4لەبەر ئەوە تەورات لەکارخراوە و

دادپەروەری قەد سەرکەوتوو نابێت.

خراپەکار گەمارۆی کەسی ڕاستودروستی دا،

لەبەر ئەوە دادپەروەری دەشێوێنرێت.

وەڵامی یەزدان

5«تەماشای نەتەوەکان بکەن و سەرنج بدەن،

بە تەواوی سەرسام بن،

چونکە لە سەردەمی ئێوەدا کارێکی وا دەکەم،

ئەگەر باس بکرێت باوەڕ ناکەن.

6من بابلییەکان1‏:6 عیبری: کلدانییەکان؛ لەژێر سەرکردایەتی نەبوخودنەسری دووەم بوون.‏ هەڵدەستێنمەوە،

گەلێکی دڵڕەق و بە پەلە،

بە فراوانی زەوی ڕێگای گرتووەتەبەر،

بۆ داگیرکردنی ئەو نشینگانەی کە هی خۆی نییە.

7تۆقێنەر و ترسێنەرە،

خۆیان حوکم دادەنێن و

شکۆی خۆیان دەسەپێنن.

8ئەسپەکانیان لە پڵنگ بەتاوترن و

لە گورگی ئێواران توندوتیژترن،

سوارەکانی بە پڕتاوی

لە دوورەوە دێن،

وەک هەڵۆیەکی بە پەلە بۆ خواردن دەفڕن.

9هەموو بۆ ستەمکاری دێن،

ئاپۆرەکەیان وەک بای ڕۆژهەڵات بەرەو پێش دەچێت،

وەک لم دیل کۆدەکەنەوە.

10گاڵتە بە پاشایان دەکەن و

میران دەکەنە گاڵتەجاڕ،

بە هەموو شارێکی قەڵابەند پێدەکەنن،

خۆڵ دەکەنە گرد و دەیگرن.

11ئینجا وەک با هەڵدەکەن و دەڕۆن،

تاوانبارن، هێزی خۆیان دەپەرستن.»

دووەم سکاڵای حەبەقوق

12ئەی یەزدان، ئایا تۆ لە ئەزەلەوە نیت؟

خودای من، پیرۆزەکەم، تۆ هەرگیز نامریت.

ئەی یەزدان، بابلییەکانت بۆ جێبەجێکردنی حوکمەکانت دانا،

ئەی تاشەبەرد، ئەرکی سزادانت بەوان سپاردووە.

13چاوەکانت لەوە پاکترن تەماشای خراپە بکەن،

ناتوانیت بەرگەی خراپەکاری بگریت.

کەواتە بۆچی بەرگەی ناپاکەکان دەگریت؟

بۆچی بێدەنگ دەبیت کاتێک بەدکار کەسێکی لە خۆی ڕاستودروستتر قووت دەدات؟

14مرۆڤ وەک ماسی دەریا لێدەکەیت،

وەک بوونەوەری ئاوی کە فەرمانڕەوای نییە.

15دوژمنی خراپەکار بە قولاپەکەی هەمووان سەردەخات،

بە تۆڕەکەی ڕاویان دەکات،

لەناو تۆڕەکەی کۆیان دەکاتەوە،

لەبەر ئەوە شاد و دڵخۆشە.

16هەر لەبەر ئەوەش قوربانی بۆ تۆڕەکەی سەردەبڕێت و

بخووری بۆ دەسووتێنێت،

چونکە بەهۆی تۆڕەکەیەوە خۆش ڕادەبوێرێت و

خواردنەکەی چەورە.

17هەتا کەی بەردەوام دەبێ لەوەی بە تۆڕەکەی ڕاو بکات،

بە بێ بەزەیی نەتەوەکان لەناوببات؟

O Livro

Habacuque 1:1-17

A queixa de Habacuque

1Esta é a mensagem que foi dirigida ao profeta Habacuque numa visão da parte de Deus.

2Ó Senhor, quanto tempo terei eu ainda de esperar até que me ouças? Até quando denunciarei diante de ti a violência, sem que nos venhas salvar? 3Porque me fazes ver a iniquidade e a injustiça? Para onde quer que me volte, apenas vejo destruição e violência, gente que só está satisfeita em contender, em contestar o que é justo. 4A lei não é acatada; não se respeita a justiça nos tribunais. Os maus prevalecem claramente sobre os retos. Predomina o suborno e a corrupção.

A resposta do Senhor

5Responde o Senhor: “Olhem para as nações! Vejam e maravilhem-se com o que veem, pois vou mostrar nos vossos dias uma obra tal que nem acreditariam, ainda que vo-la contassem. 6Suscitarei os caldeus, uma nação cruel, violenta, que atravessará o mundo, apoderando-se de tudo o que não é seu. 7São um povo terrível e espantoso. Fazem o que imaginam, sem que ninguém os impeça. 8Têm cavalos; são mais rápidos que leopardos, mais ferozes que lobos ao anoitecer. Avançam com a sua cavalaria vindo de terras afastadas. Como águias, em voo picado, caem sobre a presa. 9Todos os que se lhes opõem, só com o terror, derretem-se diante deles. Amontoam cativos como se fosse areia. 10Riem-se dos reis e dos governantes; troçam dos lugares fortificados. Amontoam simplesmente terra em rampas, junto às muralhas, e já estão capturadas! 11Contudo, passarão rapidamente como o vento. A sua culpa é enorme, visto atribuírem o poder que têm aos seus falsos deuses.”

A segunda queixa de Habacuque

12Ó Senhor, meu Deus, meu santo, tu que és eterno! Será que o teu plano a nosso respeito é dispersar-nos para longe? Com certeza que não! Ó Deus, nossa rocha, foste tu mesmo quem decretou o levantamento destes caldeus para nos ferirem e castigarem, por causa dos nossos terríveis pecados. 13Nós somos maus, mas eles são muito mais! Será que tu, que não suportas o pecado sob nenhuma forma, vais ficar indiferente enquanto nos engolem vivos? Ficarás silencioso enquanto uns malvados destroem aqueles que são melhores do que eles?

14Seremos nós como peixes, que servem para ser apanhados e comidos, que não têm quem os governe, ou como répteis que são apanhados e esmagados? 15Prendem-nos no seu anzol; somos apanhados nos seus ardis e depois ficam a rir-se de nós. 16Acabam por adorar as suas próprias redes e por lhes queimar incenso! “São estes os deuses que nos tornaram poderosos”, dizem eles.

17Vais permitir que continuem assim para sempre? Irão prosperar nessa guerra cruel?