Rechters 21 – HTB & CARS

Het Boek

Rechters 21:1-25

1Nu hadden de Israëlieten te Mispa gezworen: Niemand van ons zal zijn dochter aan een Benjamiet tot vrouw geven. 2Maar toen het volk te Betel kwam en er tot de avond voor Gods aanschijn bleef, begon het luid te jammeren en te schreien: 3Jahweh, God van Israël; waarom heeft dit Israël moeten treffen, dat er thans aan Israël één stam gaat ontbreken? 4En de volgende morgen stond het volk op, bouwde daar een altaar en bracht brand- en vredeoffers. 5Daarna zeiden de Israëlieten: Wie uit al de stammen van Israël is niet ter vergadering tot Jahweh opgekomen? Want ze hadden een dure eed gezworen: Wie niet opgaat tot Jahweh te Mispa, zal sterven! 6Daar de Israëlieten medelijden met hun broeder Benjamin hadden gekregen, zeiden ze: Nu is er een stam van Israël afgesneden. 7Hoe kunnen we de overgeblevenen onder hen toch nog aan vrouwen helpen, nu we bij Jahweh hebben gezworen, dat we hun onze dochters niet tot vrouw zullen geven? 8En ze vroegen: Is er misschien iemand uit de stammen van Israël niet tot Jahweh te Mispa opgegaan? Nu was er uit Jabesj-Gilad niemand naar het kamp ter vergadering gekomen. 9Het volk werd dus gemonsterd, en er was inderdaad niemand uit Jabesj-Gilad. 10Nu zond het vergaderde volk twaalf duizend van de dapperste mannen daarheen met het bevel: Gaat heen en jaagt de bewoners van Jabesj-Gilad over de kling, met vrouwen en kinderen; 11maar doet het zo, dat ge iederen man ombrengt en iedere vrouw, die gemeenschap heeft gehad met een man, maar dat ge de maagden spaart. Dit deden ze. 12Men trof onder de inwoners van Jabesj-Gilad vier honderd jonge maagden aan, die geen gemeenschap met een man hadden gehad, en men bracht ze naar de legerplaats te Sjilo in het land Kanaän. 13Vervolgens zond heel het vergaderde volk boden naar de Benjamieten, die bij de rots Rimmon waren, om vrede met hen te sluiten. 14En toen de Benjamieten waren teruggekeerd, gaf men hun vrouwen uit die van Jabesj-Gilad, die men in het leven gelaten had. Maar er waren er niet genoeg. 15En daar het volk van medelijden met Benjamin was vervuld, omdat Jahweh een bres in de stammen van Israël had geslagen, 16zeiden de oudsten van het vergaderde volk: Hoe kunnen we de overgeblevenen aan vrouwen helpen, nu er in Benjamin geen vrouwen meer zijn? 17Ze vervolgden: Hoe de rest van Benjamin te behouden, zodat er geen stam uit Israël wordt uitgeroeid? 18Wij immers kunnen hun geen vrouwen geven uit onze dochters! Want de Israëlieten hadden gezworen: Vervloekt hij, die een vrouw aan een Benjamiet geeft. 19Toen zei men: Wel, men viert thans het jaarfeest ter ere van Jahweh te Sjilo. Dit ligt ten noorden van Betel, oostelijk van de weg, die van Betel oploopt naar Sikem, en ten zuiden van Lebona. 20En men gaf aan de Benjamieten de raad: Gaat op de loer liggen in de wijngaarden. 21en let goed op, Wanneer de meisjes van Sjilo naar buiten komen voor de reidansen, sluipt dan uit de wijngaarden te voorschijn, rooft u ieder een vrouw uit de meisjes van Sjilo, en keert naar het land van Benjamin terug. 22En als haar vaders of broers u erover komen lastig vallen, dan moet ge hun zeggen: Ge moet het ons maar vergeven; want niemand van ons heeft zich een vrouw in de strijd kunnen nemen; en wanneer gij ze zelf hadt gegeven, zoudt ge u bezondigd hebben. 23De Benjamieten deden zo, en namen zich uit de dansende meisjes, die ze geschaakt hadden, zoveel vrouwen als ze nodig hadden. Daarna gingen ze heen, keerden terug naar hun erfdeel, bouwden de steden weer op, en woonden er in. 24Ook de Israëlieten gingen nu vandaar heen, ieder naar zijn eigen stam en geslacht, en iedereen vertrok naar zijn erfdeel. 25In die tijd was er geen koning in Israël, zodat iedereen deed, wat hem goeddacht.

Священное Писание

Судьи 21:1-25

Жёны для вениамитян

1Исраильтяне поклялись в Мицпе:

– Никто из нас не отдаст свою дочь замуж за вениамитянина.

2Люди пошли в Вефиль, где и сидели перед Всевышним до вечера, громко и горько плача.

3– О Вечный, Бог Исраила, – говорили они, – почему это случилось с Исраилом? Почему сегодня у Исраила недостаёт одного рода?

4На следующее утро, встав рано, народ построил там жертвенник и принёс на нём всесожжения и жертвы примирения.

5И исраильтяне спросили:

– Какой из всех родов Исраила не пришёл на собрание перед Вечным?

Они дали великую клятву, что всякий, кто не придёт на собрание перед Вечным в Мицпу, непременно будет предан смерти.

6Исраильтяне горевали о своих братьях вениамитянах.

– Сегодня от Исраила отсечён один род, – говорили они. – 7Где нам взять жён для тех, кто уцелел, раз мы поклялись Вечным не отдавать им в жёны наших дочерей?

8Затем они спросили:

– Какой из исраильских родов не пришёл на собрание перед Вечным в Мицпу?

Выяснилось, что в лагерь на собрание не пришёл никто из Иавеша, что в Галааде, 9и когда они пересчитали народ, там не оказалось ни одного из жителей Иавеша, что в Галааде.

10И тогда общество отправило туда двенадцать тысяч воинов, велев им:

– Идите, предайте мечу всех жителей Иавеша, что в Галааде, вместе с женщинами и детьми. 11Сделайте вот что: полностью истребите всех мужчин и всех женщин, кроме девственниц.

12Среди жителей Иавеша, что в Галааде, они нашли четыреста девушек-девственниц и увели их в лагерь в Шило, что в земле Ханаана.

13Всё общество послало вениамитянам к скале Риммон предложение заключить мир. 14Тогда вениамитяне вернулись, и им дали женщин Иавеша, что в Галааде, которых оставили в живых. Но на всех не хватило.

15Народ горевал о Вениамине, потому что Вечный не сохранил целостности родов Исраила. 16И старейшины народа сказали:

– Женщины Вениамина истреблены, как нам добыть жён для мужчин, которые уцелели? 17У уцелевших вениамитян должны быть наследники, – сказали они, – чтобы Исраил не потерял один из своих родов. 18Мы не можем дать им в жёны своих дочерей, ведь мы, исраильтяне, поклялись: «Проклят всякий, кто даст жену вениамитянину». 19Но послушайте, праздник Вечного21:19 Возможно, здесь говорится об одном из праздников, установленных в Таурате (см. Исх. 23:14-17 и таблицу «Праздники в Исраиле»), или же о каком-то местном празднике урожая винограда. ежегодно отмечается в Шило, что на севере от Вефиля и на востоке от дороги, что ведёт от Вефиля в Шехем и на юг от Левоны.

20И они научили вениамитян, говоря:

– Идите, спрячьтесь в виноградниках 21и наблюдайте. Когда девушки Шило выйдут, чтобы кружиться в плясках, выбегайте из виноградников, хватайте каждый себе в жёны одну из девушек Шило и ступайте в землю Вениамина. 22Когда их отцы или братья станут жаловаться нам, мы им скажем:

– Будьте великодушны и оставьте их нам, потому что мы не взяли для них жён на войне, а раз не вы сами отдали их нам, то вы и не виновны.

23Так вениамитяне и поступили. Когда девушки плясали, каждый мужчина схватил по одной и унёс, чтобы она стала его женой. После этого они вернулись в свой надел, отстроили города и поселились в них. 24А исраильтяне тогда же покинули то место и пошли домой к своим родам и кланам, каждый – в свой надел.

25В те дни у Исраила не было царя, и каждый делал то, что считал правильным.