Ang Pulong Sang Dios

Salmo 69

Pangamuyo sang Tawo nga Ginahingabot

1Luwasa ako, O Dios, kay pareho ako sa tawo nga daw malumos na.
Daw sa nagasalop ako sa madalom nga lutak kag wala ako sing may matungtungan.
Daw ara ako sa madalom nga tubig kag ginatabunan sang mga balod.
Nakapoy na ako sa pagpangayo sang bulig kag masakit na ang akon tutunlan.
Nagapalangdulom na ang akon panulok sa pagpaabot sang imo bulig, O Dios ko.

Madamo ang nagakontra kag luyag magpatay sa akon nga wala sing kabangdanan.
Mas madamo pa sila sa akon buhok.
Ginapilit nila ako sa pag-uli sang mga butang nga wala ko ginkawat.
Nahibaluan mo, O Dios, ang akon mga kabuangan;
ang akon mga sala wala matago sa imo.
O Ginoong Dios nga Makagagahom, ang Dios sang Israel,
kabay pa nga indi mahuy-an ang mga nagasalig kag nagadangop sa imo tungod sa akon.
Kay tungod sa imo ginainsulto kag ginapakahuy-an ako.
Pareho ako sang dumuluong sa akon mga kadugo;
daw estranghero ako sa akon mga utod.
Tungod sang akon pagpakamahal sa imo templo,[a] ginalaglag[b] ako.
Ang mga insulto sang mga tawo sa imo ginbatyag ko.
10 Kon nagahibi ako kag nagapuasa, ginapakahuy-an nila ako.
11 Kon nagasuksok ako sang sako sa pagpakita nga nagapangasubo ako, ginayaguta nila ako.
12 Ginalibak ako sang mga tawo nga nagapulungko sa puwertahan sang siyudad,
kag ang mga hubog nagakumpuso sang mga pangyaguta nga mga kanta parte sa akon.
13 Pero nagapangamuyo ako sa imo, Ginoo.
Sa tion nga kaluoyan mo ako, sabta ang akon pangamuyo suno sa imo dako nga gugma sa akon.
Tungod nga matutom ka sa pagluwas,
14 buligi ako nga indi ako magsalop sa lutak.
Luwasa ako sa mga nagakontra sa akon nga daw sa ginaluwas mo ako sa madalom nga tubig.
15 Indi pagtuguti nga tabunan ako sang mga balod ukon mapatay ako.
16 Sabta ako, Ginoo, tungod sang imo kaayo kag gugma sa akon.
Talupangda ako suno sa imo dako nga kaluoy sa akon.
17 Indi ka magpanago sa akon nga imo alagad.
Sabta ako gilayon kay ara ako sa kalisod.
18 Palapit ka sa akon kag luwasa ako sa akon mga kaaway.
19 Nakahibalo ka mismo kon daw ano ang pagpakahuya kag pagpang-insulto nila sa akon.
Nakita mo ang tanan ko nga mga kaaway.
20 Nasakitan ako sang ila pagpakahuya sa akon
kag naglain ang akon buot.
Nagpaabot ako nga kaluoyan, pero wala gid sing may naluoy sa akon.
Nagpaabot ako nga lipayon, pero wala gid sing may naglipay sa akon.
21 Ginbutangan nila sang hilo ang akon pagkaon,
kag sang gin-uhaw ako ginhatagan nila ako sang langgaw.
22 Kabay pa nga ang ila mga punsyon magadala sang kalaglagan sa ila kag sa ila mga bisita.
23 Kabay pa nga mabulag sila kag magkurog[c] permi.
24 Ipakita ang imo kaakig sa ila, Ginoo.
Dakpa sila sa imo kaugot.
25 Kabay pa nga pabay-an na lang ang ila mga ginaestaran,
kag wala na sing may mag-estar sa ila mga tolda.
26 Kay ginahingabot nila ang mga tawo nga imo ginasilutan,
kag ginakutsokutso nila ang ila pag-antos.
27 Idugang pa gid ina sa ila mga sala kag indi sila pagluwasa.
28 Panasa ang ila mga ngalan sa libro nga ginalistahan sang mga buhi;[d]
indi sila paglistaha upod sa mga matarong.
29 Nasakitan ako kag nagaantos,
gani protektari ako, O Dios, paagi sa pagluwas sa akon.

30 Dayawon ko ang Dios paagi sa kanta.
Padunggan ko siya nga may pagpasalamat.
31 Mas makapalipay ini sa Ginoo sang sa mga halad nga baka.
32 Kon makita ini sang mga kubos, malipay sila;
ang mga nagadangop sa Dios magalig-on.
33 Ginapamatian sang Ginoo ang mga kubos
kag wala niya ginakalimtan ang iya katawhan nga ginbihag.

34 Dayawa ninyo ang Dios, tanan kamo nga ara sa kalangitan, sa kalibutan, kag sa kadagatan.
35 Kay luwason sang Dios ang Zion,[e]
kag patindugon niya liwat ang mga banwa sang Juda.
Kag magaestar dira ang iya katawhan kag magapanag-iya sang sina nga duta.
36 Ang mga kaliwat sang iya mga alagad amo ang magapanubli sang sina nga duta;
ang mga nagahigugma sa iya magaestar dira.

Footnotes

  1. 69:9 templo: sa literal, balay.
  2. 69:9 ginalaglag: ukon, malaglag.
  3. 69:23 magkurog: Amo ini sa Hebreo. Sa Septuagint, magbuluktot.
  4. 69:28 sang mga buhi: ukon, sang mga may kabuhi nga wala sing katapusan.
  5. 69:35 Zion: ukon, Jerusalem.

The Message

Psalm 69

A David Psalm

1God, God, save me!
I’m in over my head,

Quicksand under me, swamp water over me;
I’m going down for the third time.

I’m hoarse from calling for help,
Bleary-eyed from searching the sky for God.

I’ve got more enemies than hairs on my head;
Sneaks and liars are out to knife me in the back.

What I never stole
Must I now give back?

God, you know every sin I’ve committed;
My life’s a wide-open book before you.

Don’t let those who look to you in hope
Be discouraged by what happens to me,
Dear Lord! God of the armies!

Don’t let those out looking for you
Come to a dead end by following me—
Please, dear God of Israel!

Because of you I look like an idiot,
I walk around ashamed to show my face.

My brothers shun me like a bum off the street;
My family treats me like an unwanted guest.

I love you more than I can say.
Because I’m madly in love with you,
They blame me for everything they dislike about you.

10 When I poured myself out in prayer and fasting,
All it got me was more contempt.

11 When I put on a sad face,
They treated me like a clown.

12 Now drunks and gluttons
Make up drinking songs about me.

13 And me? I pray.
God, it’s time for a break!

God, answer in love!
Answer with your sure salvation!

14 Rescue me from the swamp,
Don’t let me go under for good,

Pull me out of the clutch of the enemy;
This whirlpool is sucking me down.

15 Don’t let the swamp be my grave, the Black Hole
Swallow me, its jaws clenched around me.

16 Now answer me, God, because you love me;
Let me see your great mercy full-face.

17 Don’t look the other way; your servant can’t take it.
I’m in trouble. Answer right now!

18 Come close, God; get me out of here.
Rescue me from this deathtrap.

19 You know how they kick me around—
Pin on me the donkey’s ears, the dunce’s cap.

20 I’m broken by their taunts,
Flat on my face, reduced to a nothing.

I looked in vain for one friendly face. Not one.
I couldn’t find one shoulder to cry on.

21 They put poison in my soup,
Vinegar in my drink.

22 Let their supper be bait in a trap that snaps shut;
May their best friends be trappers who’ll skin them alive.

23 Make them become blind as bats,
Give them the shakes from morning to night.

24 Let them know what you think of them,
Blast them with your red-hot anger.

25 Burn down their houses,
Leave them desolate with nobody at home.

26 They gossiped about the one you disciplined,
Made up stories about anyone wounded by God.

27 Pile on the guilt,
Don’t let them off the hook.

28 Strike their names from the list of the living;
No rock-carved honor for them among the righteous.

29 I’m hurt and in pain;
Give me space for healing, and mountain air.

30 Let me shout God’s name with a praising song,
Let me tell his greatness in a prayer of thanks.

31 For God, this is better than oxen on the altar,
Far better than blue-ribbon bulls.

32 The poor in spirit see and are glad—
Oh, you God-seekers, take heart!

33 For God listens to the poor,
He doesn’t walk out on the wretched.

34 You heavens, praise him; praise him, earth;
Also ocean and all things that swim in it.

35 For God is out to help Zion,
Rebuilding the wrecked towns of Judah.

Guess who will live there—
The proud owners of the land?

36 No, the children of his servants will get it,
The lovers of his name will live in it.