Ang Pulong Sang Dios

Genesis 18

Ang Tatlo ka Bisita ni Abraham

1Nagpakita ang Ginoo kay Abraham sang didto pa siya nagaestar malapit sa dalagko nga mga kahoy[a] ni Mamre. Mainit sadto nga adlaw, kag si Abraham didto nagapungko sa puwertahan sang iya tolda. Samtang nagapanan-aw tan-aw siya, may nakita siya nga tatlo ka lalaki nga nagatindog sa unhan. Nagtindog siya dayon kag nagdali-dali sugata sa ila. Nagluhod siya sa ila bilang pagtahod kag nagsiling, “Ginoo,[b] kon mahimo, hapit ka anay diri sa amon. Magpakuha ako sang tubig agod makapanghinaw kamo sang inyo mga tiil kag dayon magpahuway kamo sa idalom sang sini nga kahoy. Makuha man ako sang pagkaon para sa inyo agod may kusog kamo sa inyo paglakat. Ginakalipay ko ang pagserbisyo sa inyo samtang ari kamo diri sa amon.” Kag nagsabat sila, “Sige, himua ang ginsiling mo.”

Gani nagdali-dali si Abraham sulod sa tolda kag nagsiling kay Sara, “Abi, kuha ka sing mga tunga sa sako nga harina nga pinakamaayo nga klase kag magluto ka sang tinapay. Kag dalion mo ang pagluto.” Nagdalagan dayon si Abraham pakadto sa iya mga baka kag nagpili sang matambok nga tinday, kag dali-dali niya ini nga ginpaihaw kag ginpaluto sa iya bataon nga suluguon. Dayon gindala niya ini sa iya mga bisita, kag nagdala man siya sang keso kag gatas. Kag samtang nagakaon sila sa idalom sang kahoy, didto man si Abraham nga nagaserbi sa ila.

Karon, nagpamangkot ang mga bisita kay Abraham, “Diin bala si Sara nga imo asawa?” Nagsabat siya, “Didto sa sulod sang tolda.” 10 Ang isa sa mga bisita nagsiling, “Sigurado gid nga mabalik ako diri sa sunod nga tuig sa amo man sini nga tion, kag ang imo asawa nga si Sara may anak na nga lalaki.”

Nagapamati gali si Sara didto sa puwertahan sang tolda sa likod lang ni Abraham. 11 (Tigulang na gid sila nga duha ni Abraham kag nag-untat na gani ang pamulanon ni Sara.) 12 Nagkadlaw si Sara sa iya lang kaugalingon kag naghunahuna, “Sa katigulangon ko nga ini ganahan pa ayhan ako sa paghulid sa akon bana nga tigulang man agod makabata kami?”

13 Nagpamangkot dayon ang Ginoo kay Abraham, “Ngaa bala nagkadlaw si Sara kag nagsiling, ‘Makabata pa bala ako nga tigulang na ako?’ 14 May butang bala nga indi mahimo sang Ginoo? Suno sa ginsiling ko, mabalik ako diri sa sunod nga tuig sa amo man sini nga tion, kag si Sara may anak na nga lalaki.”

15 Hinadlukan si Sara, gani nagbutig siya. Siling niya, “Wala ako nagkadlaw!” Pero nagsiling ang Ginoo, “Nagkadlaw ka gid.”

Nagpakitluoy si Abraham para sa Banwa sang Sodom

16 Pagkatapos naglakat ang tatlo ka lalaki. Gindul-ong sila ni Abraham hasta sa lugar nga makita nila sa ubos ang banwa sang Sodom. 17 Nagsiling ang Ginoo, “Indi ko pagtaguon kay Abraham ang akon pagahimuon. 18 Sigurado nga mangin dako kag gamhanan nga nasyon ang iya mga kaliwat sa palaabuton. Kag paagi sa iya pakamaayuhon ko ang tanan nga nasyon sa kalibutan. 19 Ginpili ko siya para ipatuman niya sa iya mga kabataan kag mga kaliwat ang akon mga pamaagi, agod maghimo sila sang husto kag matarong. Sa sina nga paagi, matuman ang akon ginpromisa sa iya.”

20 Dayon nagsiling ang Ginoo kay Abraham, “Madamo na ang nagareklamo kontra sa Sodom kag Gomora, kay puwerte na gid ang kalautan sa sini nga mga lugar. 21 Gani makadto ako didto agod mahibaluan ko kon matuod ukon indi ini nga mga reklamo.”

22 Naglakat dayon ang duha ka lalaki pa-Sodom, pero nagpabilin ang Ginoo kag si Abraham. 23 Nagpalapit si Abraham sa Ginoo kag nagpamangkot, “Laglagon mo bala ang mga matarong upod sa mga makasasala? 24 Kon may ara abi nga 50 ka matarong sa sina nga banwa, laglagon mo bala gihapon ang bug-os nga banwa? Indi mo bala pagkaluoyan ang banwa tungod na lang sa 50 ka tawo nga matarong? 25 Imposible nga laglagon mo ang mga matarong upod sa mga makasasala. Indi mahimo nga palareho lang ang pagtratar mo sa ila. Ikaw nga nagahukom sa bug-os nga kalibutan, indi bala nga dapat himuon mo kon ano ang husto?” 26 Nagsabat ang Ginoo, “Kon may makita ako nga 50 ka matarong sa Sodom, indi ko paglaglagon ang bug-os nga banwa tungod lang sa ila.”

27 Nagsiling liwat si Abraham, “O Ginoo, patawara ako nga nangisog ako sa pagpakighambal sa imo. Tawo lang ako, kag wala ako sing kinamatarong sa paghambal sini sa imo. 28 Pero kon may ara lang abi nga 45 ka matarong, ano, laglagon mo bala gihapon ang bug-os nga banwa tungod kay kulang ini sang lima?” Nagsabat ang Ginoo, “Kon may makita ako nga 45 ka matarong, indi ko paglaglagon ang banwa.”

29 Nagsiling liwat si Abraham, “Ti, kon 40 lang abi ang matarong?” Nagsabat ang Ginoo, “Indi ko paglaglagon ang banwa kon may 40 nga matarong.”

30 Nagsiling liwat si Abraham, “Indi ka lang kuntani maakig sa akon, Ginoo, kay mamangkot pa ako. Ti, abi kon may 30 lang ka tawo nga matarong?” Nagsabat ang Ginoo, “Indi ko gihapon paglaglagon ang banwa kon may makita ako nga 30 ka tawo nga matarong.”

31 Nagsiling pa gid liwat si Abraham, “Ginoo, patawara ako sa akon kaisog sa padayon nga pagpakighambal sa imo. Abi kon may 20 lang ka tawo nga matarong?” Nagsabat ang Ginoo, “Indi ko gihapon paglaglagon ang banwa kon may 20 nga matarong.”

32 Nagsiling pa gid liwat si Abraham, “Ginoo, indi ka kuntani maakig; katapusan ko na lang gid ini nga pamangkot. Halimbawa 10 lang abi ang imo makita nga matarong?” Nagsabat ang Ginoo, “Indi ko gihapon paglaglagon ang banwa kon may 10 nga matarong.”

33 Pagkatapos nila sugilanon, naghalin ang Ginoo, kag si Abraham iya nagpauli sa ila.

Footnotes

  1. 18:1 dalagko nga mga kahoy: Tan-awa ang footnote sa 12:6.
  2. 18:3 Ginoo: ukon, Sir. Mahibaluan naton sa masunod nga mga bersikulo nga ang nagpakita kay Abraham amo ang Ginoo kaupod ang duha ka anghel.

O Livro

Gênesis 18

Os três visitantes

11/2 Mais tarde o Senhor apareceu­lhe outra vez enquanto continuava a viver nos carvalhais de Mamre. E foi desta maneira: Numa tarde quente, quando estava sentado à entrada da tenda, ao erguer os olhos viu três homens que vinham na sua direcção. Apressou­se a ir­lhes ao encontro, acolhendo­os com cordialidade: 3/5 “Peço­vos que não continuem o caminho sem descansarem aqui um pouco à sombra desta árvore. Vou trazer­vos água para refrescarem os pés, e alguma coisa que comam e vos ajude a refazer as forças. Depois poderão prosseguir viagem.”

“Está bem. Faz assim como disseste”, responderam­lhe.

6/8 Abraão foi a correr à tenda, e disse a Sara: “Depressa! Faz num instante uns bolos de farinha, o bastante para as três pessoas que vamos ter de visita.” Depois deu um pulo à vacaria, escolheu a melhor vitela, mais tenrinha, e mandou o criado que a preparasse rapidamente. De seguida foi buscar manteiga, queijo e leite, e com a carne da vitela que tinha mandado preparar, trouxe tudo aos visitantes. Pôs­se então ali de pé, junto da árvore, a vê­los comer.

Eles perguntaram­lhe: “Onde é que está Sara, a tua mulher?”

“Na tenda”, respondeu. E o Senhor disse­lhe:

10/12 “Fica sabendo que para o ano que vem, dar­vos­ei, a ti e a Sara, um filho.”

Sara estava a ouvir à entrada da tenda, por detrás dele. Abraão e Sara eram ambos já bastante idosos. E Sara até havia já há muito tempo que tinha cessado o costume das mulheres, que tinha passado o tempo em que podia ter filhos. Por isso começou a rir­se para consigo e a pensar: “O quê? Uma mulher da minha idade poder ainda ter a alegria de lhe nascer um menino? Tanto mais com um marido já tão velho como o meu!”

13/14 Mas o Senhor disse a Abraão: “Porque é que Sara se riu? Porque é que ela está a pensar que uma mulher como ela já não pode ter filhos? Para Deus haverá alguma coisa que seja muito difícil de fazer? Não te esqueças portanto de que no próximo ano, tal como te disse, Sara há­de ter um filho.”

15 Mas Sara quis desculpar­se: “Eu não me ri”, porque estava com medo.

16 Contudo eles insistiram e corrigiram­na: “Sim, é claro que te riste.” Depois levantaram­se e continuaram na direcção de Sodoma. E Abraão acompanhou­os uma parte do caminho.

Abraão intercede por Sodoma

17/19 O Senhor perguntou: “Deixarei que Abraão ignore aquilo que vou fazer? Porque a verdade é que ele se vai tornar numa poderosa nação, e virá a ser uma fonte de bênção para todas as nações da terra. Eu escolhi­o, por isso sei que há­de mandar os filhos e todos os da sua casa obedecerem ao Senhor de forma a serem pessoas que pratiquem o que é justo e recto, e a fim de que eu possa realizar tudo o que lhe prometi.”

20/21 Então disse a Abraão: “Dou­me conta de que o povo de Sodoma e de Gomorra é extremamente mau, e que tudo o que fazem é perverso. Vou descer lá agora para confirmar isso. Depois vou agir.”

22/25 Os homens dirigiram­se então em direcção a Sodoma, mas Abraão continuou ainda na presença do Senhor. E aproximou­se para perguntar: “Vais destruir bons e maus, juntamente? Supondo que encontras na cidade cinquenta pessoas que andam no caminho de Deus, irás destruí­la? Não a pouparás, atendendo a que há lá esse punhado de gente que segue a justiça? Não seria justo que fizesses morrer os rectos junto com os pecadores. Tu nunca tratas da mesma maneira uns e outros. O Juiz de toda a Terra não haveria de agir com toda a justiça?”

26 E Deus respondeu­lhe: “Se eu encontrar em Sodoma cinquenta pessoas rectas, pouparei a cidade inteira, por causa delas.”

27/28 Mas Abraão insistiu: “Já que comecei a falar­te neste assunto, permite­me que vá mais longe, ainda que eu não valha mais do que cinza ou pó da terra. Então se houver lá apenas quarenta e cinco desses que seguem a justiça? Destruirás mesmo assim a cidade só por faltarem cinco ao número que te apresentei primeiro?

Deus tornou a responder­lhe: “Se houver lá quarenta e cinco desses, não destruirei a cidade.”

29 Mas Abraão quis ir mais longe ainda no seu pedido: “E se forem só quarenta?”

Deus disse­lhe de novo: “Também não destruirei a cidade se forem só quarenta.”

30 “Não te impacientes, Senhor, se eu continuar a insistir! Supondo então que são apenas trinta?”

“Não a destruirei ainda que sejam só trinta.”

31 Abraão não desistiu ainda de orar a favor dos rectos: “Já que tenho ido tão longe na minha ousadia, vou continuar: Se lá estiverem só vinte deles”.

“Mesmo que sejam vinte”, disse Deus, “não destruirei a cidade por causa desses vinte.”

32 “Senhor, se não te importas, deixa­me falar só uma última vez mais. E se não forem mais de dez?”

Deus respondeu­lhe novamente: “Mesmo só com dez, não a destruirei, se eles lá estiverem.”

33 E sendo que Abraão acabou de conversar com o Senhor, este foi­se embora. Abraão regressou a casa.