Chinese Union Version (Simplified)

羅 馬 書 4

1如 此 说 来 , 我 们 的 祖 宗 亚 伯 拉 罕 凭 着 肉 体 得 了 甚 麽 呢 ?

倘 若 亚 伯 拉 罕 是 因 行 为 称 义 , 就 有 可 夸 的 ; 只 是 在 神 面 前 并 无 可 夸 。

经 上 说 甚 麽 呢 ? 说 : 亚 伯 拉 罕 信 神 , 这 就 算 为 他 的 义 。

做 工 的 得 工 价 , 不 算 恩 典 , 乃 是 该 得 的 ;

惟 有 不 做 工 的 , 只 信 称 罪 人 为 义 的 神 , 他 的 信 就 算 为 义 。

正 如 大 卫 称 那 在 行 为 以 外 蒙 神 算 为 义 的 人 是 有 福 的 。

他 说 : 得 赦 免 其 过 、 遮 盖 其 罪 的 , 这 人 是 有 福 的 。

主 不 算 为 有 罪 的 , 这 人 是 有 福 的 。

如 此 看 来 , 这 福 是 单 加 给 那 受 割 礼 的 人 麽 ? 不 也 是 加 给 那 未 受 割 礼 的 人 麽 ? 因 我 们 所 说 , 亚 伯 拉 罕 的 信 , 就 算 为 他 的 义 ,

10 是 怎 麽 算 的 呢 ? 是 在 他 受 割 礼 的 时 候 呢 ? 是 在 他 未 受 割 礼 的 时 候 呢 ? 不 是 在 受 割 礼 的 时 候 , 乃 是 在 未 受 割 礼 的 时 候 。

11 并 且 他 受 了 割 礼 的 记 号 , 作 他 未 受 割 礼 的 时 候 因 信 称 义 的 印 证 , 叫 他 作 一 切 未 受 割 礼 而 信 之 人 的 父 , 使 他 们 也 算 为 义 ;

12 又 作 受 割 礼 之 人 的 父 , 就 是 那 些 不 但 受 割 礼 , 并 且 按 我 们 的 祖 宗 亚 伯 拉 罕 未 受 割 礼 而 信 之 踪 迹 去 行 的 人 。

13 因 为 神 应 许 亚 伯 拉 罕 和 他 後 裔 , 必 得 承 受 世 界 , 不 是 因 律 法 , 乃 是 因 信 而 得 的 义 。

14 若 是 属 乎 律 法 的 人 才 得 为 後 嗣 , 信 就 归 於 虚 空 , 应 许 也 就 废 弃 了 。

15 因 为 律 法 是 惹 动 忿 怒 的 ( 或 作 : 叫 人 受 刑 的 ) ; 那 里 没 有 律 法 , 那 里 就 没 有 过 犯 。

16 所 以 人 得 为 後 嗣 是 本 乎 信 , 因 此 就 属 乎 恩 , 叫 应 许 定 然 归 给 一 切 後 裔 ; 不 但 归 给 那 属 乎 律 法 的 , 也 归 给 那 效 法 亚 伯 拉 罕 之 信 的 。

17 亚 伯 拉 罕 所 信 的 , 是 那 叫 死 人 复 活 、 使 无 变 为 有 的 神 , 他 在 主 面 前 作 我 们 世 人 的 父 。 如 经 上 所 记 : 我 已 经 立 你 作 多 国 的 父 。

18 他 在 无 可 指 望 的 时 候 , 因 信 仍 有 指 望 , 就 得 以 作 多 国 的 父 , 正 如 先 前 所 说 , 你 的 後 裔 将 要 如 此 。

19 他 将 近 百 岁 的 时 候 , 虽 然 想 到 自 己 的 身 体 如 同 已 死 , 撒 拉 的 生 育 已 经 断 绝 , 他 的 信 心 还 是 不 软 弱 ;

20 并 且 仰 望 神 的 应 许 , 总 没 有 因 不 信 心 里 起 疑 惑 , 反 倒 因 信 心 里 得 坚 固 , 将 荣 耀 归 给 神 ,

21 且 满 心 相 信 神 所 应 许 的 必 能 做 成 。

22 所 以 , 这 就 算 为 他 的 义 。

23 算 为 他 义 的 这 句 话 不 是 单 为 他 写 的 ,

24 也 是 为 我 们 将 来 得 算 为 义 之 人 写 的 , 就 是 我 们 这 信 神 使 我 们 的 主 耶 稣 从 死 里 复 活 的 人 。

25 耶 稣 被 交 给 人 , 是 为 我 们 的 过 犯 ; 复 活 , 是 为 叫 我 们 称 义 ( 或 作 : 耶 稣 是 为 我 们 的 过 犯 交 付 了 , 是 为 我 们 称 义 复 活 了 ) 。

Thai New Contemporary Bible

โรม 4

อับราฮัมเป็นผู้ชอบธรรมโดยความเชื่อ

1แล้วเราจะว่าอย่างไรเกี่ยวกับอับราฮัมบรรพบุรุษของเราในเรื่องนี้? อันที่จริงถ้านับว่าอับราฮัมเป็นผู้ชอบธรรมโดยการประพฤติ เขาก็มีข้อที่จะอวดได้ แต่ไม่เป็นเช่นนั้นเลยต่อหน้าพระเจ้า พระคัมภีร์กล่าวว่าอย่างไร? “อับราฮัมเชื่อพระเจ้า และความเชื่อนี้พระองค์ทรงถือว่าเป็นความชอบธรรมของเขา”[a]

เมื่อคนคนหนึ่งทำงาน ค่าจ้างของเขาย่อมไม่ถือว่าเป็นของขวัญ แต่เป็นสิ่งที่เขาพึงได้รับ ส่วนคนที่ไม่ได้อาศัยการประพฤติ แต่วางใจพระเจ้าผู้ทรงทำให้คนชั่วเป็นผู้ชอบธรรม พระองค์ทรงถือว่าความเชื่อของเขาเป็นความชอบธรรม ดาวิดกล่าวเช่นเดียวกันนี้ เมื่อเขาพูดถึงความสุขของผู้ที่พระเจ้าทรงถือว่าเป็นคนชอบธรรมโดยไม่ได้อาศัยการประพฤติว่า

“ความสุขมีแก่
ผู้ที่ได้รับการอภัยในการล่วงละเมิดของพวกเขา
ผู้ที่บาปทั้งหลายของเขาได้รับการกลบเกลื่อน
ความสุขมีแก่
ผู้ที่องค์พระผู้เป็นเจ้าจะไม่ถือโทษบาปของเขาอีก”[b]

ความสุขนี้มีแก่ผู้ที่ได้เข้าสุหนัตเท่านั้นหรือ? หรือมีแก่ผู้ที่ไม่ได้เข้าสุหนัตด้วย? เราได้กล่าวแล้วว่าพระเจ้าทรงถือว่าความเชื่อของอับราฮัมเป็นความชอบธรรมของเขา 10 สิ่งนี้เกิดขึ้นเมื่อใด? ก่อนหรือหลังจากที่เขาเข้าสุหนัต? ไม่ใช่หลังเข้าสุหนัต แต่เกิดขึ้นก่อนเข้าสุหนัตต่างหาก! 11 และเขาได้เข้าสุหนัตเป็นเครื่องหมาย ซึ่งเป็นตราแห่งความชอบธรรมที่เขาได้มาโดยความเชื่อขณะที่เขายังไม่ได้เข้าสุหนัต ด้วยเหตุนี้เขาจึงเป็นบิดาของคนทั้งปวงที่เชื่อแต่ยังไม่ได้เข้าสุหนัต เพื่อพระเจ้าจะทรงถือว่าพวกเขาเหล่านั้นเป็นผู้ชอบธรรมด้วย 12 และเขายังเป็นบิดาของผู้ที่เข้าสุหนัตแล้ว คนเหล่านี้ไม่เพียงเข้าสุหนัตเท่านั้น แต่ยังดำเนินตามรอยความเชื่อที่อับราฮัมบรรพบุรุษของเรามีตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเข้าสุหนัต

13 ไม่ใช่โดยบทบัญญัติ แต่โดยความชอบธรรมอันเนื่องมาจากความเชื่อ อับราฮัมและพงศ์พันธุ์ของเขาจึงได้รับพระสัญญาให้เป็นทายาทที่จะได้รับโลกนี้เป็นมรดก 14 เพราะถ้าบรรดาผู้ที่ยึดถือบทบัญญัติได้เป็นทายาท ความเชื่อก็ไร้ค่าและพระสัญญาก็เปล่าประโยชน์ 15 เพราะบทบัญญัติย่อมนำพระพิโรธมาถึง และที่ใดไม่มีบทบัญญัติ ที่นั่นก็ไม่มีการล่วงละเมิด

16 เหตุฉะนั้นพระสัญญาจึงมาทางความเชื่อ เพื่อพระสัญญาจะได้เป็นไปโดยพระคุณ และเพื่อพงศ์พันธุ์ทุกคนของอับราฮัมจะได้รับตามพระสัญญาอย่างแน่นอน ไม่เพียงผู้ที่ถือบทบัญญัติเท่านั้น แต่ผู้ที่มีความเชื่อแบบเดียวกับอับราฮัมด้วย เขาเป็นบิดาของพวกเราทั้งหมด 17 ตามที่มีเขียนไว้ว่า “เราได้ให้เจ้าเป็นบิดาของหลายชนชาติ”[c] เขาเป็นบิดาของเราในสายพระเนตรพระเจ้าผู้ที่เขาเชื่อ คือพระเจ้าผู้ประทานชีวิตแก่คนที่ตายแล้วและทรงเรียกสิ่งที่ไม่มีเสมือนว่าสิ่งนั้นมีอยู่แล้ว

18 ทั้งๆ ที่ไม่น่าจะมีความหวังใดๆ อับราฮัมก็ยังเชื่อ เพราะเขามีความหวัง เขาจึงได้เป็นบิดาของหลายชนชาติ เหมือนที่ได้ตรัสกับเขาไว้แล้วว่า “พงศ์พันธุ์ของเจ้าจะเป็นเช่นนั้นแหละ”[d] 19 ความเชื่อของเขาไม่ได้ถดถอยเลยเมื่อเขาเผชิญกับความจริงที่ว่าร่างกายของเขาเหมือนได้ตายไปแล้ว เพราะเขามีอายุราวร้อยปีแล้ว และความจริงที่ว่าซาราห์ก็ไม่สามารถมีบุตร 20 กระนั้นเขาก็ไม่ได้หวั่นไหวคลางแคลงใจในพระสัญญาของพระเจ้า แต่มั่นคงในความเชื่อและถวายพระเกียรติสิริแด่พระเจ้า 21 เพราะเชื่อมั่นเต็มที่ว่าพระเจ้าทรงมีฤทธิ์อำนาจที่จะทำสิ่งที่พระองค์ได้ทรงสัญญาไว้ 22 นี่คือเหตุผลที่ “พระองค์ทรงถือว่าเป็นความชอบธรรมของเขา” 23 คำว่า “ถือว่าเป็นความชอบธรรมของเขา” นี้ ไม่ใช่เขียนไว้สำหรับเขาเพียงคนเดียว 24 แต่สำหรับเราทั้งหลายผู้ซึ่งพระเจ้าจะทรงถือว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย สำหรับเราผู้ซึ่งเชื่อในพระองค์ผู้ทรงให้พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้าของเราเป็นขึ้นจากตาย 25 พระเยซูทรงถูกมอบไว้ให้สิ้นพระชนม์เพราะบาปของเรา และทรงคืนพระชนม์เพื่อให้เราเป็นผู้ชอบธรรม

Footnotes

  1. 4:3 ปฐก.15:6 เช่นเดียวกับข้อ 22
  2. 4:8 สดด.32:1,2
  3. 4:17 ปฐก.17:5
  4. 4:18 ปฐก.15:5