Священное Писание (Восточный перевод), версия с «Аллахом»

2 Цар 10

Победа над аммонитянами и сирийцами

1Некоторое время спустя царь аммонитян умер, и вместо него царём стал его сын Ханун. Давуд подумал: «Я окажу Хануну, сыну Нахаша, милость, как его отец оказал милость мне». И Давуд отправил к Хануну своих слуг, чтобы выразить соболезнования о его отце.

Когда люди Давуда пришли в землю аммонитян, аммонитские вожди сказали своему господину Хануну:

– Неужели ты думаешь, что Давуд прислал к тебе этих людей с соболезнованиями из уважения к твоему отцу? Разве не затем послал их к тебе Давуд, чтобы высмотреть город, разведать его и разрушить?

И Ханун схватил людей Давуда, сбрил каждому из них половину бороды, обрезал их одежды наполовину, до ягодиц, и отослал их обратно. Когда об этом рассказали Давуду, он послал им навстречу людей, потому что они были сильно опозорены.

Царь сказал:

– Оставайтесь в Иерихоне, пока не отрастут ваши бороды, а потом возвращайтесь.

Когда аммонитяне поняли, что они стали ненавистны Давуду, они наняли двадцать тысяч сирийских пеших воинов из Бет-Рехова и Цовы, а также царя Маахи с тысячью человек, и ещё двенадцать тысяч человек из земли Тов.

Услышав об этом, Давуд послал Иоава со всем войском сразиться с ними. Аммонитяне вышли и расположились боевым порядком у входа в городские ворота, а сирийцы из Цовы и Рехова и люди из Това и Маахи стояли отдельно в открытом поле.

Когда Иоав увидел, что сражаться придётся и впереди, и сзади, он выбрал некоторых из лучших воинов Исраила и выстроил их против сирийцев. 10 Остальных людей он отдал под начало своего брата Авишая, и тот выстроил их против аммонитян.

11 Иоав сказал:

– Если сирийцы станут одолевать меня, то ты придёшь ко мне на помощь, а если аммонитяне станут одолевать тебя, то я приду к тебе на помощь. 12 Будь мужествен! Будем храбро сражаться за наш народ и города нашего Бога, и пусть Вечный сделает так, как Ему угодно!

13 После этого Иоав со своими воинами вступил в сражение с сирийцами, и те побежали перед ним. 14 Когда аммонитяне увидели, что сирийцы бегут, они тоже побежали от Авишая и отступили в город. А Иоав вернулся со сражения с сирийцами и пришёл в Иерусалим.

15 Увидев, что они разбиты исраильтянами, сирийцы собрались вместе. 16 Ададезер послал за сирийцами, жившими за рекой Евфратом. Те пришли в Хелам во главе с Шовахом, начальником войска Ададезера.

17 Когда об этом доложили Давуду, он собрал весь Исраил, переправился через Иордан и пришёл к Хеламу. Сирийцы расположились боевым порядком, чтобы встретить Давуда и сразиться с ним. 18 Но они побежали перед Исраилом, и Давуд перебил из них семьсот колесничих и сорок тысяч пеших воинов[a]. Ещё он поразил Шоваха, начальника их войска, который и умер там. 19 Увидев, что они разбиты Исраилом, все цари, которые были в подчинении у Ададезера, заключили с исраильтянами мир и покорились им.

И сирийцы боялись впредь помогать аммонитянам.

Footnotes

  1. 10:18 Или: «всадников».

Het Boek

2 Samuël 10

David en de Ammonieten

1Enige tijd later overleed koning Nachas van de Ammonieten. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Hanun. ‘Ik zal Hanun laten zien dat ik het goed met hem meen,’ zei David, ‘want zijn vader Nachas is altijd vriendelijk en trouw tegenover mij geweest.’ Daarom stuurde David afgevaardigden om Hanun te condoleren en te troosten met het verlies van zijn vader. Maar Hanuns officieren fluisterden hem in: ‘U gelooft toch zeker niet dat deze mannen zijn gekomen om u te condoleren met het verlies van uw vader! David heeft ze gestuurd om te spioneren in de stad, voordat hij ons aanvalt!’ Daarom liet Hanun Davids mannen gevangennemen. Hij schoor de helft van hun baarden af en knipte hun mantels ter hoogte van hun billen af. Halfnaakt stuurde hij hen daarna naar huis terug. Toen David hoorde wat er was gebeurd, droeg hij de mannen op in Jericho te blijven tot hun baarden weer waren aangegroeid, zij schaamden zich enorm over hun uiterlijk.

De Ammonieten beseften heel goed dat zij de woede van David hadden opgewekt en daarom haalden zij twintigduizend Syrische huurlingen uit de landen Zoba en Rechob, duizend man van de koning van Maächa en twaalfduizend man uit het land Tob. 7,8 Toen dit David ter ore kwam, stuurde hij Joab en het hele leger van Israël op hen af. De Ammonieten verdedigden de poorten van hun stad, terwijl de Syriërs uit Zoba, Rechob, Tob en Maächa in het open veld vochten. Toen Joab doorkreeg dat hij op twee fronten moest vechten, koos hij de beste strijders uit, nam zelf het commando over hen en ging de Syriërs in het open veld te lijf. 10 De rest van het leger moest onder bevel van zijn broer Abisaï de Ammonieten aanvallen die de stad verdedigden. 11 ‘Als het nodig is, moet je mij te hulp komen tegen de Syriërs,’ beval Joab hem. ‘Maar als de Ammonieten te sterk mochten zijn voor jou, zal ik jou te hulp komen. 12 Houd moed! We moeten vandaag werkelijk tot het uiterste gaan als wij ons volk en de steden van onze God willen redden. Moge de wil van de Here worden gedaan.’ 13 Toen Joab en zijn troepen zich in de strijd wierpen, sloegen de Syriërs op de vlucht. 14 Toen de Ammonieten dat zagen, sloegen ook zij voor Abisaï op de vlucht en trokken zich terug in de stad. Daarna keerde Joab terug naar Jeruzalem.

15,16 De Syriërs beseften dat zij niet tegen de Israëlieten waren opgewassen. Daarom kregen zij bij het hergroeperen steun van nog meer Syrische troepen, die Hadadezer van de andere kant van de Eufraat had laten komen. Deze troepenaanvulling kwam in Helam aan onder bevel van opperbevelhebber Sobach van Hadadezers leger. 17 David werd van deze ontwikkelingen op de hoogte gesteld en nam daarna zelf het bevel over het Israëlitische leger en trok naar Helam, waar de Syriërs hem aanvielen. 18 Maar opnieuw gingen de Syriërs op de vlucht voor de Israëlieten die zevenhonderd wagenmenners en veertigduizend ruiters, onder wie generaal Sobach, versloegen en dood op het slagveld achterlieten. 19 Toen Hadadezers bondgenoten zagen dat de Syriërs waren verslagen, gaven zij zich over aan Israël en werden Davids dienaren. Voortaan bedachten de Syriërs zich wel tweemaal voor zij de Ammonieten te hulp kwamen.