Священное Писание (Восточный перевод), версия с «Аллахом»

Нач 43

Якуб отпускает Вениамина в Египет

1В той земле по-прежнему свирепствовал голод. Когда они съели всё зерно, привезённое из Египта, отец сказал им:

– Вернитесь и купите нам ещё немного еды.

Но Иуда сказал ему:

– Тот человек нас строго предупредил: «Не показывайтесь мне на глаза, если с вами не будет вашего брата». Если ты отпустишь с нами брата, то мы пойдём и купим для тебя еды. Но если ты не отпустишь его, мы не пойдём, потому что тот человек сказал нам: «Не показывайтесь мне на глаза, если с вами не будет вашего брата».

– Зачем вы навели на меня эту беду, зачем сказали тому человеку, что у вас есть ещё один брат? – спросил Исраил.

Они ответили:

– Тот человек подробно расспрашивал нас о нас самих и о нашей семье: «Жив ли ещё ваш отец? Нет ли у вас ещё одного брата?» Мы просто отвечали на его вопросы. Откуда нам было знать, что он скажет: «Приведите сюда вашего брата»?

Иуда сказал Исраилу, своему отцу:

– Отпусти мальчика со мной, и мы тотчас же отправимся, чтобы все мы выжили и не погибли: и мы, и ты, и наши дети. Я лично буду за него порукой; с меня лично ты спросишь за него. Если я не приведу его к тебе и не поставлю здесь перед тобой, я буду виноват перед тобой до самой смерти. 10 Если бы мы не медлили, то могли бы пойти и вернуться уже дважды.

11 Тогда их отец Исраил сказал им:

– Если этого не избежать, то сделайте вот что: положите в сумки лучшие плоды этой земли и отнесите в дар тому человеку – бальзам и мёд, специи и мирру, фисташки и миндаль. 12 Возьмите вдвое больше серебра, чтобы вам принести с собой и то, что было положено обратно в ваши мешки: возможно, это была ошибка. 13 Возьмите и вашего брата и, не медля, идите снова к тому человеку. 14 Пусть Бог Всемогущий дарует вам милость перед ним, чтобы он позволил и другому вашему брату, и Вениамину вернуться с вами. Что же до меня, то если мне суждено лишиться детей, пусть я лишусь.

Второе прибытие братьев Юсуфа в Египет

15 Они взяли подарки и вдвое больше серебра, затем взяли Вениамина, немедля отправились в Египет и предстали перед Юсуфом. 16 Когда Юсуф увидел, что Вениамин с ними, он сказал своему управляющему:

– Отведи этих людей ко мне в дом, заколи что-нибудь из скота и приготовь обед; они будут есть со мной в полдень.

17 Человек сделал, как ему было велено, и привёл их в дом Юсуфа. 18 Они испугались, когда их привели к нему в дом, потому что подумали: «Нас привели сюда из-за серебра, которое вернулось в наши мешки в первый раз. Он хочет напасть на нас, и одолеть, и взять в рабство, и забрать наших ослов».

19 Они подошли к управляющему Юсуфа и заговорили с ним у входа в дом:

20 – Послушай, господин, – сказали они, – мы уже приходили сюда один раз купить еды, 21 но когда мы остановились на ночь и развязали мешки, каждый из нас нашёл там своё серебро, полным весом; поэтому мы принесли его обратно. 22 Мы принесли с собой и ещё серебра, чтобы купить еды, и мы не знаем, кто в прошлый раз положил наше серебро к нам в мешки.

23 Он ответил:

– Всё в порядке, не бойтесь. Ваш Бог – Бог вашего отца – положил это сокровище в ваши мешки, а я получил ваше серебро.

Затем он вывел к ним Шимона.

24 Управляющий привёл братьев в дом Юсуфа, дал им воды вымыть ноги и дал корма их ослам. 25 Они приготовили подарки к прибытию Юсуфа в полдень, потому что им сказали, что они будут там обедать.

26 Когда Юсуф пришёл домой, они преподнесли ему подарки и склонились перед ним до земли. 27 Он спросил их о здоровье, потом сказал:

– А как ваш престарелый отец, о котором вы говорили мне? Жив ли он ещё?

28 Они ответили:

– Раб твой, наш отец, ещё жив и здоров.

И почтительно поклонились ему. 29 Он оглянулся и увидел своего брата Вениамина, сына своей матери.

Он спросил:

– Это ваш младший брат, тот, о котором вы говорили мне? Аллах да будет милостив к тебе, мой сын.

30 Глубоко тронутый видом брата, он поспешно ушёл и искал укромного места. Он вошёл к себе в комнату и там разрыдался. 31 Затем, умыв лицо, он вновь вышел к гостям и, взяв себя в руки, сказал:

– Подавайте еду.

32 Ему подали отдельно, братьям отдельно, и египтянам, которые ели с ним, отдельно, потому что египтяне не могли есть с евреями, это было мерзко для египтян. 33 Братьев усадили перед ним по возрасту, от первенца до младшего; и они глядели друг на друга в изумлении. 34 Им подавали кушанья со стола Юсуфа, и доля Вениамина была впятеро больше, чем у других. Они пировали и пили с ним вволю.

Het Boek

Genesis 43

Het tweede bezoek van Jozefs broers

1De vreselijke hongersnood bleef op het land drukken. Toen het graan dat zij uit Egypte hadden meegebracht bijna op was, zei Jakob tegen zijn zonen: ‘Ga nog maar een keer voedsel halen.’ 3-5 Maar Juda zei tegen hem: ‘De leider van Egypte meende het toen hij zei: “U kunt hier beter niet terugkomen als u die jongste broer niet meeneemt.” We kunnen geen voedsel halen, tenzij Benjamin met ons meegaat.’ ‘Waarom moesten jullie die man zo nodig vertellen dat jullie nog een jongere broer hadden?’ vroeg Israël geërgerd. ‘Jullie hebben mij mooi in de moeilijkheden gebracht.’ ‘Maar die man vroeg ons speciaal naar onze familie,’ zeiden zij hem. ‘Hij wilde weten of onze vader nog leefde en vroeg ook of we nog een andere broer hadden. Daarom vertelden wij het hem. Hoe konden wij weten dat hij zou zeggen: “Neem uw jongste broer mee?” ’

Juda zei tegen zijn vader: ‘Laat mij de jongen meenemen, dan kunnen we gaan. Anders zullen we allemaal verhongeren en niet alleen wij, maar ook u en onze kleine kinderen. Ik verzeker u dat hij veilig zal zijn. Als ik hem niet terugbreng, zal ik voor altijd bij u in de schuld staan. 10 Als u eerder had toegestemd, waren we nu al twee keer heen en terug naar Egypte geweest.’

11 Ten slotte stemde Israël toe met de woorden: ‘Als het dan niet anders kan, moet het maar zo. Geef die man als geschenk balsem, honing, gom en hars, terpentijnnoten en amandelen. 12 Neem dubbel geld mee, zodat jullie het geld dat bovenin de zakken zat, kunnen terugbetalen. Iemand daar heeft vast een fout gemaakt. 13 Neem jullie broer mee en ga. 14 Moge God, de Almachtige, jullie genadig zijn als jullie bij die man komen, zodat hij Simeon vrijlaat en Benjamin laat terugkomen. Als ik mijn kinderen moet kwijtraken, dan moet het maar.’

15 Zij namen de geschenken en het dubbele geld en trokken naar Egypte, waar ze weer oog in oog kwamen te staan met Jozef. 16 Toen die zag dat ze Benjamin hadden meegenomen, zei hij tegen zijn huismeester: ‘Deze mannen zullen vanmiddag bij mij eten. Neem ze mee naar huis en maak een feestelijke maaltijd klaar.’ 17 De man voerde de opdracht uit en nam de broers mee naar Jozefs paleis.

18 Zij werden echter alleen maar banger, toen ze zagen waar ze heen werden gebracht. ‘Dit doet hij vanwege dat geld dat in onze zakken zat,’ zeiden ze tegen elkaar. ‘Hij zal wel zeggen dat we het hebben gestolen en ons tot slaven maken. Dan kan hij onze ezels ook in beslag nemen.’

19-21 Toen ze bij de deur van het paleis kwamen, wendden zij zich tot de huismeester en zeiden: ‘Och meneer, na onze eerste reis naar Egypte om eten te halen, stopten we op de terugtocht voor de overnachting en openden onze zakken en daar zat het geld in, dat we voor het graan hadden betaald. 22 Kijk, hier is het, we hebben het mee teruggenomen en we hebben nog meer geld om hier weer graan te kopen. We hebben geen flauw idee hoe dat geld in onze zakken is terechtgekomen.’ 23 ‘Maakt u zich daar maar geen zorgen over,’ zei de huismeester, ‘uw God of de God van uw vaderen zal het daar hebben gelegd, want wij hebben geen geld gemist.’ Toen liet de huismeester Simeon vrij. 24 De broers werden het paleis binnengeleid en kregen water om hun voeten te wassen en de ezels werden gevoederd. 25 Ze legden hun geschenken klaar voor Jozef wanneer hij die middag zou komen, want zij hadden gehoord dat hij thuis kwam eten.

26 Toen Jozef kwam, boden ze hem de geschenken aan en bogen diep voor hem. 27 Hij vroeg hoe het met hen ging. ‘En hoe is het met uw vader, die oude man over wie u sprak? Leeft hij nog?’ 28 ‘Ja zeker,’ was het antwoord. ‘Hij leeft en is goed gezond.’ Daarna bogen zij weer diep voor hem. 29 Met een knik naar Benjamin vroeg Jozef: ‘Is dit uw jongste broer over wie u mij vertelde? Hoe is het met je, mijn zoon? God zij je genadig.’ 30 Toen verliet Jozef haastig het vertrek, want de liefde voor zijn broer overweldigde hem en hij kon zijn tranen niet bedwingen. In zijn slaapkamer huilde hij vrijuit. 31 Daarna waste hij zijn gezicht en ging weer terug. Hij had zichzelf weer in bedwang. 32 ‘Laten we gaan eten,’ zei hij. Jozef at alleen. Zijn broers werden aan een andere tafel bediend en de Egyptenaren zaten aan een derde tafel. Egyptenaren verachtten Hebreeërs en aten niet samen met hen. 33 Jozef wees ieder zijn plaats en zette hen op volgorde van leeftijd, van de oudste tot de jongste. Ze keken elkaar verbaasd aan! 34 Hun eten kwam van Jozefs tafel. Maar Benjamin kreeg vijfmaal zoveel als de anderen! Het werd een echt feest met vrolijk gepraat en veel wijn.