La Bible du Semeur

Joël 1

Fléau de sauterelles

1Parole que l’Eternel a adressée à Joël, fils de Petouël.

Sur la désolation du pays

Ecoutez ceci, vous, responsables du peuple[a],
vous tous, habitants du pays, prêtez l’oreille.
Est-il, de votre temps,
ou bien du temps de vos ancêtres, survenu rien de tel?
Racontez-le à vos enfants,
qu’eux-mêmes le racontent à leurs propres enfants,
qui, eux, le transmettront à leurs propres enfants.
Ce qu’a laissé le vol de sauterelles,
d’autres sauterelles l’ont dévoré;
ce que les sauterelles ont laissé,
les criquets l’ont mangé;
ce que les criquets ont laissé,
les grillons l’ont mangé[b].
Réveillez-vous, ivrognes, pleurez!
Hurlez, tous les buveurs de vin,
oui, car le vin nouveau est ôté de vos bouches.
Un peuple attaque mon pays,
il est puissant, on ne peut le compter.
Il a des crocs de lion,
il a des dents de lion.
Il a fait de mes vignes une dévastation,
et mes figuiers, il les a mis en pièces,
il a complètement pelé leurs troncs et jonché le sol de débris,
leurs rameaux sont tout blancs.

Lamente-toi, mon peuple, comme une jeune femme qui aurait revêtu le vêtement de deuil
pour pleurer le mari de sa jeunesse.
Quant au temple de l’Eternel, libations et offrandes lui font défaut[c];
les prêtres qui font le service de l’Eternel, sont dans le deuil.
10 Les champs sont ravagés,
la terre est dans le deuil,
car le blé est détruit,
le vin nouveau est dans la honte,
l’huile fraîche a tari.

11 Les laboureurs sont dans la honte,
les cultivateurs des vergers et les vignerons hurlent,
à cause du blé et de l’orge,
car il ne reste rien de la moisson des champs.
12 Les vignes sont honteuses
et les figuiers s’étiolent,
le grenadier et le palmier, ainsi que le pommier,
tous les arbres des champs sont desséchés.
La joie est dans la honte parmi les hommes.

Jeûne et lamentation nationaux

13 Ceignez-vous, vous, les prêtres, d’une toile de sac,
lamentez-vous! Hurlez, vous tous qui officiez devant l’autel!
Venez passer la nuit vêtus d’un habit de toile de sac[d],
vous qui servez mon Dieu,
parce qu’il n’y a plus d’offrandes, ni de libations qui arrivent dans le temple de votre Dieu.
14 Publiez donc un jeûne, et convoquez une réunion cultuelle,
rassemblez les responsables du peuple avec tous les habitants du pays
au temple de l’Eternel, de votre Dieu.
Suppliez l’Eternel!

La sécheresse

15 Hélas, quel jour!
Le jour de l’Eternel[e] approche!
Comme un fléau dévastateur déchaîné par le Tout-Puissant, il va venir.
16 Car ne nous a-t-on pas ôté la nourriture sous nos yeux?
Et du temple de notre Dieu
n’a-t-on pas retiré la joie et l’allégresse?
17 Les graines répandues pourrissent sous les mottes,
les greniers sont en ruine,
les silos démolis,
car le blé fait défaut[f].
18 Ecoutez le bétail, comme il gémit!
Les troupeaux de bovins ne savent où aller[g],
car ils ne trouvent plus de pâturages
et les troupeaux de moutons et de chèvres sont atteints eux aussi.

19 C’est vers toi, Eternel, que je pousse des cris.
Oui, car le feu dévore les pâturages de la steppe,
et la flamme consume tous les arbres des champs.
20 Et même les bêtes sauvages vers toi se tournent,
car les cours d’eau se sont taris[h],
le feu dévore les pâturages de la steppe.

Footnotes

  1. 1.2 Ou: vieillards (v. 14; 2.16; 3.1 où le mot reparaît avec l’un ou l’autre sens).
  2. 1.4 Dans ce verset, l’hébreu semble employer quatre mots synonymes qui désignent la sauterelle. D’autres pensent à quatre sortes de sauterelles ou d’insectes, ou à quatre stades du développement du même animal, de la larve à l’insecte adulte.
  3. 1.9 Sur les libations, voir Ex 30.9; Lv 23.18; Nb 15.1-16. Comme tous les produits du sol ont été détruits, on ne peut plus faire d’offrande au Temple.
  4. 1.13 Marque de deuil.
  5. 1.15 Voir Es 13.6-9; Ez 30.2-3; Am 5.18; Ab 15; So 1.7.
  6. 1.17 Ce verset contient plusieurs termes que l’on ne rencontre qu’ici et dont le sens n’est pas connu. La traduction de ce verset est donc incertaine.
  7. 1.18 Autre traduction: sont consternés.
  8. 1.20 Réminiscence du Ps 42.2.

Thai New Contemporary Bible

โยเอล 1

1พระดำรัสขององค์พระผู้เป็นเจ้าซึ่งมีมาถึงโยเอล

บุตรเปธูเอล ความว่า

ตั๊กแตนบุก

ท่านผู้อาวุโสทั้งหลาย จงฟังเถิด
ประชาชนทั้งปวง จงฟังเถิด
เคยเกิดเหตุการณ์อย่างนี้บ้างไหม
ทั้งในสมัยของท่านหรือสมัยบรรพบุรุษของท่าน?
จงเล่าให้ลูกๆ ของท่านฟัง
และให้ลูกบอกหลาน
ให้หลานบอกเหลนต่อๆ กันไป
ตั๊กแตนวัยเดินกินอะไรเหลือ
ตั๊กแตนใหญ่ก็มากิน
ตั๊กแตนใหญ่กินอะไรเหลือ
ตั๊กแตนอ่อนก็มากิน
ตั๊กแตนอ่อนกินอะไรเหลือ
ตั๊กแตนอื่นๆ[a]ก็มากิน

ลุกขึ้นเถิด คนขี้เมาเอ๋ย จงร่ำไห้!
จงคร่ำครวญเถิด บรรดานักดื่มเหล้าองุ่นเอ๋ย
จงโอดครวญเพราะเหล้าใหม่
เพราะมันถูกฉวยเอาไปจากริมฝีปากของเจ้าแล้ว
กองทัพชาติหนึ่งมาบุกรุกดินแดนของข้าพเจ้า
มันมีกำลังมากและมีจำนวนนับไม่ถ้วน
ฟันของมันคมดั่งฟันของราชสีห์
เขี้ยวดั่งเขี้ยวของนางสิงห์
มันทำลายเถาองุ่น
และทำให้ต้นมะเดื่อของข้าพเจ้าป่นปี้
มันลอกเปลือกออกโยนทิ้ง
เหลือไว้แต่กิ่งก้านขาวโพลน

จงร่ำไห้ดั่งหญิงพรหมจารี[b]สวมเสื้อผ้ากระสอบ
ซึ่งคร่ำครวญถึงเจ้าบ่าว[c]ในวัยแรกรุ่นของเธอ
ธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชา
สูญสิ้นไปจากพระนิเวศขององค์พระผู้เป็นเจ้า
เหล่าปุโรหิตผู้ปรนนิบัติรับใช้อยู่ต่อหน้าองค์พระผู้เป็นเจ้าไว้ทุกข์
10 ท้องทุ่งย่อยยับ
พื้นดินแตกระแหง[d]
เมล็ดข้าวก็ถูกทำลาย
เหล้าองุ่นใหม่เหือดแห้ง
และไม่มีน้ำมันมะกอก

11 ชาวนาทั้งหลาย จงสิ้นหวัง
ชาวสวนองุ่น จงร่ำไห้
จงทุกข์โศกเรื่องข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์
เพราะพืชผลพินาศสิ้นจากแผ่นดิน
12 เถาองุ่นเหี่ยวเฉา
ต้นมะเดื่อแห้งเหี่ยวไป
ทั้งต้นทับทิม ต้นอินทผลัม และต้นแอปเปิ้ล
คือต้นไม้ทั้งปวงในท้องทุ่งเหี่ยวแห้ง
ความปีติแห่งมวลมนุษยชาติ
ร่วงโรยไปแน่แล้ว

เรียกร้องให้กลับใจ

13 ปุโรหิตทั้งหลายเอ๋ย จงสวมเสื้อผ้ากระสอบและไว้ทุกข์
ท่านผู้ปฏิบัติงานหน้าแท่นบูชา จงร่ำไห้
มาเถิดท่านผู้ปรนนิบัติรับใช้พระเจ้า
จงสวมเสื้อผ้ากระสอบไว้ตลอดคืน
เพราะธัญบูชาและเครื่องดื่มบูชา
ขาดไปจากพระนิเวศของพระเจ้าของท่านแล้ว
14 จงประกาศให้มีการถืออดอาหารอันบริสุทธิ์
จงเรียกประชุมอันบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์
จงเรียกเหล่าผู้อาวุโส
และทุกคนที่อาศัยอยู่ในแผ่นดินนั้น
ให้มายังพระนิเวศของพระยาห์เวห์พระเจ้าของเจ้า
และร้องทูลอ้อนวอนองค์พระผู้เป็นเจ้า

15 ช่างเป็นวันที่น่ากลัวยิ่งนัก!
เพราะวันขององค์พระผู้เป็นเจ้าใกล้เข้ามาแล้ว
จะมาเหมือนหายนะจากองค์ทรงฤทธิ์

16 อาหารสูญสิ้นไป
ต่อหน้าต่อตาเราแล้วไม่ใช่หรือ?
ความชื่นชมยินดีและความเปรมปรีดิ์
สูญสิ้นไปจากพระนิเวศของพระเจ้าของเราแล้วไม่ใช่หรือ?
17 เมล็ดพืชเหี่ยวเฉาคาดิน[e]
ยุ้งฉางย่อยยับปรักหักพัง
เพราะเมล็ดข้าวเหี่ยวแห้งไปหมด
18 ฝูงวัวร้องครวญครางเพียงไร!
มันเดินงุ่นง่าน
เพราะไม่มีทุ่งหญ้า
แม้แต่ฝูงแกะก็ทุกข์ทรมาน

19 ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์ร้องทูลพระองค์
เพราะไฟเผาผลาญทุ่งโล่งที่ใช้เลี้ยงสัตว์
เปลวไฟแผดเผาต้นไม้ทั้งปวงในท้องทุ่งวอดวาย
20 แม้แต่สัตว์ป่าก็ครวญหาพระองค์
ธารน้ำเหือดแห้งไปสิ้น
และไฟก็เผาผลาญทุ่งโล่งซึ่งใช้เลี้ยงสัตว์

Footnotes

  1. 1:4 ในภาษาฮีบรู คำทั้งสี่คำที่หมายถึงตั๊กแตนชนิดต่างๆ นี้มีความหมายไม่ชัดเจน
  2. 1:8 หรือหญิงสาว
  3. 1:8 หรือคู่หมั้น
  4. 1:10 หรือพื้นดินคร่ำครวญไว้อาลัย
  5. 1:17 ในภาษาฮีบรูคำนี้มีความหมายไม่ชัดเจน