La Bible du Semeur

Joël 1:1-20

Fléau de sauterelles

1Parole que l’Eternel a adressée à Joël, fils de Petouël.

Sur la désolation du pays

2Ecoutez ceci, vous, |responsables du peuple1.2 Ou : vieillards (v. 14 ; 2.16 ; 3.1 où le mot reparaît avec l’un ou l’autre sens).,

vous tous, habitants du pays, |prêtez l’oreille.

Est-il, de votre temps,

ou bien du temps de vos ancêtres, |survenu rien de tel ?

3Racontez-le à vos enfants,

qu’eux-mêmes le racontent |à leurs propres enfants,

qui, eux, le transmettront |à leurs propres enfants.

4Ce qu’a laissé le vol de sauterelles,

d’autres sauterelles l’ont dévoré ;

ce que les sauterelles ont laissé,

les criquets l’ont mangé ;

ce que les criquets ont laissé,

les grillons l’ont mangé1.4 Dans ce verset, l’hébreu semble employer quatre mots synonymes qui désignent la sauterelle. D’autres pensent à quatre sortes de sauterelles ou d’insectes, ou à quatre stades du développement du même animal, de la larve à l’insecte adulte..

5Réveillez-vous, ivrognes, |pleurez !

Hurlez, tous les buveurs de vin,

oui, car le vin nouveau |est ôté de vos bouches.

6Un peuple attaque mon pays,

il est puissant, |on ne peut le compter.

Il a des crocs de lion,

il a des dents de lion.

7Il a fait de mes vignes |une dévastation,

et mes figuiers, |il les a mis en pièces,

il a complètement |pelé leurs troncs |et jonché le sol de débris,

leurs rameaux sont tout blancs.

8Lamente-toi, mon peuple, |comme une jeune femme |qui aurait revêtu |le vêtement de deuil

pour pleurer le mari |de sa jeunesse.

9Quant au temple de l’Eternel, |libations et offrandes |lui font défaut1.9 Sur les libations, voir Ex 30.9 ; Lv 23.18 ; Nb 15.1-16. Comme tous les produits du sol ont été détruits, on ne peut plus faire d’offrande au Temple. ;

les prêtres qui font le service |de l’Eternel, |sont dans le deuil.

10Les champs sont ravagés,

la terre est dans le deuil,

car le blé est détruit,

le vin nouveau est dans la honte,

l’huile fraîche a tari.

11Les laboureurs sont dans la honte,

les cultivateurs des vergers |et les vignerons hurlent,

à cause du blé et de l’orge,

car il ne reste rien |de la moisson des champs.

12Les vignes sont honteuses

et les figuiers s’étiolent,

le grenadier et le palmier, |ainsi que le pommier,

tous les arbres des champs |sont desséchés.

La joie est dans la honte |parmi les hommes.

Jeûne et lamentation nationaux

13Ceignez-vous, vous, les prêtres, |d’une toile de sac,

lamentez-vous ! |Hurlez, vous tous qui officiez |devant l’autel !

Venez passer la nuit |vêtus d’un habit de toile de sac1.13 Marque de deuil.,

vous qui servez mon Dieu,

parce qu’il n’y a plus d’offrandes, |ni de libations qui arrivent |dans le temple de votre Dieu.

14Publiez donc un jeûne, |et convoquez |une réunion cultuelle,

rassemblez les responsables du peuple |avec tous les habitants du pays

au temple |de l’Eternel, de votre Dieu.

Suppliez l’Eternel !

La sécheresse

15Hélas, quel jour !

Le jour de l’Eternel1.15 Voir Es 13.6-9 ; Ez 30.2-3 ; Am 5.18 ; Ab 15 ; So 1.7. approche !

Comme un fléau dévastateur |déchaîné par le Tout-Puissant, |il va venir.

16Car ne nous a-t-on pas ôté |la nourriture sous nos yeux ?

Et du temple de notre Dieu

n’a-t-on pas retiré |la joie et l’allégresse ?

17Les graines répandues |pourrissent sous les mottes,

les greniers sont en ruine,

les silos démolis,

car le blé fait défaut1.17 Ce verset contient plusieurs termes que l’on ne rencontre qu’ici et dont le sens n’est pas connu. La traduction de ce verset est donc incertaine..

18Ecoutez le bétail, |comme il gémit !

Les troupeaux de bovins |ne savent où aller1.18 Autre traduction : sont consternés.,

car ils ne trouvent plus |de pâturages

et les troupeaux de moutons et de chèvres |sont atteints eux aussi.

19C’est vers toi, Eternel, |que je pousse des cris.

Oui, car le feu dévore |les pâturages de la steppe,

et la flamme consume |tous les arbres des champs.

20Et même les bêtes sauvages |vers toi se tournent,

car les cours d’eau se sont taris1.20 Réminiscence du Ps 42.2.,

le feu dévore |les pâturages de la steppe.

Tagalog Contemporary Bible

Joel 1:1-20

1Ito ang mensahe ng Panginoon na ipinahayag niya kay Joel na anak ni Petuel.

Sinira ng mga Balang ang mga Tanim

2Kayong mga tagapamahala ng Juda at ang lahat ng inyong mamamayan, pakinggan ninyo ang sasabihin ko sa inyo. Wala pang nangyari na katulad nito noong kapanahunan ng inyong mga ninuno o sa panahon ninyo ngayon. 3Kailangang isalaysay ito sa bawat henerasyon ng inyong lahi.

4Sunud-sunod na sumalakay ang mga pulutong ng balang. Ang mga naiwan na tanim na hindi naubos ng unang pulutong ay kinain ng sumunod na pulutong hanggang sa naubos ang mga tanim.1:4 Maaari rin na ang sinasabi ng talatang ito ay ang apat na klaseng balang o ang apat na “stages” ng paglaki ng balang.

5Kayong mga lasenggo, bumangon kayo at umiyak nang malakas! Sapagkat wala na kayong maiinom; wala nang bunga ang mga ubas na gagawing alak. 6Ang lupain ng Panginoon1:6 lupain ng Panginoon: sa literal, aking lupain, na siyang Juda. ay sinalakay ng napakaraming balang.1:6 napakaraming balang: sa literal, mga bansa. Maaaring ang mga balang na ito ay kumakatawan sa mga bansang sasalakay sa Juda. Matalas ang kanilang mga ngipin na parang mga ngipin ng leon. 7Sinira nila ang mga tanim na ubas ng Panginoon at ang kanyang mga puno ng igos. Nginatngat nila ang mga balat nito hanggang sa mamuti ang mga sanga.

8Umiyak kayo katulad ng isang dalaga1:8 dalaga: o, birhen. na nakadamit ng sako1:8 nakadamit ng sako: tanda ng pagluluksa. na namatayan ng binatang mapapangasawa. 9Sapagkat wala nang butil o inumin na maihahandog sa templo ng Panginoon, kaya nalulungkot ang mga paring naglilingkod sa kanya. 10Nasira ang mga bukirin na parang taong nagdadalamhati. Nasira na ang mga trigo, at wala na ang katas ng ubas at langis.

11Kayong mga magsasaka, dapat kayong malungkot! Kayong mga tagapangalaga ng ubasan, umiyak kayo nang malakas! Sapagkat nasira ang aanihing mga trigo at sebada. 12Nalanta ang mga tanim na ubas at ang lahat ng puno, pati na ang mga igos, pomegranata, palma, at mansanas. Talagang nawala ang kaligayahan ng mga tao.

Panawagan ng Pagsisisi

13Kayong mga pari na naglilingkod sa altar ng aking Dios, magsuot kayo ng sako at pumunta sa templo at umiyak buong magdamag. Sapagkat wala nang butil o inumin na ihahandog sa templo ng inyong Dios. 14Sabihin ninyo sa mga tagapamahala ng Juda at sa lahat ng kanyang mamamayan na pumunta silang lahat sa templo ng Panginoon na inyong Dios at mag-ayuno. Humingi sila ng tulong sa Panginoon.

15Naku! Malapit na ang araw ng pagpaparusa ng Panginoong Makapangyarihan. 16Nakita natin mismo kung paano tayo nawalan ng pagkain at kung paano nawala ang kagalakan sa templo ng Dios. 17Namatay ang mga binhi sa tigang na lupa. At dahil natuyo ang mga butil, wala nang laman ang mga bodega, kaya nagiba na lamang ang mga ito. 18Umaatungal ang mga hayop dahil sa gutom. Gumagala ang mga baka na naghahanap ng makakain, pati ang mga tupa ay nahihirapan na rin.

19Nanalangin si Joel: Panginoon, nananawagan po ako sa inyo, dahil natuyo na ang mga pastulan at ang lahat ng punongkahoy sa bukirin, na parang nilamon ng apoy. 20Maging ang mga hayop sa gubat ay dumadaing sa inyo, dahil tuyong-tuyo na ang mga ilog at mga sapa, at tuyo na rin ang mga pastulan, na parang nilamon ng apoy.