La Bible du Semeur

2 Samuel 1:1-27

Le règne de David

David apprend la mort de Saül et de Jonathan

1Saül était déjà mort quand, après avoir battu les Amalécites, David rentra à Tsiqlag. Il y passa deux jours, 2et le troisième jour, un homme arriva du camp de Saül, les habits déchirés et la tête couverte de poussière en signe de deuil. Lorsqu’il fut arrivé auprès de David, il se jeta à terre pour se prosterner devant lui. 3David lui demanda : D’où viens-tu ?

– Je me suis sauvé du camp d’Israël, dit-il.

(1 S 31.1-13 ; 1 Ch 10.1-12)

4– Qu’est-il arrivé ? poursuivit David, raconte-le-moi, je t’en prie.

– L’armée d’Israël s’est enfuie du champ de bataille, beaucoup d’hommes ont été tués. Même Saül et Jonathan son fils sont morts.

5David demanda au jeune homme qui lui faisait ce rapport : Comment sais-tu que Saül et son fils Jonathan sont morts ?

6Le jeune homme lui dit : Je me trouvais justement sur le mont Guilboa ; Saül était appuyé sur sa lance, tandis que les chars et les cavaliers allaient l’atteindre. 7S’étant retourné, il m’a aperçu et m’a appelé. J’ai répondu : « Oui, je viens ! » 8Alors il m’a demandé : « Qui es-tu ? » J’ai dit : « Je suis un Amalécite. » 9Alors il m’a ordonné : « Approche-toi et donne-moi la mort, car je suis pris d’un malaise bien que je sois encore plein de vie. » 10Je me suis approché de lui et je lui ai donné un coup mortel parce que je savais qu’il ne survivrait pas à sa défaite. Puis j’ai enlevé la couronne de sa tête et le bracelet qu’il avait au bras. Les voici, je te les apporte, mon seigneur.

11Alors David saisit ses vêtements et les déchira en signe de deuil, et tous ses hommes firent comme lui. 12Ils prirent le deuil, se lamentèrent et jeûnèrent jusqu’au soir à cause de Saül, de son fils Jonathan et de toute l’armée de l’Eternel et du peuple d’Israël qui avaient péri par l’épée.

13David dit encore au jeune homme qui lui avait apporté ces nouvelles : D’où es-tu ?

– Je suis le fils d’un immigré amalécite.

14Et David lui dit : Comment as-tu osé tuer de ta main celui à qui l’Eternel avait conféré l’onction ?

15Alors David appela l’un de ses hommes, et lui dit : Viens et tue-le !

Le soldat le frappa et il mourut.

16David lui dit : Tu es toi-même responsable de ta mort, car tu as toi-même déposé contre toi lorsque tu as dit : « C’est moi qui ai mis à mort l’oint de l’Eternel. »

Elégie sur Saül et Jonathan

17David composa cette complainte sur Saül et son fils Jonathan.

18Il ordonna de l’enseigner aux descendants de Juda ; c’est la complainte de l’Arc qui est consignée dans le livre du Juste1.18 Livre mentionné en Jos 10.13..

19Ton élite, Israël, |a été transpercée |là-bas sur tes collines.

Hélas, ils sont tombés |tous les guerriers !

20N’allez pas publier |cette nouvelle à Gath,

et ne l’annoncez pas |dans les rues d’Ashkelôn1.20 Gath et Ashkelôn étaient deux métropoles philistines, l’une la plus proche des frontières d’Israël, l’autre la plus éloignée. Elles représentent donc toute la Philistie. :

les filles philistines |se mettraient à chanter,

les filles des incirconcis |en sauteraient de joie.

21O monts de Guilboa,

qu’il n’y ait ni rosée |ni pluie tombant sur vous,

qu’il n’y ait sur vos pentes |plus de champs plantureux |d’où viennent des offrandes,

là furent avilis |les boucliers des braves

et celui de Saül

que l’on n’enduira plus jamais |avec de l’huile1.21 Les boucliers, faits de cuir, étaient enduits d’huile, ce qui les entretenait et faisait glisser les flèches ennemies. Ces boucliers, souillés par le sang des braves, ne serviront jamais plus..

22Ah ! l’arc de Jonathan |ne reculait jamais

sans avoir fait couler |le sang de ses victimes, |sans avoir transpercé |la graisse des guerriers,

et l’épée de Saül |ne revenait jamais |sans avoir accompli |sa tâche avec succès.

23Saül et Jonathan, |aimés et estimés |pendant toute leur vie,

n’ont pas été séparés dans leur mort.

Oui, vous étiez tous deux |plus légers que les aigles

et plus forts que les lions.

24O filles d’Israël, |pleurez, pleurez Saül

qui vous a revêtues |de pourpre et de parures |et comblées de délices,

qui ornait vos habits

d’une parure d’or.

25Hélas, ils sont tombés ces braves |au milieu du combat !

Oui ! Hélas, Jonathan ! |Il a été frappé |à mort sur les collines !

26Ah ! Jonathan, mon frère,

je suis dans la détresse |à cause de ta mort,

toi, mon meilleur ami, |qui m’as été si cher !

Ton affection pour moi |m’a été plus précieuse

que l’amour d’une femme !

27Hélas, ils sont tombés |tous ces guerriers !

Hélas, ils ont péri |ces hommes de combat !

Kurdi Sorani Standard

دووەم ساموئێل 1:1-27

گەیشتنی هەواڵی مردنی شاول

1ئەوە بوو پاش مردنی شاول و گەڕانەوەی داود لە لێدانی عەمالێقییەکان، داود دوو ڕۆژ لە چیقلەگ مایەوە. 2لە ڕۆژی سێیەمدا بینی گەنجێک لە ئۆردوگاکەی شاولەوە بە جلی دڕاو و سەری تۆزاوییەوە هات، کاتێک گەیشتە لای داود کەوتە سەر زەوی و کڕنۆشی برد.

3داود لێی پرسی: «لەکوێوە هاتوویت؟»

ئەویش وەڵامی دایەوە: «لە ئۆردوگای ئیسرائیلەوە دەرباز بووم.»

4داودیش پێی گوت: «ڕووداوەکە چۆن بوو؟ تکایە پێم ڕابگەیەنە.»

ئەویش گوتی:1‏:4 ئەو گەنجە هەواڵەکەی شێواندووە، بۆ ڕاستی ڕووداوەکە بڕوانە یەکەم ساموئێل بەشی 31.‏ «جەنگاوەران لە جەنگەکەدا هەڵاتن، زۆربەی جەنگاوەران کەوتن و مردن، شاول و یۆناتانی کوڕیشی مردن.»

5داودیش بەو گەنجەی گوت کە هەواڵەکەی پێی ڕاگەیاندبوو: «چۆن زانیت شاول و یۆناتانی کوڕی مردوون؟»

6گەنجەکەش پێی گوت: «وا ڕێککەوت من لە کێوی گلبۆع بووم، بینیم شاول بەسەر ڕمەکەیدا دەچەمایەوە، گالیسکە و سوارەکانیش بە توندی بەدوایەوە بوون. 7ئاوڕی لەدوای خۆی دایەوە و منی بینی، بانگی کردم، منیش گوتم: ”ئەوەتام.“

8«لێی پرسیم: ”تۆ کێیت؟“

«منیش وەڵامم دایەوە: ”من عەمالێقیم.“

9«ئینجا پێی گوتم: ”تکایە، وەرە سەرم و بمکوژە! لە سەرەمەرگدام، بەڵام هێشتا ژیانم تێدا ماوە.“

10«منیش چوومە سەری و کوشتم، چونکە زانیم پاش کەوتنەکەی ناژیێت، ئیتر تاجەکەی سەر سەری و بازنەکەی کە بە قۆڵییەوە بوو بردم و ئەوانەم بۆ لای گەورەم هێناوە.»

11داود جلەکانی لەبەرخۆی دادڕی، بە هەمان شێوە هەموو ئەو پیاوانەی کە لەگەڵی بوون. 12لاوانەوە و گریان، هەتا ئێوارە بەڕۆژوو بوون، بۆ شاول و یۆناتانی کوڕی و هەموو سوپای یەزدان و بنەماڵەی ئیسرائیل، چونکە بە شمشێر کەوتن.

13ئیتر داود بە گەنجەکەی گوت: «تۆ خەڵکی کوێیت؟»

ئەویش گوتی: «من کوڕی پیاوێکی عەمالێقی نامۆم.»

14داودیش پێی گوت: «چۆن سڵت نەکردەوە لەوەی دەستت درێژ بکەیت هەتا دەستنیشانکراوی یەزدان لەناو ببەیت؟»

15ئینجا داود یەکێک لە خزمەتکارەکانی بانگکرد و گوتی: «وەرە پێشەوە و بیکوژە!» ئەویش لێیدا و مرد. 16لەبەر ئەوەی داود پێی گوتبوو: «خوێنی خۆت لە ملی خۆتە، چونکە دەمت شایەتی لەسەر دایت و گوتت: ”من دەستنیشانکراوی یەزدانم کوشت.“»

لاواندنەوەی داود بۆ شاول و یۆناتان

17داود بەم لاوانەوەیە بۆ شاول و یۆناتانی کوڕی لاواندییەوە و 18فەرمانی دا کە نەوەی یەهودا ئەم لاواندنەوەیەی کەوان فێر بن. ئەوە لە پەڕتووکی یاشاردا1‏:18 پەڕتووکی یاشار: بڕوانە یەشوع 10‏:13‏.‏ نووسراوە:

19«ئەی ئیسرائیل! ئای چۆن قارەمانان کەوتن!

شکۆمەندییەکەت لەسەر بەرزاییەکانت کوژراوە.

20«لە گەت ڕایمەگەیەنن،

لە شەقامەکانی ئەسقەلان مژدە مەدەن،

نەوەک کچانی فەلەستییەکان دڵخۆش بن،

نەوەک کچانی خەتەنە نەکراوان پێمان خۆش بن.

21«ئەی چیاکانی گلبۆع،

با شەونم و بارانتان بەسەرەوە نەبێت،

نە کێڵگەکانت پێشکەشکراوی دانەوێڵە،

چونکە لەوێ قەڵغانی پاڵەوانان گڵاو بووە،

قەڵغانەکەی شاول، بێ چەورکردنی بە ڕۆن.

22«لە خوێنی کوژراوان و

لە جەستەی پاڵەوانان

کەوانەکەی یۆناتان نەگەڕایەوە دواوە و

شمشێرەکەی شاولیش بە بەتاڵی نەگەڕایەوە.

23شاول و یۆناتان،

لە ژیانیاندا خۆشەویست و شیرین بوون،

لە مەرگیشدا لە یەکتر جیا نەبوونەوە.

لە هەڵۆ تیژڕەوتر و

لە شێر بەهێزتر بوون.

24«ئەی کچانی ئیسرائیل،

بۆ شاول بگریێن،

ئەوەی بەرگی سوور و نەرمی لەبەرکردن،

ئەوەی خشڵی زێڕی بە کراسەکانتانەوە کرد.

25«ئای چۆن قارەمانان لەناو جەرگەی جەنگدا کەوتن!

یۆناتان لەسەر بەرزاییەکانتدا کوژرا.

26یۆناتانی برام، دڵم بۆت گوشرا،

زۆر شیرین بوویت لەلام،

خۆشەویستی تۆ بۆ من

لە خۆشەویستی خانمان سەیرتر بوو.

27«ئای چۆن قارەمانان کەوتن!

چەکەکانی جەنگ لەناوچوون!»