Ang Pulong Sa Dios

Roma 9

Ang Dios ug ang mga Taga-Israel

1Karon may isugilon pa ako kaninyo, ug tinuod kini kay anaa ako kang Cristo ug dili ako mamakak. Ang akong konsensya nga ginagamhan sa Espiritu Santo nagapamatuod usab nga tinuod ang akong isugilon, nga hilabihan gayod ang kasubo ug kasakit sa akong kasingkasing tungod sa akong mga katagilungsod ug kadugo. Kon mahimo pa lang unta palabihon ko nga ako ang tunglohon sa Dios ug ipahimulag kang Cristo aron lang nga maluwas sila sa silot. Daghan silag mga kaayohan nga nadawat isip mga Israelinhon. Giisip sila sa Dios nga iyang mga anak; gipakitaan sila sa Dios sa iyang masulaw nga presensya; naghimo ang Dios ug mga kasabotan ngadto kanila; gihatag kanila ang Kasugoan; gitudloan sila sa husto nga pagsimba kaniya; daghan ang iyang mga saad kanila; kaliwat sila sa mga pinili sa Dios niadtong unang panahon; ug sa ilang kaliwat naggikan si Cristo sa iyang pagkatawhanon, ang Dios nga makagagahom sa tanan ug dalaygon sa walay kataposan! Amen.

Apan bisan dili tanan kanila ang nagpulos niining mga pribilihiyo, wala kini magkahulogan nga wala tumana sa Dios ang iyang saad, kay dili tanan nga kaliwat ni Israel[a] pinili sa Dios. Dili tanan nga mga kaliwat ni Abraham maisip nga iya gayod nga mga kaliwat. Kay nag-ingon ang Dios kang Abraham nga ang mga anak lang ni Isaac ang ilhon nga iyang mga kaliwat.[b] Kini nagakahulogan nga dili tanan nga mga kaliwat ni Abraham maisip nga mga anak sa Dios, kondili ang gipanganak lang sumala sa gisaad kang Abraham. Kay mao kini ang saad sa Dios kang Abraham: “Mobalik ako dinhi sa sunod nga tuig ug si Sara manganak ug lalaki.”[c]

10 Ug pinaagi sa duha ka anak sa atong katigulangan nga si Isaac ug ni Rebeka gipakita usab sa Dios nga dili tanang kaliwat ni Abraham maisip nga iya gayod nga mga kaliwat. 11-12 Sa wala pa ipanganak ni Rebeka ang kaluha miingon ang Dios kaniya, “Ang magulang mag-alagad sa iyang manghod.”[d] Gisulti niya kini sa dihang wala pa makahimo ang kaluha ug maayo o daotan, kay gusto niyang itudlo nga kon magpili siya ug tawo, dili tungod sa ilang maayo nga mga binuhatan kondili sumala sa iyang kabubut-on. 13 Ang Kasulatan nagaingon,

“Gihigugma ko si Jacob,
Apan wala ko higugmaa si Esau.”[e]

14 Karon, unsa man ang atong ikasulti? Makaingon ba kita nga dili matarong ang Dios? Dili kana tinuod! 15 Kay nag-ingon ang Dios kang Moises, “Kaloy-an ko kadtong gusto ko nga kaloy-an.”[f] 16 Busa ang pagpanalangin sa Dios dili tungod sa gusto o binuhatan sa tawo, kondili tungod lang gayod sa kalooy sa Dios. 17 Kay diha sa Kasulatan nag-ingon ang Dios ngadto sa Faraon,[g] “Gibuhat ko ikaw nga hari, aron pinaagi sa akong himuon batok kanimo, ikapakita ko ang akong gahom, ug ang akong ngalan maila sa tanang tawo sa tibuok nga kalibotan.”[h] 18 Busa ginakaloy-an sa Dios ang buot niyang kaloy-an, ug ginapagahi niya ang ulo sa mga tawo nga buot niya nga pagahion.

Ang Kasuko ug Kalooy sa Dios

19 Karon, basin kon adunay moingon kanako, “Kon mao kana, ngano bang pakasad-on man sa Dios ang tawo? Ug kinsa ba ang makabatok sa kabubut-on sa Dios?” 20 Apan kinsa ka ba nga molalis sa Dios? Kita mga binuhat lang sa Dios, busa dili kita makareklamo kaniya kon nganong gihimo niya kita nga sama niini. 21 Sama ba sa tigbuhat ug kolon. Magbuot siya kon unsa ang iyang buhaton sa lapok nga iyang ginakuptan. Kon buot niya, mahimo niya ang duha ka matang sa kolon pinaagi niadtong lapok: ang usa alang sa espesyal nga mga okasyon ug ang usa alang sa pang-ordinaryo.

22 Ingon niana ang gibuhat sa Dios. Buot niyang ipakita ang iyang gahom ug ang iyang kasuko sa mga tawo nga angayan nang silotan. Apan magbuot siya kon magpailob una siya niining mga tawhana nga iya unyang laglagon. 23 Ginabuhat niya kini aron nga ang iyang hilabihang kaayo ikapakita niya sa mga tawo nga iyang ginakaloy-an, nga giandam na niyang daan aron pasidunggan. 24 Ug kita mao ang iyang mga tinawag, dili lang gikan sa mga Judio kondili gikan usab sa mga dili Judio. 25 Mao kini ang giingon sa Dios sa libro ni Oseas,

“Ang dili akong katawhan,
tawgon ko nga ‘akong katawhan.’
Ug sila nga wala ko higugmaa kaniadto,
higugmaon ko na.[i]
26 Ug ang mga tawo nga kanhi giingnan ko, ‘Kamo dili akong katawhan,’
tawgon nga ‘mga anak sa buhi nga Dios.’”[j]

27 Mao usab kini ang giingon ni Isaias mahitungod sa mga Israelinhon: “Bisan sama sa balas sa baybayon ang kadaghanon sa kaliwat ni Israel, gamay ra kanila ang maluwas. 28 Kay sa labing madali silotan sa Dios ang mga tawo sa kalibotan ug kini mahitabo gayod.”[k] 29 Nag-ingon usab si Isaias,

“Kon kita nga mga Israelinhon wala kaloy-i sa Dios nga Makagagahom,
wala gayoy mahibilin kanato,
kondili nangawala na unta kita sama sa mga tawo sa Sodoma ug Gomora.”[l]

Ang Israel ug ang Maayong Balita

30 Ang buot kong ipasabot mao kini: ang mga dili Judio nga wala magtinguha nga pakamatarungon mao ang gipakamatarong sa Dios tungod kay nagtuo sila. 31 Apan ang mga Judio nga nagtinguha sa pagtuman sa Kasugoan aron pakamatarungon sila sa Dios wala makaangkon niini. 32 Ngano man? Kay imbis nga motuo ang mga Judio kang Jesu-Cristo, nagsalig hinuon sila sa ilang maayong mga binuhatan. Napandol sila sa “bato nga kapandolan.” 33 Sama sa giingon sa Dios sa Kasulatan,

“Nagbutang ako sa Zion ug bato nga kapandolan sa mga tawo.
Kadtong bato makapadam-ag kanila.
Apan ang mga tawo nga motuo niadto nga bato dili gayod maulawan.”[m]

Footnotes

  1. Roma 9:6 Israel: laing ngalan ni Jacob.
  2. Roma 9:7 Tan-awa usab ang Gen. 21:12.
  3. Roma 9:9 Tan-awa usab ang Gen. 18:10, 14.
  4. Roma 9:11 Tan-awa usab ang Gen. 25:23.
  5. Roma 9:13 Tan-awa usab ang Mal. 1:2-3.
  6. Roma 9:15 Tan-awa usab ang Exo. 33:19.
  7. Roma 9:17 Faraon: Ang buot ipasabot sa pulong nga Faraon, hari sa Ehipto.
  8. Roma 9:17 Tan-awa usab ang Exo. 9:16.
  9. Roma 9:25 Tan-awa usab ang Hos. 2:23.
  10. Roma 9:26 Tan-awa usab ang Hos. 1:10.
  11. Roma 9:28 Tan-awa usab ang Isa. 10:22-23.
  12. Roma 9:29 Tan-awa usab ang Isa. 1:9.
  13. Roma 9:33 Tan-awa usab ang Isa. 8:14; 28:16.

New American Standard Bible

Romans 9

Solicitude for Israel

1I am telling the truth in Christ, I am not lying, my conscience testifies with me in the Holy Spirit, that I have great sorrow and unceasing grief in my heart. For I could [a]wish that I myself were accursed, separated from Christ for the sake of my brethren, my kinsmen according to the flesh, who are Israelites, to whom belongs the adoption as sons, and the glory and the covenants and the giving of the Law and the temple service and the promises, whose are the fathers, and from whom is [b]the Christ according to the flesh, who is over all, God blessed [c]forever. Amen.

But it is not as though the word of God has failed. For they are not all Israel who are descended from Israel; nor are they all children because they are Abraham’s [d]descendants, but: “[e]through Isaac your [f]descendants will be named.” That is, it is not the children of the flesh who are children of God, but the children of the promise are regarded as [g]descendants. For this is the word of promise: “At this time I will come, and Sarah shall have a son.” 10 And not only this, but there was Rebekah also, when she had conceived twins by one man, our father Isaac; 11 for though the twins were not yet born and had not done anything good or bad, so that God’s purpose according to His choice would [h]stand, not [i]because of works but [j]because of Him who calls, 12 it was said to her, “The older will serve the younger.” 13 Just as it is written, “Jacob I loved, but Esau I hated.”

14 What shall we say then? There is no injustice with God, is there? May it never be! 15 For He says to Moses, “I will have mercy on whom I have mercy, and I will have compassion on whom I have compassion.” 16 So then it does not depend on the man who wills or the man who runs, but on God who has mercy. 17 For the Scripture says to Pharaoh, “For this very purpose I raised you up, to demonstrate My power in you, and that My name might be proclaimed [k]throughout the whole earth.” 18 So then He has mercy on whom He desires, and He hardens whom He desires.

19 You will say to me then, “Why does He still find fault? For who resists His will?” 20 On the contrary, who are you, O man, who answers back to God? The thing molded will not say to the molder, “Why did you make me like this,” will it? 21 Or does not the potter have a right over the clay, to make from the same lump one vessel [l]for honorable use and another [m]for common use? 22 [n]What if God, although willing to demonstrate His wrath and to make His power known, endured with much patience vessels of wrath prepared for destruction? 23 And He did so to make known the riches of His glory upon vessels of mercy, which He prepared beforehand for glory, 24 even us, whom He also called, not from among Jews only, but also from among Gentiles. 25 As He says also in Hosea,

“I will call those who were not My people, ‘My people,’
And her who was not beloved, ‘beloved.’”
26 And it shall be that in the place where it was said to them, ‘you are not My people,’
There they shall be called sons of the living God.”

27 Isaiah cries out concerning Israel, “Though the number of the sons of Israel be like the sand of the sea, it is the remnant that will be saved; 28 for the Lord will execute His word on the earth, [o]thoroughly and [p]quickly.” 29 And just as Isaiah foretold,

Unless the Lord of [q]Sabaoth had left to us a [r]posterity,
We would have become like Sodom, and would have [s]resembled Gomorrah.”

30 What shall we say then? That Gentiles, who did not pursue righteousness, attained righteousness, even the righteousness which is [t]by faith; 31 but Israel, pursuing a law of righteousness, did not arrive at that law. 32 Why? Because they did not pursue it [u]by faith, but as though it were [v]by works. They stumbled over the stumbling stone, 33 just as it is written,

Behold, I lay in Zion a stone of stumbling and a rock of offense,
And he who believes in Him will not be [w]disappointed.”

Footnotes

  1. Romans 9:3 Lit pray
  2. Romans 9:5 I.e. the Messiah
  3. Romans 9:5 Lit unto the ages
  4. Romans 9:7 Lit seed
  5. Romans 9:7 Lit in
  6. Romans 9:7 Lit seed
  7. Romans 9:8 Lit seed
  8. Romans 9:11 Lit remain
  9. Romans 9:11 Lit from
  10. Romans 9:11 Lit from
  11. Romans 9:17 Lit in
  12. Romans 9:21 Lit for honor
  13. Romans 9:21 Lit for dishonor
  14. Romans 9:22 Lit But
  15. Romans 9:28 Lit finishing it
  16. Romans 9:28 Lit cutting it short
  17. Romans 9:29 I.e. Hosts
  18. Romans 9:29 Lit seed
  19. Romans 9:29 Lit been made like
  20. Romans 9:30 Lit out of
  21. Romans 9:32 Lit out of
  22. Romans 9:32 Lit out of
  23. Romans 9:33 Lit put to shame