Ang Pulong Sa Dios

Job 24:1-25

Nangutana si Job kon Nganong Wala Siloti sa Dios ang mga Tawong Daotan

1“Nganong wala man magtakda ang Makagagahom nga Dios ug panahon sa paghukom sa mga tawong daotan? Nganong dili man makita sa mga nakaila kaniya kanang panahon sa paghukom? 2Mangilog ug yuta ang mga tawong daotan pinaagi sa pagbalhin sa mga muhon. Mangawat silag mga hayop ug iipon nila kini sa ilang kahayopan. 3Kawatan nilag asno ang mga ilo, ug kuhaag baka ang biyuda ingon nga garantiya sa utang. 4Gidaog-daog24:4 Gidaog-daog: sa literal, Gitikwang sa dalan. nila ang mga kabos, busa napugos sila sa pagtago. 5Nagapangita silag pagkaon sa kamingawan sama sa ihalas nga mga asno. Halos wala na silay laing lugar nga makuhaan ug pagkaon para sa ilang mga anak. 6Manghagdaw sila sa mga abot sa uma ug sa ubasan sa mga tawong daotan. 7Mangatulog sila nga ginatugnaw kon gabii, kay wala silay habol ug kulang silag bisti. 8Mangabasa sila sa ulan sa kabukiran, ug magpasalipod na lang sila sa mga bato tungod kay wala silay kapasilongan.

9“Ginakuha sa mga tawong daotan ang anak sa biyuda ug sa babayeng kabos ingon nga garantiya sa utang. 10Manglakaw ang mga kabos nga halos walay bisti; papas-anon sila sa mga inani nga trigo samtang ginagutom sila. 11Ginapapuga silag olibo ug ubas, apan dili sila makapahimulos niini. 12Madungog diha sa lungsod ang pag-agulo sa mga himalatyon ug ang pagpangayog tabang sa mga grabing nasamdan, apan wala lang gayod magpakabana ang Dios niini.

13“May mga tawo nga supak sa kahayag. Wala sila magsubay sa kahayag ug wala nila kini masabti. 14Mobangon ug sayo ang mamumuno aron pagpatay sa mga kabos, ug sa gabii mangawat siya. 15Ang mananapaw maghulat nga mongitngit aron walay makakita kaniya. Tabonan niya ang iyang nawong aron walay makaila kaniya. 16Kon gabii manglungkab ang mga kawatan sa mga balay, apan kon adlaw manarangka sila, kay naglikay sila sa kahayag. 17Giisip nilang kahayag ang kangitngit, kay kakunsabo nila ang makahahadlok nga kangitngit.”

Ang Tubag sa Higala ni Job

18“Apan sama sa bula sa tubig, dili gayod molungtad ug dugay ang mga tawong daotan. Ang yuta nga ilang gipanag-iyahan tinunglo sa Dios. Busa walay moadto sa ilang ubasan. 19Maingon nga ang snow matunaw ug mahanaw sa init sa adlaw, ang mga makasasala mahanaw usab sa kalibotan. 20Dili na sila hinumdoman pa. Kalimtan na sila bisan sa ilang inahan. Malaglag sila nga daw kahoy nga giputol ug kutkoton sila sa mga ulod. 21Kay wala nila ayoha pagtagad ang mga babayeng baog. Ug wala nila kaloy-i ang mga biyuda.

22“Pinaagi sa gahom sa Dios gilaglag niya ang mga tawong gamhanan. Bisan lig-on sila, walay kasigurohan ang ilang kinabuhi. 23Posible nga tugotan sila sa Dios nga magkinabuhi nga walay katalagman, apan ginabantayan gayod sa Dios ang tanan nilang lihok. 24Pasidunggan sila sulod sa mubo nga panahon, apan pagkahuman mangawala sila sama sa bulak nga nalaya o sa uhay nga gigalab. 25Kon dili husto ang akong gisulti, kinsa ang makapamatuod nga nagabakak ako? Kinsa ang makaingon nga sayop ako?”

New International Reader’s Version

Job 24:1-25

1“Why doesn’t the Mighty One set a time for judging sinful people?

Why do those who know him have to keep waiting for that day?

2People move their neighbor’s boundary stones.

They steal their neighbor’s flocks.

3They take away the donkeys

that belong to children whose fathers have died.

They take a widow’s ox until she has paid what she owes.

4They push those who are needy out of their way.

They force all the poor people in the land to go into hiding.

5The poor are like wild donkeys in the desert.

They have to go around looking for food.

The dry and empty land provides the only food for their children.

6The poor go to the fields and get a little grain.

They gather up what is left in the vineyards of sinners.

7The poor don’t have any clothes. So they spend the night naked.

They don’t have anything to cover themselves in the cold.

8They are soaked by mountain rains.

They hug the rocks because they don’t have anything to keep them warm.

9Children whose fathers have died

are torn away from their mothers.

A poor person’s baby is taken away to pay back what is owed.

10The poor don’t have any clothes. They go around naked.

They carry bundles of grain, but they still go hungry.

11They work very hard as they crush olives.

They stomp on grapes in winepresses,

but they are still thirsty.

12The groans of those who are dying are heard from the city.

Those who are wounded cry out for help.

But God doesn’t charge anyone with doing what is wrong.

13“Some people hate it when daylight comes.

In the daytime they never walk outside.

14When daylight is gone, murderers get up.

They kill poor people and those who are in need.

In the night they sneak around like robbers.

15Those who commit adultery wait until the sun goes down.

They think, ‘No one will see us.’

They keep their faces hidden.

16In the dark, thieves break into houses.

But by day they shut themselves in.

They don’t want anything to do with the light.

17Midnight is like morning to them.

The terrors of darkness are their friends.

18“But sinners are like bubbles on the surface of water.

Their share of the land is under God’s curse.

So no one goes to their vineyards.

19Melted snow disappears when the air is hot and dry.

And sinners disappear when they go down into their graves.

20Even their mothers forget them.

The worms in their graves eat them up.

No one remembers sinful people anymore.

They are cut down like trees.

21They mistreat women who aren’t able to have children.

They aren’t kind to widows.

22But God is powerful.

He even drags away people who are strong.

When he rises up against them,

they can never be sure they are safe.

23God might let them rest and feel secure.

But his eyes see how they live.

24For a little while they are honored.

Then they are gone.

They are brought low.

And they die like everyone else.

They are cut off like heads of grain.

25“Who can prove that what I’m saying is wrong?

Who can prove that my words aren’t true?”