โยบ 18 TNCV - Job 18 MSG

โยบ
Elegir capítulo 18

Thai New Contemporary Bible

โยบ 18

บิลดัด

1แล้วบิลดัดชาวชูอาห์ตอบว่า

“เมื่อใดท่านจะเลิกพูดแบบนี้?
มีเหตุผลหน่อย แล้วเราจึงมาพูดกันได้
ทำไมเห็นเราเป็นวัวเป็นควาย
โง่เขลาในสายตาของท่าน?
ท่านผู้ทำร้ายตัวเองด้วยความเกรี้ยวกราด
จะต้องให้โลกเริศร้างเพื่อท่านหรือ?
และต้องให้หินผาเคลื่อนออกไปจากที่ของมันหรือ?

“ตะเกียงของคนชั่วร้ายย่อมถูกดับ
เปลวไฟของเขาไม่ลุกโชน
ดวงสว่างในเต็นท์ของเขามืดไป
และตะเกียงข้างตัวของเขาก็ดับไป
ย่างก้าวที่มาดมั่นของเขาจะอ่อนล้า
แผนการของเขาย้อนกลับไปเล่นงานตัวเขาเอง
เขาเดินดุ่มเข้าไปในตาข่าย
และหลงเข้าไปติดกับ
กับดักจะงับส้นเท้าของเขา
บ่วงแร้วจะรัดเขาไว้แน่น
10 มีบ่วงแร้วซ่อนไว้ดักเขาบนพื้นดิน
มีกับดักอยู่บนเส้นทางของเขา
11 ความหวาดหวั่นจู่โจมเขาทุกด้าน
คอยเล่นงานทุกย่างก้าว
12 ความพินาศจ้องจะเขมือบเขา
ภัยพิบัติเตรียมพร้อมที่จะตะครุบเมื่อเขาล้ม
13 มันกัดกร่อนผิวหนังของเขา
ความตายเริ่มกัดกินแขนขาของเขา
14 เขาถูกลากออกมาจากเต็นท์ที่มั่นคงปลอดภัย
และถูกนำลงมายังองค์กษัตริย์แห่งความหวาดหวั่นพรั่นพรึง
15 ไฟอยู่ใน[a]เต็นท์ของเขา
กำมะถันติดไฟเกลื่อนกลาดอยู่เหนือที่พำนักของเขา
16 รากของเขาเหี่ยวเฉา
และกิ่งก้านของเขาก็แห้งไป
17 อนุสรณ์ของเขาพินาศไปจากโลก
สิ้นชื่อไปจากแผ่นดิน
18 เขาถูกขับไล่จากความสว่างไปสู่ความมืดมน
และถูกเสือกไสไล่ส่งไปจากโลก
19 เขาไม่มีลูกหลานหลงเหลืออยู่ในหมู่ชนของเขา
และไม่มีผู้รอดตายในดินแดนที่เขาเคยอยู่
20 ผู้คนทางตะวันตกต่างตื่นตระหนกในชะตากรรมของเขา
และผู้คนทางตะวันออกต่างอกสั่นขวัญแขวน
21 แน่ทีเดียว สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นในที่อาศัยของคนชั่ว
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในที่ของคนที่ไม่รู้จักพระเจ้า”

Notas al pie

  1. 18:15 หรือเขาไม่มีอะไรเหลืออยู่เลยใน

The Message

Job 18

Bildad’s Second Attack

Plunged from Light into Darkness

11-4 Bildad from Shuhah chimed in:

“How monotonous these word games are getting!
    Get serious! We need to get down to business.
Why do you treat your friends like slow-witted animals?
    You look down on us as if we don’t know anything.
Why are you working yourself up like this?
    Do you want the world redesigned to suit you?
    Should reality be suspended to accommodate you?

5-21 “Here’s the rule: The light of the wicked is put out.
    Their flame dies down and is extinguished.
Their house goes dark—
    every lamp in the place goes out.
Their strong strides weaken, falter;
    they stumble into their own traps.
They get all tangled up
    in their own red tape,
Their feet are grabbed and caught,
    their necks in a noose.
They trip on ropes they’ve hidden,
    and fall into pits they’ve dug themselves.
Terrors come at them from all sides.
    They run helter-skelter.
The hungry grave is ready
    to gobble them up for supper,
To lay them out for a gourmet meal,
    a treat for ravenous Death.
They are snatched from their home sweet home
    and marched straight to the death house.
Their lives go up in smoke;
    acid rain soaks their ruins.
Their roots rot
    and their branches wither.
They’ll never again be remembered—
    nameless in unmarked graves.
They are plunged from light into darkness,
    banished from the world.
And they leave empty-handed—not one single child—
    nothing to show for their life on this earth.
Westerners are aghast at their fate,
    easterners are horrified:
‘Oh no! So this is what happens to perverse people.
    This is how the God-ignorant end up!’”