อิสยาห์ 17 TNCV - Isaías 17 OL

อิสยาห์
Elegir capítulo 17

Thai New Contemporary Bible

อิสยาห์ 17

พระดำรัสกล่าวโทษดามัสกัส

1พระดำรัสเกี่ยวกับดามัสกัสมีดังนี้ว่า

“ดูเถิด ดามัสกัสจะไม่เป็นนครอีกต่อไป
แต่จะกลายเป็นซากปรักหักพัง
นครต่างๆ ของอาโรเออร์จะถูกทิ้งร้าง
ทิ้งไว้ให้ฝูงแพะแกะซึ่งจะนอนลงที่นั่น
และไม่มีใครทำให้พวกมันตกใจกลัว
เมืองป้อมปราการจะสาบสูญไปจากเอฟราอิม
และอำนาจของดามัสกัสจะสิ้นสุดลง
ชนที่เหลืออยู่ของอารัมจะเป็นเหมือนศักดิ์ศรีของอิสราเอล”
            พระยาห์เวห์ผู้ทรงฤทธิ์ประกาศดังนั้น

“ในวันนั้นศักดิ์ศรีของยาโคบจะโรยรา
ความอ้วนพีแห่งเรือนร่างของเขาจะหายไป
จะเป็นเหมือนเวลาที่มีคนมาเกี่ยวข้าวที่ชูรวง
และแขนของเขาโอบฟ่อนข้าวไว้
เหมือนเวลาที่คนเก็บเศษรวงข้าวที่ตกอยู่
ในหุบเขาเรฟาอิม
ถึงกระนั้นก็ยังมีบางส่วนเหลืออยู่
เหมือนเมื่อใช้ไม้ฟาดต้นมะกอก
ก็ยังมีเหลืออยู่สองสามผลบนยอดสูง
หรือสี่ห้าผลบนกิ่งผลดก”
            พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล
            ประกาศดังนั้น

ในวันนั้นคนทั้งหลายจะมุ่งมององค์พระผู้สร้างของตน
และหันมาจับตามองที่องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
พวกเขาจะไม่มุ่งมองแท่นบูชาต่างๆ
อันเป็นฝีมือสร้างของตน
พวกเขาจะไม่เคารพนับถือเสาเจ้าแม่อาเชราห์[a]
และแท่นเผาเครื่องหอมซึ่งตนสร้างขึ้นกับมือ

ในวันนั้นนครต่างๆ ที่เข้มแข็งซึ่งพวกเขาทิ้งไว้เพราะชาวอิสราเอลจะเป็นเหมือนที่ร้าง และมีพุ่มไม้น้อยใหญ่ขึ้นรกไปหมด และทุกสิ่งจะถูกทิ้งร้าง

10 เจ้าได้หลงลืมพระเจ้าองค์พระผู้ช่วยให้รอดของเจ้า
เจ้าไม่ได้ระลึกถึงพระศิลาผู้เป็นป้อมปราการของเจ้า
ฉะนั้นถึงแม้ว่าพวกเจ้าปลูกพืชพันธุ์ที่ดีที่สุด
และปลูกเถาองุ่นจากต่างแดน
11 แม้เจ้าทำให้มันงอกในวันเดียวกับที่เจ้าปลูกได้
และทำให้มันผลิตาในเช้าวันที่เจ้าลงต้นได้
ถึงอย่างนั้นก็จะไม่ได้เก็บเกี่ยวสิ่งใด
ในวันแห่งโรคภัยและความเจ็บปวดที่เกินเยียวยาได้

12 แน่ะ เสียงกระหึ่มของประชาชาติทั้งหลาย
กึกก้องดั่งทะเลคึกคะนอง!
เสียงคำรามของชนชาติต่างๆ ดังสนั่น
คล้ายกับทะเลคำราม!
13 แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาคำรามลั่นเหมือนเสียงน้ำบ่า
เมื่อพระเจ้าตรัสกำราบ พวกเขาก็หนีกระเจิดกระเจิง
เหมือนแกลบต้องลมบนเนินเขา
เหมือนหญ้าที่ถูกพายุพัดกระหน่ำ
14 ในยามเย็นมีความสยดสยองฉับพลัน!
ก่อนรุ่งสางพวกเขาก็จากไปแล้ว!
นี่คือส่วนของผู้ที่ปล้น
และแย่งชิงของของเราไป

Notas al pie

  1. 17:8 คือ สัญลักษณ์ของเจ้าแม่อาเชราห์

O Livro

Isaías 17

Profecia contra Damasco

11/2 Esta é a mensagem de Deus para Damasco, capital da Síria: Vejam como Damasco acabou! Já não é mais uma cidade. É praticamente um montão de ruínas! As cidades de Aroer estão desertas. Só rebanhos se vêem ali a pastar; os animais deitam-se sossegadamente, porque não há ninguém que os espante. A força de Israel e o poder de Damasco terão fim, e os que ficarem da Síria serão destruídos. Porque como a glória de Israel desapareceu, a deles certamente também desaparecerá, declara o Senhor dos exércitos celestiais. 4/5 É verdade: a glória de Israel tornar-se-á bem diminuta quando a pobreza invadir a terra. Israel tornar-se-á uma terra tão abandonada como os campos de trigo do vale de Refaim. Oh, muito poucos da sua gente serão poupados — será como quando se sacodem as oliveiras, que só consegue ficar nos ramos mais altos uma ou outra azeitona. Eis pois o que acontecerá com Damasco e com Israel — sacudidos e despojados; com excepção de alguns poucos dos mais pobres que serão poupados.

Então por fim pensarão em Deus, o seu criador, e se voltarão para o santo de Israel. Não mais se dirigirão aos seus ídolos, pedindo socorro, nem adorarão mais aquilo que as suas próprias mãos fabricaram! Nunca mais venerarão as imagens de Astarote e os ídolos do Sol.

As suas maiores cidades se tornarão tão abandonadas e solitárias como as colinas cobertas de bosques selvagens ou como os cimos das montanhas; serão como as cidades das florestas e dos cimos das montanhas que ficaram completamente desertas quando os israelitas se aproximavam. 10/11 E porque é que isto tudo se dará? Porque vocês abandonaram o Deus que vos salva, a rocha que pode proteger-vos. Por isso agora ainda que venham a plantar uma semente qualquer de alta qualidade, ou muito rara, e mesmo que ela tenha tanta vitalidade que chegue a crescer na própria manhã em que a semearem, pois mesmo assim nunca chegarão a colhê-la — aquilo que vierem a colher será unicamente fardos de tribulações e dolorosos sofrimentos.

12 Reparem bem, vejam os exércitos troando os ares em direcção da terra de Deus. 13 No entanto, ainda que venham bramando como as vagas do mar que se quebram com violência contra a costa, Deus os silenciará. Acabarão por fugir como a palha levada pelo vento, como o pó da terra levantado em turbilhão por um vendaval. 14 Ao anoitecer Israel estará em pavor, mas pela manhã verá os seus inimigos mortos. E esta será a sorte dos que nos saqueiam e nos destroem.