สดุดี 95 TNCV - Psalm 95 MSG

สดุดี

Thai New Contemporary Bible

สดุดี 95

1มาเถิด ให้เราร้องเพลงรื่นเริงถวายแด่องค์พระผู้เป็นเจ้า
ให้เราโห่ร้องแด่พระศิลาแห่งความรอดของเรา
ให้เรามาเข้าเฝ้าต่อหน้าพระองค์ด้วยการขอบพระคุณ
ให้เราโห่ร้องสดุดีพระองค์ด้วยดนตรีและบทเพลง

เพราะองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงเป็นพระเจ้ายิ่งใหญ่
เป็นกษัตริย์ยิ่งใหญ่เหนือทวยเทพทั้งมวล
ห้วงลึกแห่งแผ่นดินโลกอยู่ในพระหัตถ์ของพระองค์
ยอดเขาทั้งหลายเป็นของพระองค์
ท้องทะเลเป็นของพระองค์ เพราะพระองค์ทรงสร้างขึ้น
และพระหัตถ์ของพระองค์ทรงปั้นแผ่นดิน

มาเถิด ให้เรากราบนมัสการและหมอบคำนับ
ให้เราคุกเข่าต่อหน้าพระยาห์เวห์พระผู้สร้างของเรา
เพราะพระองค์ทรงเป็นพระเจ้าของเรา
เราเป็นประชากรที่พระองค์ทรงเลี้ยงดูในทุ่งหญ้าของพระองค์
เป็นฝูงแกะที่พระองค์ทรงอุ้มชูด้วยพระหัตถ์ของพระองค์

วันนี้หากท่านได้ยินพระสุรเสียงของพระองค์
อย่าทำใจแข็งกระด้างเหมือนที่เมรีบาห์[a]
เหมือนที่มัสสา[b]ในถิ่นกันดาร
ที่ซึ่งบรรพบุรุษของพวกเจ้าได้ทดลองเรา
พวกเขาลองดีกับเราทั้งๆ ที่พวกเขาได้เห็นสิ่งต่างๆ ที่เราทำ
10 ตลอดสี่สิบปีเราโกรธคนในชั่วอายุนั้น
และเรากล่าวว่า “พวกเขาเป็นชนชาติที่ใจหลงเตลิด
และพวกเขาไม่รู้จักวิถีทางของเรา”
11 ดังนั้นเราจึงสาบานด้วยความโกรธของเราว่า
“พวกเขาจะไม่มีวันได้เข้าสู่การพักสงบของเรา”

Notas al pie

  1. 95:8 แปลว่า ทะเลาะวิวาท
  2. 95:8 แปลว่า การลองดี

The Message

Psalm 95

11-2 Come, let’s shout praises to God,
    raise the roof for the Rock who saved us!
Let’s march into his presence singing praises,
    lifting the rafters with our hymns!

3-5 And why? Because God is the best,
    High King over all the gods.
In one hand he holds deep caves and caverns,
    in the other hand grasps the high mountains.
He made Ocean—he owns it!
    His hands sculpted Earth!

6-7 So come, let us worship: bow before him,
    on your knees before God, who made us!
Oh yes, he’s our God,
    and we’re the people he pastures, the flock he feeds.

7-11 Drop everything and listen, listen as he speaks:
    “Don’t turn a deaf ear as in the Bitter Uprising,
As on the day of the Wilderness Test,
    when your ancestors turned and put me to the test.
For forty years they watched me at work among them,
    as over and over they tried my patience.
And I was provoked—oh, was I provoked!
    ‘Can’t they keep their minds on God for five minutes?
    Do they simply refuse to walk down my road?’
Exasperated, I exploded,
    ‘They’ll never get where they’re headed,
    never be able to sit down and rest.’”