สดุดี 79 TNCV - Psalm 79 MSG

สดุดี

Thai New Contemporary Bible

สดุดี 79

(บทสดุดีของอาสาฟ)

1ข้าแต่พระเจ้า ชนชาติทั้งหลายได้รุกรานกรรมสิทธิ์ของพระองค์
พวกเขาทำให้พระวิหารศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์เป็นมลทิน
พวกเขาทำให้เยรูซาเล็มกลายเป็นซากปรักหักพัง
พวกเขาปล่อยให้ศพผู้รับใช้ของพระองค์
เป็นอาหารของฝูงนกในอากาศ
ให้เนื้อประชากรของพระองค์ตกเป็นอาหารของสัตว์ร้ายในแผ่นดิน
พวกเขาทำให้เลือดหลั่งรินทั่วเยรูซาเล็ม
ดั่งน้ำนอง
ไม่มีใครสักคนที่จะจัดการฝังศพ
ข้าพระองค์ทั้งหลายตกเป็นคำเปรียบเปรยของเพื่อนบ้าน
เป็นที่ดูหมิ่นและเยาะเย้ยของชนชาติโดยรอบ

อีกนานเพียงใด ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า? พระองค์จะทรงพระพิโรธไปตลอดกาลหรือ?
อีกนานเพียงใดที่ความหึงหวงของพระองค์จะเผาผลาญดั่งไฟ?
ขอทรงเทพระพิโรธลงเหนือชนชาติทั้งหลาย
ที่ไม่ยอมรับพระองค์
ลงเหนืออาณาจักรต่างๆ
ที่ไม่ยอมร้องทูลโดยออกพระนามของพระองค์
เพราะพวกเขาได้กลืนกินยาโคบ
และทำลายล้างภูมิลำเนาของเขา

ขออย่าทรงให้โทษบาปของบรรพบุรุษมาตกกับข้าพระองค์ทั้งหลาย
ขอพระเมตตามาถึงข้าพระองค์ทั้งหลายโดยเร็ว
เพราะข้าพระองค์ทั้งหลายตกต่ำที่สุด
ข้าแต่พระเจ้าองค์พระผู้ช่วยให้รอดของข้าพระองค์ทั้งหลาย ขอทรงช่วยข้าพระองค์ทั้งหลายเถิด
เพื่อเห็นแก่เกียรติสิริแห่งพระนามของพระองค์
โปรดช่วยกู้และอภัยบาปของข้าพระองค์ทั้งหลาย
เพื่อเห็นแก่พระนามของพระองค์
10 เหตุใดจะให้ชนชาติต่างๆ พูดได้ว่า
“พระเจ้าของพวกเขาอยู่ที่ไหน?”

ต่อหน้าต่อตาของเรา ขอให้ชนชาติทั้งหลายรับรู้โดยทั่วกันว่า
พระเจ้าทรงแก้แค้นแทนโลหิตที่หลั่งรินของผู้รับใช้ของพระองค์
11 ขอให้เสียงครวญครางของเหล่านักโทษมาถึงต่อหน้าพระองค์
โดยอานุภาพแห่งพระกรของพระองค์
ขอทรงไว้ชีวิตผู้ถูกสั่งประหาร
12 ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขอทรงแก้แค้นบรรดาคนที่อยู่ล้อมรอบข้าพระองค์
ซึ่งกำลังลบหลู่พระองค์ให้รับโทษหนักถึงเจ็ดเท่า
13 แล้วข้าพระองค์ทั้งหลายผู้เป็นประชากรของพระองค์
เป็นแกะแห่งทุ่งหญ้าของพระองค์
จะสรรเสริญพระองค์เป็นนิตย์
ข้าพระองค์ทั้งหลายจะสรรเสริญเทิดทูนพระองค์สืบไปทุกชั่วอายุ

The Message

Psalm 79

An Asaph Psalm

11-4 God! Barbarians have broken into your home,
    violated your holy temple,
    left Jerusalem a pile of rubble!
They’ve served up the corpses of your servants
    as carrion food for birds of prey,
Threw the bones of your holy people
    out to the wild animals to gnaw on.
They dumped out their blood
    like buckets of water.
All around Jerusalem, their bodies
    were left to rot, unburied.
We’re nothing but a joke to our neighbors,
    graffiti scrawled on the city walls.

5-7 How long do we have to put up with this, God?
    Do you have it in for us for good?
    Will your smoldering rage never cool down?
If you’re going to be angry, be angry
    with the pagans who care nothing about you,
    or your rival kingdoms who ignore you.
They’re the ones who ruined Jacob,
    who wrecked and looted the place where he lived.

8-10 Don’t blame us for the sins of our parents.
    Hurry up and help us; we’re at the end of our rope.
You’re famous for helping; God, give us a break.
    Your reputation is on the line.
Pull us out of this mess, forgive us our sins—
    do what you’re famous for doing!
Don’t let the heathen get by with their sneers:
    “Where’s your God? Is he out to lunch?”
Go public and show the godless world
    that they can’t kill your servants and get by with it.

11-13 Give groaning prisoners a hearing;
    pardon those on death row from their doom—you can do it!
Give our jeering neighbors what they’ve got coming to them;
    let their God-taunts boomerang and knock them flat.
Then we, your people, the ones you love and care for,
    will thank you over and over and over.
We’ll tell everyone we meet
    how wonderful you are, how praiseworthy you are!