สดุดี 38 TNCV - Psalm 38 MSG

สดุดี

Thai New Contemporary Bible

สดุดี 38

(บทสดุดีของดาวิด คำทูลวิงวอน)

1ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขออย่าทรงลงโทษข้าพระองค์ขณะที่ทรงกริ้ว
หรือตีสั่งสอนข้าพระองค์ขณะที่ทรงพระพิโรธ
เพราะลูกศรของพระองค์ปักลึกในตัวข้าพระองค์
พระหัตถ์ของพระองค์วางเหนือข้าพระองค์อย่างหนักหน่วง
ร่างกายของข้าพระองค์ทรุดโทรมเพราะพระพิโรธของพระองค์
กระดูกของข้าพระองค์เสื่อมโทรมเพราะบาปของข้าพระองค์
ความผิดของข้าพระองค์ท่วมท้นข้าพระองค์
เหมือนภาระอันหนักหน่วงเกินจะแบกไว้

บาดแผลของข้าพระองค์ร้าวระบม
และกลัดหนองเพราะบาปอันโง่เขลาของข้าพระองค์
ข้าพระองค์ถูกทำให้ทรุดลงและตกต่ำอย่างมาก
ข้าพระองค์คร่ำครวญอยู่วันยังค่ำ
หลังของข้าพระองค์ปวดร้าว
ร่างกายของข้าพระองค์ทรุดโทรม
ข้าพระองค์อ่อนระโหยและบอบช้ำ
ข้าพระองค์ครวญครางด้วยความร้าวรานใจ

ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ความปรารถนาทั้งสิ้นของข้าพระองค์เปิดเผยอยู่ต่อหน้าพระองค์
เสียงทอดถอนใจของข้าพระองค์ไม่ได้ถูกปิดกั้นจากพระองค์
10 ใจของข้าพระองค์เต้นระรัว กำลังวังชาของข้าพระองค์ถดถอย
และตาของข้าพระองค์ก็มืดมัวไป
11 เพื่อนฝูงปลีกตัวออกห่างเพราะบาดแผลของข้าพระองค์
เพื่อนบ้านหลบลี้หนีหน้า
12 บรรดาผู้ที่หมายเอาชีวิตข้าพระองค์ก็วางกับดัก
บรรดาผู้ที่จะทำร้ายข้าพระองค์ก็พูดถึงแต่ความหายนะของข้าพระองค์
และคิดหาอุบายอยู่วันยังค่ำ

13 แต่ข้าพระองค์เป็นเหมือนคนหูหนวกที่ไม่ได้ยิน
และเป็นเหมือนคนใบ้ที่พูดไม่ได้
14 ข้าพระองค์กลายเป็นเหมือนคนที่ไม่ได้ยินอะไร
ผู้ซึ่งไม่สามารถปริปากโต้ตอบ
15 ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ข้าพระองค์รอคอยพระองค์อยู่
ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของข้าพระองค์ พระองค์จะทรงตอบ
16 เพราะข้าพระองค์ทูลว่า “ขออย่าให้พวกเขากระหยิ่มยิ้มย่อง
หรือจองหองพองขนเมื่อเท้าของข้าพระองค์พลาดไป”

17 เพราะข้าพระองค์กำลังจะล้มลงอยู่รอมร่อ
และความเจ็บปวดอยู่กับข้าพระองค์เสมอ
18 ข้าพระองค์สารภาพความชั่วช้าของข้าพระองค์
ข้าพระองค์ร้อนใจในความบาปของตน
19 ศัตรูตัวฉกาจของข้าพระองค์มีมากมาย
ผู้ที่เกลียดชังข้าพระองค์โดยไม่มีสาเหตุก็เหลือคณานับ
20 คนที่ตอบแทนความดีของข้าพระองค์ด้วยความชั่ว
ให้ร้ายข้าพระองค์
ขณะที่ข้าพระองค์ใฝ่หาความดี

21 ข้าแต่องค์พระผู้เป็นเจ้า ขออย่าทรงทอดทิ้งข้าพระองค์
ข้าแต่พระเจ้าของข้าพระองค์ ขออย่าทรงห่างไกลข้าพระองค์
22 ขอทรงรีบรุดมาช่วยข้าพระองค์เถิด
องค์พระผู้เป็นเจ้าพระผู้ช่วยให้รอดของข้าพระองค์

The Message

Psalm 38

A David Psalm

11-2 Take a deep breath, God; calm down—
    don’t be so hasty with your punishing rod.
Your sharp-pointed arrows of rebuke draw blood;
    my backside smarts from your caning.

3-4 I’ve lost twenty pounds in two months
    because of your accusation.
My bones are brittle as dry sticks
    because of my sin.
I’m swamped by my bad behavior,
    collapsed under gunnysacks of guilt.

5-8 The cuts in my flesh stink and grow maggots
    because I’ve lived so badly.
And now I’m flat on my face
    feeling sorry for myself morning to night.
All my insides are on fire,
    my body is a wreck.
I’m on my last legs; I’ve had it—
    my life is a vomit of groans.

9-16 Lord, my longings are sitting in plain sight,
    my groans an old story to you.
My heart’s about to break;
    I’m a burned-out case.
Cataracts blind me to God and good;
    old friends avoid me like the plague.
My cousins never visit,
    my neighbors stab me in the back.
My competitors blacken my name,
    devoutly they pray for my ruin.
But I’m deaf and mute to it all,
    ears shut, mouth shut.
I don’t hear a word they say,
    don’t speak a word in response.
What I do, God, is wait for you,
    wait for my Lord, my God—you will answer!
I wait and pray so they won’t laugh me off,
    won’t smugly strut off when I stumble.

17-20 I’m on the edge of losing it—
    the pain in my gut keeps burning.
I’m ready to tell my story of failure,
    I’m no longer smug in my sin.
My enemies are alive and in action,
    a lynch mob after my neck.
I give out good and get back evil
    from God-haters who can’t stand a God-lover.

21-22 Don’t dump me, God;
    my God, don’t stand me up.
Hurry and help me;
    I want some wide-open space in my life!