O Livro

Obadias 1:1-21

A visão de Obadias

1Numa visão, o Senhor Deus revelou a Obadias o futuro da terra de Edom. Chegou a notícia da parte do Senhor, disse ele, que Deus enviou um embaixador às nações com a seguinte mensagem: “Atenção! Deverão enviar os vossos exércitos contra a terra de Edom para a destruir!”

2“Vou fazer-te pequeno entre as nações, Edom, tornando-te desprezível. 3És orgulhoso porque vives nas alturas, no cimo de falésias inacessíveis. ‘Quem é que pode chegar até aqui?’, gabaste-te tu. 4Não se enganem a vós próprios! Ainda que se elevem como águias e construam os ninhos nas estrelas, derrubar-vos-ei daí abaixo, diz o Senhor.

5Muito melhor teria sido que ladrões tivessem vindo de noite assaltar-vos, porque nunca chegariam a levar tudo o que vocês possuem! No caso das vossas vinhas serem roubadas, pelo menos deixariam ficar uns cachos mais desprezíveis. 6Mas o que há de acontecer, na verdade, é que cada recanto, cada lugar, por mais escondido que esteja, será vasculhado e roubado, e tudo o que valer alguma coisa será levado.

7Todos os teus aliados se voltarão contra ti e colaborarão na tua expulsão da terra. Prometer-te-ão paz, ao mesmo tempo que conspiram contra ti, para te destruir. Os teus amigos de confiança lançar-te-ão armadilhas e todas as tuas anti-estratégias falharão. 8Nesse dia, nem um só sábio será deixado em todo Edom, diz o Senhor. Antes encherei aqueles que eram considerados como tal, com estupidez. 9Os mais valentes soldados de Temã ficarão atrapalhados e paralisados, perante o exterminador.

10E isto porquê? Por causa do que fizeram ao vosso irmão Israel. Assim, os teus pecados serão expostos perante todos, para que os vejam. Envergonhado e sem defesa alguma, serás exterminado para sempre. 11Abandonaste Israel, quando ele mais precisava de auxílio. Mantiveste-te à distância, recusando levantar um dedo que fosse para o ajudar contra os invasores que vieram tirar-lhe o que possuía e repartir Jerusalém como despojo de guerra; portaste-te como um dos seus inimigos.

12Não devias ter feito isso. Não devias ter ficado satisfeito quando o vieram buscar para o levar para longe, para terras estranhas; não devias ter-te alegrado com o seu infortúnio; não devias ter-te rido dele, nesse tempo de desgraça. 13Tu próprio entraste na terra de Israel, nesses dias de calamidade, e a pilhaste. Tornaste-te rico à sua custa. 14Colocaste-te nos cruzamentos das estradas para apanhar os que fugiam; apanhaste os fugitivos e entregaste-os aos seus adversários, nesse tempo terrível de grande tragédia.

15Porque o dia do Senhor em breve cairá sobre todas as nações pagãs. Como fizeram com Israel assim vos será feito. Os vossos atos recairão sobre as vossas cabeças. 16Vocês beberam a minha taça de castigo sobre o meu santo monte e as nações todas beberão igualmente por ela. Sim, bebam e depois desapareçam da história como se nunca tivessem existido!

17Mas o monte Sião tornar-se-á um refúgio; o monte será santo e a descendência de Jacob possuirá a sua herança. 18Israel será como um fogo lançado sobre os campos ressequidos de Edom que tudo incendiará. Não haverá sobreviventes da casa de Esaú!” O Senhor assim falou.

19Então o povo que vive no Negueve ocupará a região das colinas de Edom; os que vivem nas planícies da Judeia possuirão as planuras dos filisteus e reapoderar-se-ão dos campos de Efraim e Samaria. O povo de Benjamim tornará a possuir Gileade.

20Os exilados israelitas regressarão e ocuparão toda a terra da costa cananita até Zarefate. Os que estavam cativos, em Sefarade, voltarão à sua terra natal e conquistarão as povoações remotas do Negueve. 21Levantar-se-ão salvadores que virão ao monte Sião e governarão a região montanhosa de Edom. O Senhor será Rei!

New Serbian Translation

Књига пророка Авдије 1:1-21

Авдијина визија

1Виђење Авдијино:

Овако Господ Бог каже о Едому:

Чули смо вест од Господа

и гласник је послан међу народе:

„Устаните! Дигнимо се у бој против њега!“

2„Ево, учинио сам те незнатним међу народима

и врло презреним.

3Дрскост срца твога те је обманула,

ти што живиш у раселини стене,

становниче горских висина.

Говориш у срцу своме:

’Ко да ме доле, на земљу сруши?!’

4Све и да се ко орао винеш,

своје гнездо међу звезде свијеш,

стровалићу те ја и оданде

– говори Господ.

5Ако ти лопови дођу

и по ноћи затирачи,

зар неће накрасти колико им треба?

Ако ти дођу берачи грожђа,

зар неће оставити за пабирчење?

Али ти ћеш бити похаран!

6О, како ће Исава да претресу!

Наћи ће му сва скривена блага.

7Све до границе потерали те сви твоји савезници.

Обманули су те, надвладали те твоји вајни пријатељи.

Ти што твој хлеб једу, испод тебе копају ти јаму,

а ти о томе појма немаш.

8Нећу ли оног дана – говори Господ –

сатрти мудраце едомске

и учене с горе Исавове?

9О, Темане, препашће се твоји ратници,

сви са горе Исавове биће побијени.

10Због насиља над Јаковом, братом твојим,

прекриће те стид

и довека сатрвен ћеш бити.

11Оног дана када си стајао по страни,

од дана кад су му туђинци благо заробили,

кад незнанци грунуше на врата његова

и за Јерусалим жреб бацаше,

ти си био као један од њих.

12Ниси смео да посматраш дан брата свога,

дан његове коби;

ниси смео да ликујеш над народом Јуде,

оног дана кад су разорени,

и злурадо да се цериш

на дан њиног јада.

13Ниси смео да прођеш кроз врата мог народа

у онај дан њихове пропасти.

Ниси смео да посматраш зло њихово

у тај кобни дан,

да се пружаш за њиховим благом

на дан њиног јада.

14Ниси смео да стојиш на раскршћима,

бегунце његове да убијаш,

да његове издајеш преживеле

у том дану јада.

15Близу је дан Господњи

свим народима.

Шта си чинио, чиниће се теби.

Обиће ти се о главу дела твоја.

16Јер, као што сте пили на мојој светој гори

и сви народи ће истрајно пити.

И пиће и гутаће

и биће као да их није било.

17А на гори Сион спасење ће бити

и биће она светиња,

а дом ће Јаковљев запосести поседе своје.

18Ватра ће постати дом Јаковљев,

дом Јосифов биће пламен,

а дом Исавов постаће стрњика.

И спалиће их, прогутаће их,

и неће се спасти нико

из дома Исавовог.“

Јер тако каже Господ.

19Они из Негева ће освојити гору Исавову,

а они из равнице Филистеју.

Освојиће и подручје Јефремово и подручје Самарије,

а Венијамин ће освојити Галад.

20И изгнаници са бедема народа израиљског

наследиће земљу Хананаца до Сарепте.

А изгнаници из Јерусалима,

који су у Сефарду, запосешће градове Негева.

21И изаћи ће избављени на гору Сион

да суде гори Исавовој

и Царство ће припадати Господу.