Nueva Versión Internacional

Habacuc 3:1-19

La oración de Habacuc

1Oración del profeta Habacuc. Según sigionot.3:1 sigionot. Probablemente un término literario o musical.

2Señor, he sabido de tu fama;

tus obras, Señor, me dejan pasmado.

Realízalas de nuevo en nuestros días,

dalas a conocer en nuestro tiempo;

en tu ira, ten presente tu misericordia.

3De Temán viene Dios,

del monte de Parán viene el Santo.

Selah

Su gloria cubre el cielo

y su alabanza llena la tierra.

4Su brillantez es la del relámpago;

rayos brotan de sus manos;

¡tras ellos se esconde su poder!

5Una plaga mortal lo precede,

un fuego abrasador le sigue los pasos.

6Se detiene, y la tierra se estremece;

lanza una mirada, y las naciones tiemblan.

Se desmoronan las antiguas montañas

y se desploman las viejas colinas,

pero los caminos de Dios son eternos.

7He visto afligidos los campamentos de Cusán,

y angustiadas las moradas de Madián.

8¿Te enojaste, oh Señor, con los ríos?

¿Estuviste airado contra las corrientes?

¿Tan enfurecido estabas contra el mar

que cabalgaste en tus caballos

y montaste en tus carros victoriosos?

9Descubriste tu arco,

llenaste de flechas tu aljaba.3:9 llenaste de flechas tu aljaba (mss. de LXX); en TM, texto de difícil traducción. Selah

Tus ríos surcan la tierra;

10las montañas te ven y se retuercen.

Pasan los torrentes de agua,

y ruge el abismo, levantando sus manos.

11El sol y la luna se detienen en el cielo

por el fulgor de tus veloces flechas,

por el deslumbrante brillo de tu lanza.

12Indignado, marchas sobre la tierra;

lleno de ira, trillas a las naciones.

13Saliste a liberar a tu pueblo,

saliste a salvar a tu ungido.

Aplastaste al rey de la perversa dinastía,

¡lo desnudaste de pies a cabeza! Selah

14Con tu lanza les partiste la cabeza a sus guerreros,

que enfurecidos querían dispersarme,

que con placer arrogante se lanzaron contra mí,

como quien se lanza contra un pobre indefenso.3:14 Versículo de difícil traducción.

15Pisoteaste el mar con tus corceles,

agitando las inmensas aguas.

16Al oírlo, se estremecieron mis entrañas;

a su voz, me temblaron los labios;

la carcoma me caló en los huesos,

y se me aflojaron las piernas.

Pero yo espero con paciencia

el día en que la calamidad

vendrá sobre la nación que nos invade.

17Aunque la higuera no florezca,

ni haya frutos en las vides;

aunque falle la cosecha del olivo,

y los campos no produzcan alimentos;

aunque en el aprisco no haya ovejas,

ni ganado alguno en los establos;

18aun así, yo me regocijaré en el Señor,

¡me alegraré en Dios, mi libertador!

19El Señor omnipotente es mi fuerza;

da a mis pies la ligereza de una gacela

y me hace caminar por las alturas.

Ang Pulong Sa Dios

Habakuk 3:1-19

Ang Pag-ampo ni Habakuk

1Pag-ampo ni Habakuk ang Propeta.3:1 Sa Hebreo may sumpay pa nga “sumala sa shigionoth.” Posible nga nagasugilon kini kon unsaon pag-awit ang mao nga pag-ampo o unsa nga instrumento ang tukaron kon awiton kini.

2Ginoo nadungog nako ang imong kabantugan. Mobarog ako sa pagyukbo sa imong nahimo, Ginoo. Ibalik kini sa among panahon, sa among takna ipaila kini; sa kapungot hinumdumi ang kaluoy.”

3“Ang Dios miabot gikan sa Teman, Ang Labing Balaan gikan sa bukid sa Paran. Ang iyang himaya mitakob sa kalangitanug ang mga pagdayig mipuno sa kalibotan.” 4Ang iyang kabantugan sama sa pagsaka sa adlaw bidlisiw mikidlat sa iyang mga kamot; diin ang iyang gahum gitagoan. 5Ang katalagman niadto sa iyang atubangan; mga peste misunod sa iyang mga lakang. 6Siya mibarug, ug nauyog ang kalibotan; siya mitan-aw, ug mipakurog sa kanasuran sa kalibutan. Ang karaang kabukiran nagupok, ug ang tigulang na kaayo nga mga bungtod nangatumpag-apan siya nagapadayon sa kahangturan. 7Nakita ko ang mga tolda sa Kushan sa kalisod. Ang puloy-anan sa Median naghig-waos.

8-9“Nasuko ka ba sa kasapaan, Ginoo? Ang imo bang kapungot sa agos sa tubig? Napungot ka ba sa kadagatan sa dihang misakay ka sa imong mga kabayo ug ang imong mga karwahi sa kadaogan.” Imong gipadayag ang imong pana, gitawag mo ang gapasan sa pana, gipikas mo ang kalibotan pinaagi sa sapa. 10Ang bukid nakakita kanimo ug daw lawas nga nalubag. Ang sulog sa tubig mibanlas kanimo; ang kinahiladman midaguok ug miisa sa iyang balud paitaas. 11“Ang adlaw ug ang buwan nagpakahilum didto sa kalangitan sa pagkidlap sa imong nagalupad mong mga pana, sa pagkidlat sa nagasidlak mong mga bangkaw.” 3:11 Ang buot ipasabot, natabonan ug panganod ang adlaw ug ang bulan, busa ang ilang kahayag wala makadaog sa kahayag sa kilat.

12“Sa imong kapungot milatas ikaw sa kalibotan ug sa imong kasuko gilain nimo ang kanasuran. 13Mitungha ikaw aron ipalingkawas nimo ang imong katawhan, aron luwason mo ang imong dinihogan. Gidugmok nimo ang pangulo sa yuta sa kadautan, gihuboan mo siya gikan sa ulo ngadto sa tiil. 14Uban sa kaugalingong niyang bangkaw gitusok mo ang iyang ulo. Sa dihang ang iyang mangugubat misulong aron pagsalibwag kanamo. Nagpanglaway ingon sa mulamoy sa makaluluoy nga anaa sa ilang gitagoan. 15Uban sa kaugalingong niyang bangkaw gitusok mo ang iyang ulo. Sa dihang ang iyang mangugubat misulong aron pagsalibwag kanamo. Nagpanglaway ingon sa mulamoy sa makaluluoy nga anaa sa ilang gitagoan.”

Ang Reaksyon ni Habakuk sa Gipadayag sa Ginoo Kaniya

16Nakadungog ako ug ang kasing-kasing ko daw gidukdok, ang akong mga ngabil mikurog sa tingog niini. Kadaut miabot sa akong mga bukog, ug ang akong mga tuhod miuyog, Apan ako magpaabut sa adlaw sa katalagman sa nasud nga misakop kanamo. 17Bisan kong ang kahoyng igera dili na mamuak, ug wala nay ubas sa kaparasan, bisan kon ang abut sa olibo mapakyas ug ang kayutaan dili na mohatag sa iyang pagkaon, bisan kon wala nay karnero diha sa toril, ug wala nay baka sa iyang butanganan, 18Apan ako magakalipay diha sa Ginoo, magmalipayon ako diha sa Dios nga akong Manluluwas. 19Ang Makagagahun nga Dios mao ang akong kusog; gihimo niya ang akong mga tiil sama sa tiil sa lagsaw, gisangkapan niya ako aron makayatak sa mga habog.