Nova Versão Internacional

Isaías 17

Mensagem contra Damasco

1Advertência contra Damasco:

    Damasco deixará de ser cidade;
e se tornará um monte de ruínas.
Suas cidades serão abandonadas;
    serão entregues aos rebanhos
que ali se deitarão,
    e ninguém os espantará.
Efraim deixará de ser uma fortaleza,
    e Damasco uma realeza;
o remanescente de Arã será
    como a glória dos israelitas,
anuncia o Senhor dos Exércitos.

Naquele dia a glória de Jacó se definhará,
    e a gordura do seu corpo se consumirá.
Será como quando
    um ceifeiro junta o trigo
e colhe as espigas com o braço,
    como quando se apanham
os feixes de trigo
    no vale de Refaim.
Contudo, restarão algumas espigas,
    como, quando se sacode uma oliveira,
ficam duas ou três azeitonas
    nos galhos mais altos
e umas quatro ou cinco
    nos ramos mais produtivos,
anuncia o Senhor, o Deus de Israel.

Naquele dia os homens olharão
    para aquele que os fez
e voltarão os olhos para o Santo de Israel.
Não olharão para os altares,
    obra de suas mãos,
e não darão a mínima atenção
    aos postes sagrados
e aos altares de incenso
    que os seus dedos fizeram.

Naquele dia as suas cidades fortes, que tinham sido abandonadas por causa dos israelitas, serão como lugares entregues aos bosques e ao mato. E tudo será desolação.

10 Porque vocês se esqueceram de Deus,
    do seu Salvador,
e não se lembraram da Rocha,
    da fortaleza de vocês.
Por isso, embora vocês cultivem
    as melhores plantas,
videiras importadas,
11 e no dia em que as semearem
    as façam crescer,
e de manhã florescer,
    contudo, não haverá colheita
no dia da tristeza e do mal irremediável.

12 Ah! O bramido das numerosas nações;
    bramam como o mar!
Ah, o rugido dos povos;
    rugem como águas impetuosas!
13 Embora os povos rujam como
    ondas encapeladas,
quando ele os repreender,
    fugirão para longe,
carregados pelo vento
    como palha nas colinas,
como galhos arrancados pela ventania.
14 Ao cair da tarde, pavor repentino!
    Antes do amanhecer, já se foram!
Esse é o destino dos que nos saqueiam,
    essa é a parte que caberá aos que roubam.

Thai New Contemporary Bible

อิสยาห์ 17

พระดำรัสกล่าวโทษดามัสกัส

1พระดำรัสเกี่ยวกับดามัสกัสมีดังนี้ว่า

“ดูเถิด ดามัสกัสจะไม่เป็นนครอีกต่อไป
แต่จะกลายเป็นซากปรักหักพัง
นครต่างๆ ของอาโรเออร์จะถูกทิ้งร้าง
ทิ้งไว้ให้ฝูงแพะแกะซึ่งจะนอนลงที่นั่น
และไม่มีใครทำให้พวกมันตกใจกลัว
เมืองป้อมปราการจะสาบสูญไปจากเอฟราอิม
และอำนาจของดามัสกัสจะสิ้นสุดลง
ชนที่เหลืออยู่ของอารัมจะเป็นเหมือนศักดิ์ศรีของอิสราเอล”
            พระยาห์เวห์ผู้ทรงฤทธิ์ประกาศดังนั้น

“ในวันนั้นศักดิ์ศรีของยาโคบจะโรยรา
ความอ้วนพีแห่งเรือนร่างของเขาจะหายไป
จะเป็นเหมือนเวลาที่มีคนมาเกี่ยวข้าวที่ชูรวง
และแขนของเขาโอบฟ่อนข้าวไว้
เหมือนเวลาที่คนเก็บเศษรวงข้าวที่ตกอยู่
ในหุบเขาเรฟาอิม
ถึงกระนั้นก็ยังมีบางส่วนเหลืออยู่
เหมือนเมื่อใช้ไม้ฟาดต้นมะกอก
ก็ยังมีเหลืออยู่สองสามผลบนยอดสูง
หรือสี่ห้าผลบนกิ่งผลดก”
            พระยาห์เวห์พระเจ้าแห่งอิสราเอล
            ประกาศดังนั้น

ในวันนั้นคนทั้งหลายจะมุ่งมององค์พระผู้สร้างของตน
และหันมาจับตามองที่องค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
พวกเขาจะไม่มุ่งมองแท่นบูชาต่างๆ
อันเป็นฝีมือสร้างของตน
พวกเขาจะไม่เคารพนับถือเสาเจ้าแม่อาเชราห์[a]
และแท่นเผาเครื่องหอมซึ่งตนสร้างขึ้นกับมือ

ในวันนั้นนครต่างๆ ที่เข้มแข็งซึ่งพวกเขาทิ้งไว้เพราะชาวอิสราเอลจะเป็นเหมือนที่ร้าง และมีพุ่มไม้น้อยใหญ่ขึ้นรกไปหมด และทุกสิ่งจะถูกทิ้งร้าง

10 เจ้าได้หลงลืมพระเจ้าองค์พระผู้ช่วยให้รอดของเจ้า
เจ้าไม่ได้ระลึกถึงพระศิลาผู้เป็นป้อมปราการของเจ้า
ฉะนั้นถึงแม้ว่าพวกเจ้าปลูกพืชพันธุ์ที่ดีที่สุด
และปลูกเถาองุ่นจากต่างแดน
11 แม้เจ้าทำให้มันงอกในวันเดียวกับที่เจ้าปลูกได้
และทำให้มันผลิตาในเช้าวันที่เจ้าลงต้นได้
ถึงอย่างนั้นก็จะไม่ได้เก็บเกี่ยวสิ่งใด
ในวันแห่งโรคภัยและความเจ็บปวดที่เกินเยียวยาได้

12 แน่ะ เสียงกระหึ่มของประชาชาติทั้งหลาย
กึกก้องดั่งทะเลคึกคะนอง!
เสียงคำรามของชนชาติต่างๆ ดังสนั่น
คล้ายกับทะเลคำราม!
13 แต่ถึงแม้ว่าพวกเขาคำรามลั่นเหมือนเสียงน้ำบ่า
เมื่อพระเจ้าตรัสกำราบ พวกเขาก็หนีกระเจิดกระเจิง
เหมือนแกลบต้องลมบนเนินเขา
เหมือนหญ้าที่ถูกพายุพัดกระหน่ำ
14 ในยามเย็นมีความสยดสยองฉับพลัน!
ก่อนรุ่งสางพวกเขาก็จากไปแล้ว!
นี่คือส่วนของผู้ที่ปล้น
และแย่งชิงของของเราไป

Notas al pie

  1. 17:8 คือ สัญลักษณ์ของเจ้าแม่อาเชราห์