Nova Versão Internacional

Eclesiastes 1:1-18

Nada Tem Sentido

1As palavras do mestre, filho de Davi, rei em Jerusalém:

2“Que grande inutilidade!”,

diz o mestre.

“Que grande inutilidade!

Nada faz sentido!”

3O que o homem ganha com todo o seu trabalho

em que tanto se esforça debaixo do sol?

4Gerações vêm e gerações vão,

mas a terra permanece para sempre.

5O sol se levanta e o sol se põe e depressa volta

ao lugar de onde se levanta.

6O vento sopra para o sul

e vira para o norte;

dá voltas e voltas,

seguindo sempre o seu curso.

7Todos os rios vão para o mar,

contudo, o mar nunca se enche;

ainda que sempre corram para lá,

para lá voltam a correr.

8Todas as coisas trazem canseira.

O homem não é capaz de descrevê-las;

os olhos nunca se saciam de ver,

nem os ouvidos de ouvir.

9O que foi tornará a ser,

o que foi feito se fará novamente;

não há nada novo debaixo do sol.

10Haverá algo de que se possa dizer:

“Veja! Isto é novo!”?

Não! Já existiu há muito tempo,

bem antes da nossa época.

11Ninguém se lembra dos que viveram na antiguidade,

e aqueles que ainda virão

tampouco serão lembrados

pelos que vierem depois deles.1.11 Ou Não há lembrança do que aconteceu, e mesmo o que ainda acontecerá não será lembrado pelos que vierem depois disso.

A Sabedoria Não Tem Sentido

12Eu, o mestre, fui rei de Israel em Jerusalém. 13Dediquei-me a investigar e a usar a sabedoria para explorar tudo o que é feito debaixo do céu. Que fardo pesado Deus pôs sobre os homens! 14Tenho visto tudo o que é feito debaixo do sol; tudo é inútil, é correr atrás do vento!

15O que é torto não pode ser endireitado;

o que está faltando não pode ser contado.

16Fiquei pensando: Eu me tornei famoso e ultrapassei em sabedoria todos os que governaram Jerusalém antes de mim; de fato adquiri muita sabedoria e conhecimento.

17Por isso me esforcei para compreender a sabedoria, bem como a loucura e a insensatez, mas aprendi que isso também é correr atrás do vento.

18Pois quanto maior a sabedoria, maior o sofrimento;

e quanto maior o conhecimento, maior o desgosto.

New Serbian Translation

Књига проповедникова 1:1-18

Све је пролазно

1Речи проповедника, Давидовог сина и цара у Јерусалиму:

2Пролазност над пролазношћу – вајка се проповедник –

пролазност над пролазношћу!

Све је пролазно!

3У чему је корист људима од свег њиховог труда

којим се упињу под капом небеском?

4Поколење долази, поколење одлази,

а земља траје довека.

5Сунце излази, сунце залази,

жури на своје место одакле излази.

6Ветар иде на југ

и кружи на север,

ковитла ли ковитла,

да се поново кружећи врати.

7Све реке у море теку,

а море није пуно;

и тамо одакле теку реке,

враћају се да опет теку.

8Све је то заморно

и нико то не може да искаже.

Око се није нагледало

и ухо се није заситило слушања.

9Јер шта се већ збило, опет ће да се збуде;

и шта се радило, опет ће да се ради.

Баш ништа ново нема под капом небеском.

10Зар има нечег да неко каже:

„Види, ово је ново.“

Већ од давнина,

пре нас тога је било.

11Нема сећања на оно прошло,

као што нема сећања

код оних који тек долазе

на оно што још није дошло.

Мудрост је пролазна

12Ја, проповедник, био сам цар израиљски у Јерусалиму. 13Елем, срцем сам се предао проучавању и мудром истраживању свега што се збива под небесима. А то је тегобан задатак који је Бог дао људима да се њиме баве. 14Посматрао сам сва дела која се чине под капом небеском – и гле – све је пролазно и јурење ветра!

15Оно што је криво не може да се исправи

и оно чега нема не може да се изброји.

16Казао сам своме срцу: „Гле! Постао сам далеко мудрији од свих који су пре мене владали Јерусалимом, и срце ми се нагледало толике мудрости и знања.“ 17Срцем сам се предао упознавању мудрости, а упознао сам и безумље и глупост. Схватио сам – и то је јурење ветра.

18Јер, где је много мудрости, много је и стрепње,

и муку гомила ко гомила знање.