New Russian Translation

Exodus 1

Угнетенные израильтяне

1Вот имена сыновей Израиля (он же Иаков), которые пришли с ним в Египет, каждый со своей семьей: 2Рувим, Симеон, Левий и Иуда; 3Иссахар, Завулон и Вениамин; 4Дан и Неффалим; Гад и Асир. 5Всех потомков Иакова было семьдесят[a]. Иосиф уже был в Египте.

6Иосиф, его братья и все то поколение умерло, 7но израильтяне были плодовиты; они сильно умножились и их стало так много, что они заполнили всю страну.

8Прошло время, и к власти в Египте пришел новый царь, который не знал про Иосифа. 9Он сказал своему народу:

– Смотрите, израильтяне становятся многочисленнее и сильнее нас. 10Давайте поступим мудро, иначе их станет еще больше, и, если случится война, они присоединятся к нашим врагам, выступят против нас и покинут страну.

11Египтяне поставили над израильтянами надсмотрщиков, чтобы изнурять их подневольным трудом, и те построили фараону Питом и Раамсес, города для хранения припасов. 12Но чем больше их угнетали, тем больше их становилось и они расселялись так, что египтяне начали бояться израильтян 13и безжалостно принуждали их трудиться. 14Они сделали жизнь израильтян горькой, заставляя изготовлять кирпичи из глины, заниматься строительством, а также работать в поле. Израильтян безо всякой жалости заставляли делать всю эту тяжелую работу. 15Царь Египта сказал еврейским повитухам, которых звали Шифра и Пуа:

16– Когда вы будете принимать роды у еврейских женщин, то следите за ними на родильном стуле: если родится мальчик – убивайте его, а если девочка – оставляйте в живых.

17Но повитухи боялись Бога и не исполняли приказ египетского царя. Они оставляли мальчиков в живых. 18Царь Египта вызвал повитух и спросил:

– Зачем вы это делаете? Зачем оставляете мальчиков в живых?

19Повитухи ответили фараону:

– Еврейские женщины – не такие, как египетские: они крепкие и рожают еще до прихода повитух.

20За это Бог был милостив к повитухам, а народ продолжал увеличиваться и стал еще многочисленнее. 21За то, что повитухи боялись Бога, Он даровал им в награду семьи и детей[b]. 22Тогда фараон приказал своему народу:

– Каждого мальчика, который рождается у евреев, бросайте в реку Нил, а девочек оставляйте в живых.

Notas al pie

  1. 1:5 В одном из древних переводов: «семьдесят пять».
  2. 1:21 Он даровал им в награду семьи и детей – букв.: «Он сделал им дома».

Het Boek

Exodus 1

De Israëlieten worden in Egypte

11-4 Dit zijn de namen van de zonen van Jakob en hun gezinnen die met hem meegingen naar Egypte: Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issachar, Zebulon, Benjamin, Dan, Naftali, Gad en Aser. Zo gingen in totaal zeventig mensen met hem mee (Jozef was al in Egypte). Na verloop van tijd stierven Jozef en zijn broers en zo kwam er een einde aan hun generatie. Hun afstammelingen waren echter erg vruchtbaar en hun aantal nam snel toe. Uit die kleine groep van zeventig mensen groeide een groot volk, dat het hele land Gosen bevolkte.

Toen kreeg Egypte een nieuwe koning, die Jozef niet gekend had. Hij voelde dan ook geen enkele verplichting tegenover de inwoners van Gosen. Hij zei tegen zijn eigen volk: ‘Die Israëlieten zijn gevaarlijk. Dat volk vermeerdert zich zo snel dat het, als er ooit oorlog komt, vast en zeker de kant van onze vijanden zal kiezen en het land zal verlaten. 10 Wij moeten zorgen dat het zover niet komt.’ 11 Daarom zetten zij de Israëlieten in bij de bouw van de voorraadsteden Pitom en Raämses. De opzichters dwongen hen tot zwaar werk. 12 Maar hoe zwaarder het werk en de onderdrukking werden, des te sneller groeide het volk. De Egyptenaren zagen dat met lede ogen aan en verzwaarden de druk. 13 De Israëlieten moesten zware slavenarbeid verrichten, zowel op het land als bij de productie van stenen. 14 Mishandeling was aan de orde van de dag. 15 Maar alsof dat nog niet genoeg was, riep de farao, de koning van Egypte, de vroedvrouwen Sifra en Pua bij zich. 16 Zij moesten alle pasgeboren jongens doden en de meisjes in leven te laten. 17 Maar Sifra en Pua waren godvrezende vrouwen en weigerden de koning te gehoorzamen. Zij lieten alle babyʼs leven. 18 De koning liet hen bij zich komen en riep hen ter verantwoording: ‘Waarom hebben jullie mijn bevelen niet uitgevoerd en toch de pasgeboren jongens in leven gelaten?’ 19 ‘Koning,’ antwoordden zij, ‘die Hebreeuwse vrouwen hebben zulke snelle bevallingen dat wij het niet kunnen bijhouden. Ze doen er niet zo lang over als de Egyptische vrouwen!’ 20 God zegende het werk van deze vroedvrouwen, zodat het volk Israël steeds talrijker werd. 21 Omdat de vroedvrouwen goed hadden gehandeld in de ogen van de Here, gaf Hij hun zelf ook kinderen. 22 Toen gaf de farao zijn hele volk opdracht alle pasgeboren Hebreeuwse jongetjes in de Nijl te gooien. Alleen de kleine meisjes mochten blijven leven.