New Living Translation

Psalm 102

Psalm 102

A prayer of one overwhelmed with trouble, pouring out problems before the Lord.

Lord, hear my prayer!
    Listen to my plea!
Don’t turn away from me
    in my time of distress.
Bend down to listen,
    and answer me quickly when I call to you.
For my days disappear like smoke,
    and my bones burn like red-hot coals.
My heart is sick, withered like grass,
    and I have lost my appetite.
Because of my groaning,
    I am reduced to skin and bones.
I am like an owl in the desert,
    like a little owl in a far-off wilderness.
I lie awake,
    lonely as a solitary bird on the roof.
My enemies taunt me day after day.
    They mock and curse me.
I eat ashes for food.
    My tears run down into my drink
10 because of your anger and wrath.
    For you have picked me up and thrown me out.
11 My life passes as swiftly as the evening shadows.
    I am withering away like grass.

12 But you, O Lord, will sit on your throne forever.
    Your fame will endure to every generation.
13 You will arise and have mercy on Jerusalem[a]
    and now is the time to pity her,
    now is the time you promised to help.
14 For your people love every stone in her walls
    and cherish even the dust in her streets.
15 Then the nations will tremble before the Lord.
    The kings of the earth will tremble before his glory.
16 For the Lord will rebuild Jerusalem.
    He will appear in his glory.
17 He will listen to the prayers of the destitute.
    He will not reject their pleas.

18 Let this be recorded for future generations,
    so that a people not yet born will praise the Lord.
19 Tell them the Lord looked down
    from his heavenly sanctuary.
He looked down to earth from heaven
20     to hear the groans of the prisoners,
    to release those condemned to die.
21 And so the Lord’s fame will be celebrated in Zion,
    his praises in Jerusalem,
22 when multitudes gather together
    and kingdoms come to worship the Lord.

23 He broke my strength in midlife,
    cutting short my days.
24 But I cried to him, “O my God, who lives forever,
    don’t take my life while I am so young!
25 Long ago you laid the foundation of the earth
    and made the heavens with your hands.
26 They will perish, but you remain forever;
    they will wear out like old clothing.
You will change them like a garment
    and discard them.
27 But you are always the same;
    you will live forever.
28 The children of your people
    will live in security.
Their children’s children
    will thrive in your presence.”

Notas al pie

  1. 102:13 Hebrew Zion; also in 102:16.

Ang Pulong Sang Dios

Salmo 102

Pangamuyo sang Tawo nga Nagaantos

1Ginoo, pamatii ang akon pangamuyo.
Pamatii ang akon pagpangayo sang bulig sa imo.
Indi ka magpanago sa akon sa tion sang akon kalisod.
Pamatii ako kon magpanawag ako sa imo,
kag sabta ako gilayon.
Kay ang akon kabuhi dali lang madula pareho sa aso;
ang akon lawas[a] daw sa ginasunog.
Nagahugos ako pareho sa hilamon nga nagakalaya.
Kag nadulaan ako sang gana magkaon
tungod sang akon mabaskog nga pag-ugayong.
Daw sa tul-an na lang ako nga ginputos sang panit.
Nagaisahanon ako pareho sa maila nga pispis
ukon pareho sa bukaw sa guba nga lugar nga wala sing may nagaestar nga tawo.
Indi ako makatulog; pareho ako sa pispis nga nagaisahanon sa atop sang balay.
Permi ako ginapakahuy-an sang akon mga kaaway.
Ginayaguta nila ako kag ginagamit nila nga halimbawa ang akon malain nga kahimtangan sa pagsumpa sa iban.
Ginayaguta nila ako kay wala na ako kaon-kaon
kundi nagapungko na lang sa abo[b] kag nagahilibion
10 tungod sang imo puwerte nga kaakig sa akon.
Ginayaguta man nila ako kay daw pareho ako sa basura nga ginpudyot mo kag ginhaboy.
11 Ang akon kabuhi pareho sa landong nga nagakadula.
Kag pareho ako sa hilamon nga nagakalaya.

12 Pero ikaw iya, Ginoo, nagahari sa wala sing katapusan;
dumdumon ka sang mga tawo hasta san-o.
13 Handa ka na nga kaluoyan ang Zion,[c]
tungod kay nag-abot na ang natalana nga tion nga ipakita mo ang imo kaayo sa iya.
14 Kay ang ini nga siyudad, bisan wasak na, ginahigugma kag ginakabalak-an pa gihapon sang imo katawhan nga imo mga alagad.

15 Ang mga nasyon magatahod sa Ginoo;
ang tanan nga hari sa kalibutan magatahod sa iya nga gamhanan nga presensya.
16 Kay patindugon liwat sang Ginoo ang Zion;
ipakita niya ang iya gamhanan nga presensya.
17 Pagasabton niya ang pangamuyo sang mga makaluluoy;
indi niya pag-ibaliwala ang ila pangamuyo.

18 Isulat ini para sa palaabuton nga mga henerasyon,
agod nga magadayaw sila sa Ginoo:
19 Ginatulok sang Ginoo ang kalibutan didto sa iya balaan nga lugar sa langit,
20 agod pamatian niya ang mga pag-ugayong sang iya katawhan nga ginbihag
kag agod hilwayon niya ang iya katawhan nga palatyon.
21 Kag tungod sini, ang mga ginhimo[d] sang Ginoo ibantala sa Zion, ang siyudad sang Jerusalem,
kag didto pagadayawon siya.
22 Matabo ini kon magtipon na ang mga katawhan halin sa mga nasyon kag mga ginharian sa pagsimba sa Ginoo.

23 Wala pa gani matapos ang akon kabuhi ginapaluya na ako sang Ginoo;
ginapalip-ot niya ang akon kabuhi.
24 Gani nagsiling ako,
“O Dios ko nga nagakabuhi sa wala sing katapusan, indi anay pagkuhaa ang akon kabuhi sa wala pa ako magtigulang.
25 Sang una gintuga mo ang kalibutan kag ang kalangitan.
26 Ini sila magakalawala, pero ikaw magapadayon sa gihapon.
Magagabok sila tanan pareho sa bayo.
Kag pareho man sa bayo, ilisan mo sila kag mawala sila.
27 Pero ikaw iya amo lang sa gihapon;
wala ka sing katapusan.
28 Ang mga kaliwat sang imo katawhan nga imo mga alagad magakabuhi nga luwas sa katalagman kag bantayan mo sila.”

Notas al pie

  1. 102:3 lawas: sa literal, mga tul-an.
  2. 102:9 nagapungko na lang sa abo: Nagapakita ini sang pagpangasubo.
  3. 102:13 Zion: ukon, Jerusalem.
  4. 102:21 mga ginhimo: sa literal, ngalan.