New International Version

Ecclesiastes 12:1-14

1Remember your Creator

in the days of your youth,

before the days of trouble come

and the years approach when you will say,

“I find no pleasure in them”—

2before the sun and the light

and the moon and the stars grow dark,

and the clouds return after the rain;

3when the keepers of the house tremble,

and the strong men stoop,

when the grinders cease because they are few,

and those looking through the windows grow dim;

4when the doors to the street are closed

and the sound of grinding fades;

when people rise up at the sound of birds,

but all their songs grow faint;

5when people are afraid of heights

and of dangers in the streets;

when the almond tree blossoms

and the grasshopper drags itself along

and desire no longer is stirred.

Then people go to their eternal home

and mourners go about the streets.

6Remember him—before the silver cord is severed,

and the golden bowl is broken;

before the pitcher is shattered at the spring,

and the wheel broken at the well,

7and the dust returns to the ground it came from,

and the spirit returns to God who gave it.

8“Meaningless! Meaningless!” says the Teacher.12:8 Or the leader of the assembly; also in verses 9 and 10

“Everything is meaningless!”

The Conclusion of the Matter

9Not only was the Teacher wise, but he also imparted knowledge to the people. He pondered and searched out and set in order many proverbs. 10The Teacher searched to find just the right words, and what he wrote was upright and true.

11The words of the wise are like goads, their collected sayings like firmly embedded nails—given by one shepherd.12:11 Or Shepherd 12Be warned, my son, of anything in addition to them.

Of making many books there is no end, and much study wearies the body.

13Now all has been heard;

here is the conclusion of the matter:

Fear God and keep his commandments,

for this is the duty of all mankind.

14For God will bring every deed into judgment,

including every hidden thing,

whether it is good or evil.

Kurdi Sorani Standard

ژیرمەندی 12:1-14

1بەدیهێنەری خۆت لەبیر بێت

لە سەردەمی گەنجیێتیت،

پێش ئەوەی ڕۆژگاری خراپە بێت

یان ئەو ساڵانە نزیک بێتەوە کە بڵێی:

«خۆشییان تێدا نابینم.»

2پێش ئەوەی درەوشانەوەی خۆر و

ڕووناکی و مانگ و ئەستێرە تەواو بێت،

پێش ئەوەی گەڕانەوەی هەوری باران ئاسمان تاریک بکات؛

3ئەو ڕۆژەی پارێزەرانی ماڵ دەلەرزن،

پیاوانی بەهێز دەچەمێنەوە،

ئەو ئافرەتانەی کە ئیشی دەستاڕیان دەکرد لەبەر کەمی لە کار دەکەون،

تاریک دادێن ئەو ژنانەش کە لە پەنجەرەکانەوە تەماشا دەکەن؛

4کاتێک دەرگاکانی لە بازاڕ داخراون

دەنگی هاڕین نزم دەبێتەوە؛

ئەو ڕۆژەی کە پیرەمێرد لە دەنگی چۆلەکە هەڵدەستێت،

هەرچەندە بەلایەوە گۆرانی کچەکان کز دەبن؛

5ئەو ڕۆژەش کە خەڵک لە بەرزایی دەترسن و

لە ڕێگا تۆقیون،

کە بادەم چرۆ دەکات و

کوللەحاجی خۆی ڕادەکێشێت و

هیچ ئارەزوو نامێنێت.

ئیتر مرۆڤ بەرەو ماڵی هەتاهەتایی خۆی دەچێت و

شینگێڕەکان بە شەقامەکاندا دەسووڕێنەوە.

6لەبیرت بێت، پێش ئەوەی زنجیری زیو بپچڕێت و

قاپی زێڕین بشکێت؛

پێش ئەوەی گۆزە لەسەر کانی وردوخاش بکرێت،

یان چەرخە لەسەر بیر بشکێنرێت و

7خۆڵ دەگەڕێتەوە سەر زەوی وەک پێشوو،

ڕۆحیش دەگەڕێتەوە لای ئەو خودایەی کە بەخشیویەتی.

8وتاربێژی ژیرمەند دەڵێت: «بێ واتای بێ واتایان!

هەموو شتێک بێ واتایە!»

دەرئەنجامی بابەتەکە

9سەرباری ئەوەی کە وتاربێژی ژیرمەند دانا بوو، گەلیشی فێری زانین کرد، شارەزای هەڵسەنگاندن و پشکنین و ڕێکخستنی پەندی زۆر بوو. 10وتاربێژی ژیرمەند هەوڵی دا وشە شادی بەخشەکان بدۆزێتەوە کە بە سەرڕاستی نووسراون و وشەکانی ڕاستین.

11وشەکانی پیاوی دانا وەک نەقیزە وایە، وەک بزمارە چەقیوەکانن لە پیاوانی کۆمەڵ، لەلایەن یەک شوانەوە دراون. 12سەرەڕای ئەمانەش، ئەی ڕۆڵە، سەرنجی ئەم شتانە بدە.

دانانی پەڕتووکی زۆر کۆتایی بۆ نییە، لێکۆڵینەوەی زۆریش لەش ماندوو دەکات.

13هەموو شت ئێستا بیستراوە و

دەرئەنجامەکەی ئەوەیە:

لە خودا بترسە و ڕاسپاردەکانی بەجێبگەیەنە،

چونکە ئەمە ئەرکی سەر شانی هەموو مرۆڤە.

14چونکە خودا حوکم بەسەر هەموو کارێک دەدات،

لەسەر هەموو کارێکی نهێنی،

جا چ چاک بێت یان خراپ.