New International Reader's Version

Psalm 90


Psalms 90–106

Psalm 90

A prayer of Moses, the man of God.

Lord, from the very beginning
    you have been like a home to us.
Before you created the whole world and the mountains were made,
    from the beginning to the end you are God.

You turn human beings back to dust.
    You say to them, “Return to dust.”
To you a thousand years
    are like a day that has just gone by.
    They are like a few hours of the night.
Yet you sweep people away, and they die.
    They are like new grass that grows in the morning.
In the morning it springs up new,
    but by evening it’s all dried up.

Your anger destroys us.
    Your burning anger terrifies us.
You have put our sins right in front of you.
    You have placed our secret sins where you can see them clearly.
You have been angry with us all of our days.
    We groan as we come to the end of our lives.
10 We live to be about 70.
    Or we may live to be 80, if we stay healthy.
But even our best days are filled with trouble and sorrow.
    The years quickly pass, and we are gone.

11 If only we knew the power of your anger!
    It’s as great as the respect we should have for you.
12 Teach us to realize how short our lives are.
    Then our hearts will become wise.

13 Lord, please stop punishing us!
    How long will you keep it up?
    Be kind to us.
14 Satisfy us with your faithful love every morning.
    Then we can sing for joy and be glad all our days.
15 Make us glad for as many days as you have made us suffer.
    Give us joy for as many years as we’ve had trouble.
16 Show us your mighty acts.
    Let our children see your glorious power.

17 May the Lord our God always be pleased with us.
    Lord, make what we do succeed.
    Please make what we do succeed.

Kurdi Sorani Standard

زەبوورەکان 90

کۆکراوەی بەشی چوارەم

زەبوورەکانی 90‏–106

نوێژێکی موسای پیاوی خودا.

1ئەی پەروەردگار، نەوە دوای نەوە
    تۆ پەناگامان بوویت.
بەر لەوەی چیاکان پەیدا ببن،
    یان زەوی و جیهان دروستببن،
    لە ئەزەلەوە و بۆ هەتاهەتایە، تۆ خودایت.

تۆ مرۆڤ دەکەیتەوە بە تۆز،
    دەفەرموویت: «ئادەمیزادینە، بگەڕێنەوە بۆ تۆز.»
چونکە لەلای تۆ، هەزار ساڵ
    وەک دوێنێ وایە کە تێپەڕیوە،
    وەک بەشێکی شەو وایە.
مرۆڤ وەک خەون ڕادەماڵیت،
    وەک ئەو گیایەی سەر لە بەیانی نوێ دەبێتەوە،
سەر لە بەیانی دەبووژێتەوە و نوێ دەبێتەوە،
    بۆ ئێوارە سیس دەبێت و دەفەوتێت.

چونکە بە هەڵچوونی تۆ لەناوچووین،
    بە تووڕەیی تۆ تۆقین.
گوناهەکانی ئێمەت لەبەردەمی خۆت داناوە،
    شتە شاراوەکانمان لەبەر ڕووناکی ڕوخسارت.
چونکە هەموو ڕۆژگارمان بە تووڕەیی تۆ بەسەرچوو،
    ساڵانی تەمەنمان وەک هەناسەیەک بەسەربرد.
10 ساڵانی تەمەنمان حەفتا ساڵە،
    یان هەشتا ساڵ ئەگەر بە هێزەوە بێت،
ئەوەی مایەی شانازیش بێت ڕەنج و ناخۆشییە،
    چونکە بە پەلە دەڕەوێتەوە و ئێمە باڵدەگرین.
11 کێ هێزی تووڕەیی تۆ دەزانێت؟
    چونکە تووڕەیی تۆ ترسێکی زۆر دەهێنێ.
12 ئیتر فێرمان بکە ڕۆژانمان بژمێرین،
    بۆ ئەوەی دڵێکی پڕ داناییمان هەبێت.

13 ئەی یەزدان، تووڕەییەکەی دابمرکێنەوە! هەتا کەی؟
    لەگەڵ خزمەتکارەکانت میهرەبان بە.
14 سەر لە بەیانی لە خۆشەویستییە نەگۆڕەکەت تێرمان بکە،
    هەتا هەموو ڕۆژانی ژیانمان هەلهەلە لێبدەین و دڵشاد ببین.
15 دڵشادمان بکە ئەوەندەی بۆ ئەو ڕۆژانەی تووشی ناخۆشیت کردین،
    ئەو ساڵانەی کە خراپەمان بینی.
16 کردەوە مەزنەکانت بۆ خزمەتکارەکانت دەربخە،
    شکۆمەندیت بەسەر منداڵەکانیان.

17 با نیعمەتی خودای پەروەردگارمان بەسەرمانەوە بێت،
    کردەوەکانی دەستمان بۆ بچەسپێنە،
    بەڵێ، کردەوەکانی دەستمان بچەسپێنە.