New International Reader's Version

Psalm 78

Psalm 78

A maskil of Asaph.

My people, listen to my teaching.
    Pay attention to what I say.
I will open my mouth and tell a story.
    I will speak about things that were hidden.
    They happened a long time ago.
We have heard about them and we know them.
    Our people who lived before us have told us about them.
We won’t hide them from our children.
    We will tell them to those who live after us.
We will tell them what the Lord has done that is worthy of praise.
    We will talk about his power and the wonderful things he has done.
He gave laws to the people of Jacob.
    He gave Israel their law.
He commanded our people who lived before us
    to teach his laws to their children.
Then those born later would know his laws.
    Even their children yet to come would know them.
    And they in turn would tell their children.
Then they would put their trust in God.
    They would not forget what he had done.
    They would obey his commands.
They would not be like their people who lived long ago.
    Those people were stubborn. They refused to obey God.
They turned away from him.
    Their spirits were not faithful to him.

The soldiers of Ephraim were armed with bows.
    But they ran away on the day of battle.
10 They didn’t keep the covenant God had made with them.
    They refused to live by his law.
11 They forgot what he had done.
    They didn’t remember the wonders he had shown them.
12 He did miracles right in front of their people who lived long ago.
    At that time they were living in Egypt, in the area of Zoan.
13 God parted the Red Sea and led them through it.
    He made the water stand up like a wall.
14 He guided them with the cloud during the day.
    He led them with the light of a fire all night long.
15 He broke the rocks open in the desert.
    He gave them as much water as there is in the oceans.
16 He brought streams out of a rocky cliff.
    He made water flow down like rivers.

17 But they continued to sin against him.
    In the desert they refused to obey the Most High God.
18 They were stubborn and tested God.
    They ordered him to give them the food they wanted.
19 They spoke against God. They said,
    “Can God really put food on a table in the desert?
20 It is true that he struck the rock, and streams of water poured out.
    Huge amounts of water flowed down.
But can he also give us bread?
    Can he supply meat for his people?”
21 When the Lord heard what they said, he was very angry.
    His anger broke out like fire against the people of Jacob.
    He became very angry with Israel.
22 That was because they didn’t believe in God.
    They didn’t trust in his power to save them.
23 But he gave a command to the skies above.
    He opened the doors of the heavens.
24 He rained down manna for the people to eat.
    He gave them the grain of heaven.
25 Mere human beings ate the bread of angels.
    He sent them all the food they could eat.
26 He made the east wind blow from the heavens.
    By his power he caused the south wind to blow.
27 He rained down meat on them like dust.
    He sent them birds like sand on the seashore.
28 He made the birds come down inside their camp.
    The birds fell all around their tents.
29 People ate until they couldn’t eat any more.
    He gave them what they had wanted.
30 But even before they had finished eating, God acted.
    He did it while the food was still in their mouths.
31 His anger rose up against them.
    He put to death the strongest among them.
    He struck down Israel’s young men.

32 But even after all that, they kept on sinning.
    Even after the wonderful things he had done, they still didn’t believe.
33 So he brought their days to an end like a puff of smoke.
    He ended their years with terror.
34 Every time God killed some of them, the others would seek him.
    They gladly turned back to him again.
35 They remembered that God was their Rock.
    They remembered that God Most High had set them free.
36 But they didn’t mean it when they praised him.
    They lied to him when they spoke.
37 They turned away from him.
    They weren’t faithful to the covenant he had made with them.
38 But he was full of tender love.
    He forgave their sins
    and didn’t destroy his people.
Time after time he held back his anger.
    He didn’t let all his burning anger blaze out.
39 He remembered that they were only human.
    He remembered they were only a breath of air
    that drifts by and doesn’t return.

40 How often they refused to obey him in the desert!
    How often they caused him sorrow in that dry and empty land!
41 Again and again they tested God.
    They made the Holy One of Israel sad and angry.
42 They didn’t remember his power.
    They forgot the day he set them free
    from those who had treated them so badly.
43 They forgot how he had shown them his signs in Egypt.
    They forgot his miracles in the area of Zoan.
44 He turned the river of Egypt into blood.
    The people of Egypt couldn’t drink water from their streams.
45 He sent large numbers of flies that bit them.
    He sent frogs that destroyed their land.
46 He gave their crops to the grasshoppers.
    He gave their food to the locusts.
47 He destroyed their vines with hail.
    He destroyed their fig trees with sleet.
48 He killed their cattle with hail.
    Their livestock were struck by lightning.
49 Because he was so angry with Egypt, he caused them to have great trouble.
    In his great anger he sent destroying angels against them.
50 God prepared a path for his anger.
    He didn’t spare their lives.
    He gave them over to the plague.
51 He killed the oldest son of each family in Egypt.
    He struck down the oldest son in every house in the land of Ham.
52 But he brought his people out like a flock.
    He led them like sheep through the desert.
53 He guided them safely, and they weren’t afraid.
    But the Red Sea swallowed up their enemies.
54 And so he brought his people to the border of his holy land.
    He led them to the central hill country he had taken by his power.
55 He drove out the nations to make room for his people.
    He gave to each family a piece of land to pass on to their children.
    He gave the tribes of Israel a place to make their homes.

56 But they tested God.
    They refused to obey the Most High God.
    They didn’t keep his laws.
57 They were like their people who lived long ago.
    They turned away from him and were not faithful.
They were like a bow that doesn’t shoot straight.
    They couldn’t be trusted.
58 They made God angry by going to their high places.
    They made him jealous by worshiping the statues of their gods.
59 When God saw what the people were doing, he was very angry.
    He turned away from them completely.
60 He deserted the holy tent at Shiloh.
    He left the tent he had set up among his people.
61 He allowed the ark to be captured.
    Into the hands of his enemies he sent the ark where his glory rested.
62 He let his people be killed by swords.
    He was very angry with them.
63 Fire destroyed their young men.
    Their young women had no one to marry.
64 Their priests were killed by swords.
    Their widows weren’t able to weep.

65 Then the Lord woke up as if he had been sleeping.
    He was like a warrior waking up from the deep sleep caused by wine.
66 He drove back his enemies.
    He put them to shame that will last forever.
67 He turned his back on the tents of the people of Joseph.
    He didn’t choose to live in the tribe of Ephraim.
68 Instead, he chose to live in the tribe of Judah.
    He chose Mount Zion, which he loved.
69 There he built his holy place as secure as the heavens.
    He built it to last forever, like the earth.
70 He chose his servant David.
    He took him from the sheep pens.
71 He brought him from tending sheep
    to be the shepherd of his people Jacob.
    He made him the shepherd of Israel, his special people.
72 David cared for them with a faithful and honest heart.
    With skilled hands he led them.

Ang Pulong Sang Dios

Salmo 78

Pagtuytoy sang Dios sa Iya Katawhan

1Mga kasimanwa,[a] pamatii ninyo ang akon mga pagpanudlo.
Tudluan ko kamo paagi sa mga paanggid.[b]
Sugiran ko kamo sang tinago nga mga kamatuoran sang una
nga nahibaluan na naton,
kay ginsugid ini sa aton sang aton mga katigulangan.
Indi naton ini pagtaguon sa aton mga kabataan;
isugid naton ini sa masunod nga mga henerasyon.
Sugiran ta sila sang gahom sang Ginoo kag sang iya dalayawon kag makatilingala nga mga binuhatan.
Ginhatagan niya sang kasuguan ang katawhan sang Israel nga mga kaliwat ni Jacob.
Ginmanduan niya ang aton mga katigulangan nga itudlo ini sa ila mga kabataan,
agod ang masunod nga henerasyon makahibalo man sini,
kag matudlo man nila ini sa ila mga kabataan.
Sa sini nga paagi magasalig sila sa Dios kag indi nila pagkalimtan ang iya mga ginhimo kundi tumanon nila ang iya mga sugo.
Indi sila mangin pareho sa ila mga katigulangan nga mga matig-a sing ulo, indi matinumanon, indi malig-on ang ila pagsalig sa Dios, kag indi matutom sa iya.

Ang mga soldado sang Efraim, bisan may armas sila nga mga pana, nagpalalagyo sang tion sang inaway.
10 Wala nila gintuman ang ila kasugtanan sa Dios;
wala nila ginsunod ang iya kasuguan.
11 Ginkalimtan nila ang iya makatilingala nga mga binuhatan nga ginpakita sa ila.

12 Naghimo ang Dios sang milagro didto sa Zoan, sa duta sang Egipto
kag nakita ini sang aton[c] mga katigulangan.
13 Gintunga niya ang dagat kag ginpaagi sila;
ginhimo niya ang tubig nga daw mga pader.
14 Kon adlaw, ginatuytuyan niya sila paagi sa panganod,
kag kon gab-i, paagi sa kasanag sang kalayo.
15 Ginpalitik niya ang mga bato sa kamingawan kag nagtubod ang tubig
kag ginpaayawan niya sila inom sang tubig nga daw halin sa kadadalman sang duta.
16 Ginpatubod niya ang tubig sa bato kag nag-ilig ang tubig nga daw sa suba.

17 Pero ang aton mga katigulangan nagpadayon sa pagpakasala sa iya.
Didto sa kamingawan nagrebelde sila sa Labing Mataas nga Dios.
18 Gintilawan nila sing hungod ang Dios paagi sa pagpangayo sang kalan-on nga gusto gid nila.
19 Gin-insulto nila ang Dios paagi sa pagsiling, “Makapapunsyon bala ang Dios diri sa kamingawan?
20 Matuod nga ginpahampak niya ang bato kag nagsagawak ang tubig,
pero makahatag bala siya sang tinapay kag karne sa aton nga iya katawhan?”
21 Gani naakig ang Ginoo sang mabatian niya sila.
Sa iya kaakig sa ila nga mga Israelinhon, nga mga kaliwat ni Jacob, ginsalakay niya sila sang kalayo.
22 Kay wala sila sing pagtuo sa iya, kag wala sila magsalig nga luwason niya sila.
23 Pero bisan pa sina, ginmanduan niya ang langit nga mag-abri,
24 kag ginpaulanan niya sila sang pagkaon nga ginatawag manna.
Ginhatag niya sa ila ini nga pagkaon nga halin sa langit agod ila kaunon.
25 Sila nga tawo nagkaon sang pagkaon sang mga anghel, kag ginpagustuhan gid sila sang Dios sini.
26 Ginpahuyop niya ang hangin nga halin sa sidlangan kag sa bagatnan paagi sa iya gahom.
27 Kag ginpaulanan niya sila sang mga pispis nga daw pareho kadamo sa balas sa baybayon.
28 Ginpahugpa niya ini sa palibot sang ila mga tolda didto sa ila nga kampo.
29 Gani nagkaon sila kag nagkalabusog, kay ginhatag sang Dios sa ila ang gusto nila.
30 Pero samtang nagapagusto sila sang kaon,
31 naakig ang Dios sa ila.
Ginpamatay niya ang makusog nga mga pamatan-on sang Israel.
32 Bisan pa sining tanan nga ginpanghimo niya, nagpadayon sila sa pagpakasala. Bisan naghimo siya sang mga milagro, wala sila nagtuo sa iya.
33 Gani gulpi lang niya gintapos ang ila kabuhi paagi sa hinali nga kalaglagan.
34 Sang ginpatay niya ang iban sa ila, ang nabilin nagdangop sa iya kag naghinulsol, nga nagahandom gid sa iya.
35 Nadumduman nila nga ang Labing Mataas nga Dios amo ang ila palalipdan nga bato kag manunubos.
36 Pero nagadayaw-dayaw lang sila sa iya. Mga butigon sila.
37 Indi sila mainunungon sa iya;
indi sila matutom sa ila kasugtanan sa iya.
38 Pero bisan pa sini, maluluy-on gihapon ang Dios sa ila.
Ginpatawad niya ang ila mga sala kag wala niya sila paglaglaga.
Sa madamo nga tion ginpunggan niya ang iya kaakig bisan puwerte na gid ang iya kaugot.
39 Naisip niya nga sila mga tawo lang, nga pareho sa nagalabay nga hangin nga nagakadula lang.
40 Pila ka beses sila nga nagrebelde sa Dios kag nagpasubo sa iya didto sa kamingawan.
41 Liwat-liwat nila nga gintilawan ang Dios;
ginsakit nila ang balatyagon sang Balaan nga Dios sang Israel.
42 Ginkalimtan nila ang iya gahom nga ginpakita sadtong tion nga ginluwas niya sila sa ila mga kaaway
43 kag sang tion nga ginhimo niya ang iya mga milagro kag makatilingala nga mga binuhatan didto sa Zoan, sa duta sang Egipto.
44 Ginhimo niya nga dugo ang mga suba kag mga sapa sang mga Egiptohanon,
kag tungod sini wala na sila sing mainom.
45 Nagpadala siya sang panong sang mga sapat-sapat sa pagpaantos sa ila,
kag sang mga paka sa paghalit sang ila mga duta.
46 Ginpakaon niya sa mga apan ang ila mga tanom kag mga patubas.
47 Ginpamatay niya ang ila mga ubas kag mga kahoy nga higera paagi sa ulan nga yelo.
48 Ginpamatay niya ang ila mga kasapatan paagi man sa ulan nga yelo kag sa kilat.
49 Tungod sa iya puwerte gid nga kaakig sa ila,
ginpadal-an niya sila sang mga anghel sa paglaglag sa ila.
50 Wala niya pagpunggi ang iya kaakig;
wala niya sila pagluwasa sa kamatayon,
kundi ginpamatay niya sila paagi sa mga kalalat-an.
51 Ginpamatay niya ang tanan nga kamagulangan nga lalaki sa Egipto,
nga amo ang lugar sang mga kaliwat ni Ham.
52 Dayon ginpaguwa niya sa Egipto ang iya katawhan nga pareho sa mga karnero
kag gintuytuyan niya sila sa kamingawan.
53 Gin-ubayan niya sila, gani wala sila mahadlok.
Pero ang ila mga kaaway nagkalalumos sa dagat.
54 Gindala niya sila sa duta nga iya ginpili, didto sa bukid[d] nga gin-agaw niya paagi sa iya gahom.
55 Gintabog niya ang mga pumuluyo didto palayo sa iya katawhan,
kag ginbahin-bahin niya ang duta sa mga tribo sang Israel agod ila panag-iyahan,
kag didto niya sila ginpaestar.

56 Pero gintilawan nila ang Labing Mataas nga Dios kag nagrebelde sila sa iya.
Wala nila gintuman ang iya mga sugo.
57 Nagpalayo sila kag nagluib sa Dios pareho sang ila mga katigulangan.
Indi sila masaligan pareho sa guba nga pana.
58 Ginpaimon kag ginpaakig nila ang Dios tungod sang ila mga dios-dios sa mga simbahan sa mataas nga mga lugar.

59 Nahibaluan[e] sang Dios ining ginhimo sang mga Israelinhon,
gani naakig siya kag ginsikway niya sila sing bug-os.
60 Ginbayaan niya ang iya tolda sa Shilo nga iya ginpuy-an diri sa kalibutan.
61 Gintugutan niya nga agawon sang kaaway ang Kahon sang Kasugtanan nga simbolo sang iya pagkagamhanan kag pagkahalangdon.
62 Naakig siya sa katawhan nga iya ginapanag-iyahan,
gani ginpapatay niya sila sa inaway.
63 Ginsunog ang ila bataon nga mga lalaki,
gani nawad-an sang palamanahon ang ila mga dalaga.
64 Nagkalamatay sa inaway ang ila mga pari,
kag ang ila mga balo nga wala makapangasubo para sa ila.[f]
65 Dayon daw sa nakamata ang Ginoo;
pareho siya sa isa ka makusog nga tawo nga ginpaisog sang bino.
66 Ginpatal-as niya ang iya mga kaaway;
ginpakahuy-an niya sila sa wala sing katapusan.
67 Wala niya pagpilia ang tribo ni Efraim[g] nga mga kaliwat ni Jose.
68 Sa baylo, ginpili niya ang tribo ni Juda kag ang Bukid sang Zion nga iya ginapakamahal.
69 Didto ginpatindog niya ang iya templo nga pareho kataas sa mga kabukiran, kag magapabilin ini hasta san-o pareho sang duta.

70-71 Ginpili sang Dios si David nga mangin iya alagad.
Ginkuha niya siya sa iya trabaho nga manugbantay sang karnero kag ginhimo nga hari sang Israel, ang katawhan nga iya ginapanag-iyahan.
Pareho si David sa isa ka manugbantay sang mga karnero,
72 gin-atipan niya ang mga Israelinhon sing sinsero
kag gindumalahan niya sila sing maayo.

Notas al pie

  1. 78:1 Mga kasimanwa: ukon, Katawhan ko.
  2. 78:2 paanggid: ukon, estorya; ukon, hulubaton.
  3. 78:12 aton: sa Hebreo, ila.
  4. 78:54 bukid: ukon, kabukiran.
  5. 78:59 Nahibaluan: sa literal, Nabatian.
  6. 78:64 Tan-awa ang 1 Sam. 4:17-22.
  7. 78:67 Wala… Efraim: Siguro ang buot silingon wala niya pagpilia ang ila lugar nga mangin sentro sang pagsimba kag sa diin magahari ang iya pinili nga hari.