New International Reader's Version

Psalm 139

Psalm 139

For the director of music. A psalm of David.

Lord, you have seen what is in my heart.
    You know all about me.
You know when I sit down and when I get up.
    You know what I’m thinking even though you are far away.
You know when I go out to work and when I come back home.
    You know exactly how I live.
Lord, even before I speak a word,
    you know all about it.

You are all around me, behind me and in front of me.
    You hold me safe in your hand.
I’m amazed at how well you know me.
    It’s more than I can understand.

How can I get away from your Spirit?
    Where can I go to escape from you?
If I go up to the heavens, you are there.
    If I lie down in the deepest parts of the earth, you are also there.
Suppose I were to rise with the sun in the east.
    Suppose I travel to the west where it sinks into the ocean.
10 Your hand would always be there to guide me.
    Your right hand would still be holding me close.

11 Suppose I were to say, “I’m sure the darkness will hide me.
    The light around me will become as dark as night.”
12 Even that darkness would not be dark to you.
    The night would shine like the day,
    because darkness is like light to you.

13 You created the deepest parts of my being.
    You put me together inside my mother’s body.
14 How you made me is amazing and wonderful.
    I praise you for that.
What you have done is wonderful.
    I know that very well.
15 None of my bones was hidden from you
    when you made me inside my mother’s body.
    That place was as dark as the deepest parts of the earth.
When you were putting me together there,
16     your eyes saw my body even before it was formed.
You planned how many days I would live.
    You wrote down the number of them in your book
    before I had lived through even one of them.

17 God, your thoughts about me are priceless.
    No one can possibly add them all up.
18 If I could count them,
    they would be more than the grains of sand.
If I were to fall asleep counting and then wake up,
    you would still be there with me.

19 God, I wish you would kill the people who are evil!
    I wish those murderers would get away from me!
20 They are your enemies. They misuse your name.
    They misuse it for their own evil purposes.
21 Lord, I really hate those who hate you!
    I really hate those who rise up against you!
22 I have nothing but hatred for them.
    I consider them to be my enemies.

23 God, see what is in my heart.
    Know what is there.
Test me.
    Know what I’m thinking.
24 See if there’s anything in my life you don’t like.
    Help me live in the way that is always right.

Ang Pulong Sang Dios

Salmo 139

Ang Bug-os nga Ihibalo kag Pag-atipan sang Dios

1Ginoo, gin-usisa mo ako gani kilala mo ako.
Nahibaluan mo kon nagapungko ako ukon nagatindog.
Bisan ara ka sa malayo nahibaluan mo ang tanan ko nga ginahunahuna.
Ginatan-aw mo ako sa akon pag-obra kag pagpahuway.
Nahibaluan mo ang tanan ko nga ginahimo.
Ginoo, bisan wala pa ako makahambal, nahibaluan mo na ang akon inughambal.
Ginalibutan mo ako,
kag ginaprotektaran mo ako sang imo gahom.
Ang imo nahibaluan parte sa akon tama gid ka makatilingala;
indi ko gid ini matungkad.
Diin bala ako makapalagyo sa imo Espiritu?[a]
Diin bala ako makakadto nga wala ikaw?
Kon magsaka man ako sa langit, didto ikaw;
kon magkadto man ako sa lugar sang mga patay, didto man ikaw.
Kon magkadto man ako pasidlangan ukon mag-estar sa pinakamalayo nga lugar sa nakatundan,
10 didto ka gihapon sa pagtuytoy kag sa pagbulig sa akon.

11 Halimbawa, pangabayon ko ang kadulom sa pagtabon sa akon,
ukon ang kasanag nga nagalibot sa akon nga mangin gab-i.
12 Pero bisan ang kadulom indi madulom para sa imo,
kag ang gab-i pareho lang kasanag sang adlaw.
Kay ang kadulom kag ang kasanag pareho lang sa imo.

13 Kilala mo ako kay ikaw ang naghimo sang akon bug-os nga kabuhi.
Ikaw ang nagporma sa akon sa tiyan sang akon iloy.
14 Ginadayaw ko ikaw kay makatilingala gid ang paghimo mo sa akon.
Makatilingala ang imo mga binuhatan, kag nahibaluan ko gid ina.
15 Nakita mo ang akon mga tul-an sang ginporma ako sing tago sa sulod sang tiyan sang akon iloy.[b]
16 Nakita mo na ako bisan wala pa ako maporma.
Ang gintalana nga mga inadlaw nga magakabuhi ako nasulat na sa imo libro, bisan wala pa ini magsugod.
17 O Dios, indi ko matungkad ang imo ginahunahuna;[c]
puwerte ini kadamo.
18 Kon isipon ko ini, madamo pa ini sang sa balas.
Kon magbugtaw ako ang akon hunahuna ara gihapon sa imo.

19 O Dios, kabay pa nga pamatyon mo ang mga malaot!
Kabay pa nga magpalagyo sa akon ang mga manugpatay sang tawo.
20 Nagahambal sila sing malain parte sa imo.
Sila nga imo mga kaaway nagamitlang sang imo ngalan sa wala sing pulos.
21 Ginoo, ginakainitan ko ang mga nagakainit sa imo.
Ginakangil-aran ko ang mga nagakontra sa imo.
22 Puwerte gid ang akon kainit sa ila;
ginakabig ko sila nga akon mga kaaway.

23 Usisaa ako, O Dios, agod mahibaluan mo ang akon tagipusuon.
Tilawi ako, agod mahibaluan mo ang akon ginahunahuna.
24 Tan-awa kon may malaot ako nga pagginawi
kag tuytuyi ako sa dalan nga dapat nakon agihan hasta san-o.

Notas al pie

  1. 139:7 Espiritu: ukon, espiritu; ukon, gahom.
  2. 139:15 sa sulod… iloy: sa literal, sa kadadalman sang duta.
  3. 139:17 indi… ginahunahuna: ukon, daw ano kabilidhon para sa akon ang imo ginahunahuna.