Ketab El Hayat

أيوب 14:1-22

1الإِنْسَانُ مَوْلُودُ الْمَرْأَةِ. قَصِيرُ الْعُمْرِ وَمُفْعَمٌ بِالشَّقَاءِ، 2يَتَفَتَّحُ كَالزَّهْرِ ثُمَّ يَنْتَثِرُ، وَيَتَوَارَى كَالشَّبَحِ فَلا يَبْقَى لَهُ أَثَرٌ. 3أَعَلَى مِثْلِ هَذَا فَتَحْتَ عَيْنَيْكَ وَأَحْضَرْتَنِي لأَتَحَاجَّ مَعَكَ؟ 4مَنْ يَسْتَوْلِدُ الطَّاهِرَ مِنَ النَّجِسِ؟ لَا أَحَدٌ! 5فَإِنْ كَانَتْ أَيَّامُهُ مَحْدُودَةً، وَعَدَدُ أَشْهُرِهِ مَكْتُوباً لَدَيْكَ، وَعَيَّنْتَ أَجَلَهُ فَلا يَتَجَاوَزُهُ، 6فَأَشِحْ بِوَجْهِكَ عَنْهُ وَدَعْهُ يَسْتَرِيحُ مُسْتَمْتِعاً، رَيْثَمَا يَنْتَهِي يَوْمُهُ، كَالأَجِيرِ.

7لأَنَّ لِلشَّجَرَةِ أَمَلاً، إِذَا قُطِعَتْ أَنْ تُفْرِخَ مِنْ جَدِيدٍ وَلا تَفْنَى بَرَاعِمُهَا. 8حَتَّى لَوْ شَاخَتْ أُصُولُهَا فِي الأَرْضِ وَمَاتَ جِذْعُهَا فِي التُّرَابِ، 9فَإِنَّهَا حَالَما تَسْتَرْوِحُ الْمَاءَ تُفْرِخُ، وَتُنْبِتُ فُرُوعاً كَالْغَرْسِ. 10أَمَّا الإِنْسَانُ فَإِنَّهُ يَمُوتُ وَيَبْلَى، يَلْفِظُ آخِرَ أَنْفَاسِهِ، فَأَيْنَ هُوَ؟ 11كَمَا تَنْفَدُ الْمِيَاهُ مِنَ الْبُحَيْرَةِ، وَيَجِفُّ النَّهْرُ، 12هَكَذا يَرْقُدُ الإِنْسَانُ وَلا يَقُومُ، وَلا يَسْتَيْقِظُ مِنْ نَوْمِهِ إِلَى أنْ تَزُولَ السَّمَاوَاتُ.

13لَيْتَكَ تُوَارِينِي فِي عَالَمِ الأَمْوَاتِ، وَتُخْفِينِي إِلَى أَنْ يَعْبُرَ عَنِّي غَضَبُكَ، وَتُحَدِّدُ لِي أَجَلاً فَتَذْكُرَنِي. 14إِنْ مَاتَ رَجُلٌ أَفَيَحْيَا؟ إِذَنْ لَصَبِرْتُ كُلَّ أَيَّامِ مُكَابَدَتِي، رَيْثَمَا يَأْتِي زَمَنُ إِعْفَائِي. 15أَنْتَ تَدْعُو وَأَنَا أُجِيبُكَ. أَنْتَ تَتُوقُ إِلَى عَمَلِ يَدَيْكَ، 16حِينَئِذٍ تُحْصِي خَطْوَاتِي حَقّاً، وَلَكِنَّكَ لَا تُرَاقِبُ خَطِيئَتِي، 17فَتَخْتِمُ مَعْصِيَتِي فِي صُرَّةٍ، وَتَسْتُرُ ذَنْبِي.

18وَكَمَا يَتَفَتَّتُ الْجَبَلُ السَّاقِطُ، وَيَتَزَحْزَحُ الصَّخْرُ مِنْ مَوْضِعِهِ، 19وَكَمَا تُبْلِي الْمِيَاهُ الْحِجَارَةَ، وَتَجْرُفُ سُيُولُهَا تُرَابَ الأَرْضِ، هَكَذَا تُبِيدُ أَنْتَ رَجَاءَ الإِنْسَانِ. 20تَقْهَرُهُ دَفْعَةً وَاحِدَةً فَيَتَلاشَى، وَتُغَيِّرُ مِنْ مَلامِحِهِ وَتَطْرُدُهُ. 21يُكْرَمُ أَبْنَاؤُهُ وَهُوَ لَا يَعْلَمُ، أَوْ يُذَلُّونَ وَلا يُدْرِكُ ذَلِكَ. 22لَا يَشْعُرُ بِغَيْرِ آلامِ بَدَنِهِ، وَلا يَنُوحُ إِلّا عَلَى نَفْسِهِ».

Kurdi Sorani Standard

ئەیوب 14:1-22

1«مرۆڤی لەدایکبوو لە ژن

ڕۆژگاری کەمە و چەرمەسەری زۆرە.

2وەک گوڵ دەپشکوێت و پاشان سیس دەبێت،

وەک سێبەر دەڕوات و ناوەستێت.

3ئایا چاوت لەسەر کەسێکی وەکو ئەم دەبێت؟

ئێستاش ئەوت هێناوەتە بەردەم خۆت بۆ دادگایی؟

4کێ دەتوانێت پاکێک لە گڵاوێک دەربهێنێت؟

بێگومان کەس!

5جا ئەگەر ڕۆژانی هەرکەسێک دیاریکراو بێت و

ژمارەی مانگەکانی لای تۆ بێت و

کاتێکت بۆ دیاریکردبێت کە لێی تێنەپەڕێت،

6ئیتر لێیگەڕێ با پشوو بدات،

هەتا وەک ڕەنجدەرێک دڵخۆش بێت بە تەواوبوونی ڕۆژەکەی.

7«لانی کەم دار ئومێدی ئەوەی هەیە کە

ئەگەر بڕایەوە چەکەرە بکاتەوە و دووبارە شین بێتەوە و

لقوپۆپی تازە دەربکات.

8ئەگەر ڕەگەکەی لەناو زەویدا کۆنیش بێت و

بنەدارەکەی لەناو خۆڵدا بمرێت،

9هەر کاتێک بۆنی ئاو بکات چەکەرە دەکات و

وەک ڕووەکێکی نوێ لق دەردەکات.

10بەڵام پیاو دەمرێت و لەناودەچێت؛

مرۆڤ ڕۆح بەدەستەوە دەدات و بوونی نابێت.

11هەروەک ئاوەکان لەناو دەریاچە نامێنن و

ڕووبار ئاوی تێدا نامێنێت و وشک دەبێت،

12هەروەها مرۆڤیش ڕادەکشێت و هەڵناستێتەوە،

لە خەوەکەی خەبەری نابێتەوە و بەئاگا نایەت

هەتا ئاسمان نامێنێت.

13«خۆزگە لەناو جیهانی مردووان لەچاو ونت دەکردم و

دەتشاردمەوە هەتا تووڕەییەکەت دادەمرکایەوە!

خۆزگە کاتێکت بۆ دیاری دەکردم و

بەبیرت دەهاتمەوە!

14ئەگەر پیاوێک بمرێت، ئایا زیندوو دەبێتەوە؟

هەموو ڕۆژانم تێکۆشانە،

ئارام دەگرم هەتا دەرووم لێ دەکرێتەوە.

15بانگم دەکەیت من وەڵامت دەدەمەوە،

تامەزرۆ دەبیت بۆ ئەو بوونەوەرەی کە دروستت کرد.

16بێگومان ئەو کاتە چاودێری هەنگاوەکانم دەکەیت،

بەڵام تێبینی گوناهەکەم ناکەیت.

17یاخیبوونەکەم گرێی لێدراوە لەناو بوخچەیەک،

تاوانەکەم دەشاریتەوە.

18«هەروەک چۆن کە چیا بکەوێت پارچەپارچە دەبێت و

تاشەبەرد لە جێی خۆی دەلەقێت،

19ئاو بەرد دەسووێنێت و

لافاو خۆڵی زەوی ڕادەماڵێت،

بەو جۆرە تۆش هیوای مرۆڤ لەناودەبەیت.

20بۆ هەتاهەتایە بەسەریدا زاڵ دەبیت و کۆتایی پێ دێت،

ڕووی دەگۆڕیت و دەریدەکەیت.

21ئەگەر کوڕەکانی ڕێزیان لێ بگیرێت، پێی نازانێت،

ئەگەر لە پلەوپایەشیان نزم بکرێتەوە، ئاگای لێ نییە.

22تەنها هەست بە ئازاری خۆی دەکات و

داخ بۆ حاڵی خۆی دەخوات.»