The Message

Psalm 77

An Asaph Psalm

1I yell out to my God, I yell with all my might,
    I yell at the top of my lungs. He listens.

2-6 I found myself in trouble and went looking for my Lord;
    my life was an open wound that wouldn’t heal.
When friends said, “Everything will turn out all right,”
    I didn’t believe a word they said.
I remember God—and shake my head.
    I bow my head—then wring my hands.
I’m awake all night—not a wink of sleep;
    I can’t even say what’s bothering me.
I go over the days one by one,
    I ponder the years gone by.
I strum my lute all through the night,
    wondering how to get my life together.

7-10 Will the Lord walk off and leave us for good?
    Will he never smile again?
Is his love worn threadbare?
    Has his salvation promise burned out?
Has God forgotten his manners?
    Has he angrily stalked off and left us?
“Just my luck,” I said. “The High God goes out of business
    just the moment I need him.”

11-12 Once again I’ll go over what God has done,
    lay out on the table the ancient wonders;
I’ll ponder all the things you’ve accomplished,
    and give a long, loving look at your acts.

13-15 O God! Your way is holy!
    No god is great like God!
You’re the God who makes things happen;
    you showed everyone what you can do—
You pulled your people out of the worst kind of trouble,
    rescued the children of Jacob and Joseph.

16-19 Ocean saw you in action, God,
    saw you and trembled with fear;
    Deep Ocean was scared to death.
Clouds belched buckets of rain,
    Sky exploded with thunder,
    your arrows flashing this way and that.
From Whirlwind came your thundering voice,
    Lightning exposed the world,
    Earth reeled and rocked.
You strode right through Ocean,
    walked straight through roaring Ocean,
    but nobody saw you come or go.

20 Hidden in the hands of Moses and Aaron,
You led your people like a flock of sheep.

Kurdi Sorani Standard

زەبوورەکان 77

بۆ گەورەی گۆرانیبێژان. ئاوازی یەدوتون، زەبوورێکی ئاساف.

1دەنگم بۆ خودا بەرز دەکەمەوە، هاوار دەکەم،
    دەنگم بۆ خودا بەرز دەکەمەوە، گوێم لێ بگرە.
لە ڕۆژی تەنگانەم بەدوای پەروەردگاردا دەگەڕێم،
    بە درێژایی شەو دەست پان دەکەمەوە، بێ ئەوەی سڕبێت.
    گیانم نەوازش ڕەت دەکاتەوە.

بیر لە خودا دەکەمەوە و دەناڵێنم،
    ورد دەبمەوە و ڕۆحم دەبوورێتەوە.[a]
پێڵووی چاوەکانمت گرت،
    شپرزە بووم، قسەم پێ نەکرا.
بیر لە ڕۆژگاری دێرین دەکەمەوە،
    ساڵانی ڕابردوو.
شەوانە لە دڵی خۆم بیر لە ئاوازەکانم دەکەمەوە،
    ورد دەبمەوە و ڕۆحم دەگەڕێت:

«ئایا هەتاهەتایە پەروەردگار ڕەت دەکەیتەوە؟
    چیتر لێمان ڕازی نابێتەوە؟
ئایا خۆشەویستییە نەگۆڕەکەی هەتاهەتایە نەماوە؟
    ئایا بەڵێنەکانی بۆ نەوە دوای نەوە دواییان هاتووە؟
ئایا خودا میهرەبانی لەبیر کردووە؟
    یان لە تووڕەیی بەزەیی خۆی داخستووە؟»

10 ئینجا دەڵێم: «ئەمە دەردی منە:
    دەستە ڕاستەی خودای هەرەبەرز گۆڕاوە.»
11 کردارەکانی یەزدان دێنمەوە یادم،
    بێگومان پەرجووەکانی تۆم لەبیرە کە لە کۆنەوەیە.
12 لە هەموو کارەکانت ورد دەبمەوە و
    بیر لە کردەوە مەزنەکانت دەکەمەوە.

13 ئەی خودایە، ڕێگات پیرۆزە.
    چ خودایەک وەک خودا مەزنە؟
14 تۆ ئەو خودایەی کە پەرجووت کردووە و
    هێزی خۆتت لەنێو خەڵک دەرخستووە.
15 بە بازووی خۆت گەلی خۆتت کڕییەوە،
    نەوەی یاقوب و یوسف.

16 ئەی خودایە، کە ئاوەکان تۆیان بینی،
    کە ئاوەکان تۆیان بینی ترسان،
    بگرە قووڵاییەکان هەژان.
17 هەورەکان ئاویان ڕشت،
    هەورەتریشقەکان دەنگیان دایەوە،
    هەروەها تیرەکانت بریسکانەوە.
18 گرمەی هەورەتریشقەی تۆ لە گەردەلوول،
    بروسکەکان دنیاییان ڕووناک کردەوە،
    زەوی لەرزی و هەژا.
19 ڕێگات بە ناو دەریادایە،
    ڕێچکەکانت بە ناو ئاوە زۆرەکانە،
    شوێن پێیەکانت نەزانران.

20 لەسەر دەستی موسا و هارون،
    وەک مێگەلە مەڕ ڕێنمایی گەلی خۆتت کرد.

Notas al pie

  1. 77‏:3 لە دەقی عیبری لێرە و لە ئایەتەکانی 9 و 15، وشەی سەلاە‏ هەیە کە لەوانەیە ئاماژەیەکە بۆ وەستانی مۆسیقا و خوێندنەوە.‏