The Message

Numbers 11

Camp Taberah

11-3 The people fell to grumbling over their hard life. God heard. When he heard his anger flared; then fire blazed up and burned the outer boundaries of the camp. The people cried out for help to Moses; Moses prayed to God and the fire died down. They named the place Taberah (Blaze) because fire from God had blazed up against them.

Camp Kibroth Hattaavah

4-6 The riffraff among the people had a craving and soon they had the People of Israel whining, “Why can’t we have meat? We ate fish in Egypt—and got it free!—to say nothing of the cucumbers and melons, the leeks and onions and garlic. But nothing tastes good out here; all we get is manna, manna, manna.”

7-9 Manna was a seedlike substance with a shiny appearance like resin. The people went around collecting it and ground it between stones or pounded it fine in a mortar. Then they boiled it in a pot and shaped it into cakes. It tasted like a delicacy cooked in olive oil. When the dew fell on the camp at night, the manna was right there with it.

10 Moses heard the whining, all those families whining in front of their tents. God’s anger blazed up. Moses saw that things were in a bad way.

11-15 Moses said to God, “Why are you treating me this way? What did I ever do to you to deserve this? Did I conceive them? Was I their mother? So why dump the responsibility of this people on me? Why tell me to carry them around like a nursing mother, carry them all the way to the land you promised to their ancestors? Where am I supposed to get meat for all these people who are whining to me, ‘Give us meat; we want meat.’ I can’t do this by myself—it’s too much, all these people. If this is how you intend to treat me, do me a favor and kill me. I’ve seen enough; I’ve had enough. Let me out of here.”

16-17 God said to Moses, “Gather together seventy men from among the leaders of Israel, men whom you know to be respected and responsible. Take them to the Tent of Meeting. I’ll meet you there. I’ll come down and speak with you. I’ll take some of the Spirit that is on you and place it on them; they’ll then be able to take some of the load of this people—you won’t have to carry the whole thing alone.

18-20 “Tell the people, Consecrate yourselves. Get ready for tomorrow when you’re going to eat meat. You’ve been whining to God, ‘We want meat; give us meat. We had a better life in Egypt.’ God has heard your whining and he’s going to give you meat. You’re going to eat meat. And it’s not just for a day that you’ll eat meat, and not two days, or five or ten or twenty, but for a whole month. You’re going to eat meat until it’s coming out your nostrils. You’re going to be so sick of meat that you’ll throw up at the mere mention of it. And here’s why: Because you have rejected God who is right here among you, whining to his face, ‘Oh, why did we ever have to leave Egypt?’”

21-22 Moses said, “I’m standing here surrounded by 600,000 men on foot and you say, ‘I’ll give them meat, meat every day for a month.’ So where’s it coming from? Even if all the flocks and herds were butchered, would that be enough? Even if all the fish in the sea were caught, would that be enough?”

23 God answered Moses, “So, do you think I can’t take care of you? You’ll see soon enough whether what I say happens for you or not.”

24-25 So Moses went out and told the people what God had said. He called together seventy of the leaders and had them stand around the Tent. God came down in a cloud and spoke to Moses and took some of the Spirit that was on him and put it on the seventy leaders. When the Spirit rested on them they prophesied. But they didn’t continue; it was a onetime event.

26 Meanwhile two men, Eldad and Medad, had stayed in the camp. They were listed as leaders but they didn’t leave camp to go to the Tent. Still, the Spirit also rested on them and they prophesied in the camp.

27 A young man ran and told Moses, “Eldad and Medad are prophesying in the camp!”

28 Joshua son of Nun, who had been Moses’ right-hand man since his youth, said, “Moses, master! Stop them!”

29 But Moses said, “Are you jealous for me? Would that all God’s people were prophets. Would that God would put his Spirit on all of them.”

30-34 Then Moses and the leaders of Israel went back to the camp. A wind set in motion by God swept quails in from the sea. They piled up to a depth of about three feet in the camp and as far out as a day’s walk in every direction. All that day and night and into the next day the people were out gathering the quail—huge amounts of quail; even the slowest person among them gathered at least sixty bushels. They spread them out all over the camp for drying. But while they were still chewing the quail and had hardly swallowed the first bites, God’s anger blazed out against the people. He hit them with a terrible plague. They ended up calling the place Kibroth Hattaavah (Graves-of-the-Craving). There they buried the people who craved meat.

35 From Kibroth Hattaavah they marched on to Hazeroth. They remained at Hazeroth.

Ang Pulong Sang Dios

Numero 11

Nagreklamo ang mga Israelinhon kay Moises

1Nagreklamo ang mga Israelinhon tungod sa ila kabudlayan. Pagkabati sini sang Ginoo, naakig siya kag nagpadala siya sang kalayo nga nagsunog sang dulunan sang kampo. Tungod sini, nagpangayo sang bulig ang mga Israelinhon kay Moises, kag nagpangamuyo si Moises sa Ginoo. Kag napatay ang kalayo. Gani ang amo nga lugar gin-ngalanan nga Tabera,[a] kay nagpadala ang Ginoo sang kalayo sa ila.

Karon, ang grupo sang mga indi Israelinhon nga nag-upod sa mga Israelinhon nagapangita sang mga pagkaon nga gusto nila kaunon, gani pati ang mga Israelinhon nagreklamo nga nagasiling, “Kuntani makakaon kita sang karne. Sang didto kita sa Egipto, makakaon kita sang isda nga libre kag sang mga pipino, mga melon, mga sibuyas, kag mga ahos. Pero diri wala kita gana magkaon;[b] puro lang manna ang aton ginakaon.”

Inang manna daw sa mga liso nga magagmay kag maputi.[c] 8-9 Ginapamulot ini sang mga Israelinhon sa duta kada aga, kag ginagaling nila ukon ginabayo sa lusong. Pagkatapos ginaluto nila sa kolon kag ginahimo nga manipis nga tinapay. Ang sabor sini pareho sa tinapay nga ginluto sa mantika nga halin sa olibo.

10 Nabatian ni Moises ang reklamo sang kada pamilya sa puwertahan sang ila mga tolda. Puwerte gid ang kaakig sang Ginoo sa ila, kag si Moises nalainan man sa ila ginhimo. 11 Nagpamangkot siya sa Ginoo, “Ngaa bala nga ginhatagan mo ako nga imo alagad sang dako nga problema? Ano bala ang ginhimo ko nga wala ka malipay, nga ginhatag mo sa akon ang problema sang sini nga mga tawo? 12 Mga anak ko bala sila? Amay bala nila ako? Ngaa ginahambalan mo ako nga atipanon ko sila pareho sa isa ka yaya nga nagakugos sang isa ka lapsag, kag dal-on sila sa duta nga ginpromisa mo sa ila mga katigulangan? 13 Sa diin bala ako makuha sang karne para sa sini nga katawhan? Kay nagasagi sila reklamo sa akon nga hatagan ko sila sang karne nga ila makaon. 14 Indi ko masarangan nga atipanon sila tanan kon ako lang. Tama ini kabudlay para sa akon. 15 Kon amo man lang sini ang pagtratar mo sa akon, patya na lang ako subong. Kon nalipay ka sa akon, indi ako pagpabay-i nga mag-antos.”

16 Gani nagsiling ang Ginoo kay Moises, “Patipuna ang 70 sa mga manugdumala sang Israel nga kilala mo gid nga mga pangulo sang katawhan, kag pakadtua sila sa Tolda nga Ginapakigkitaan kag patinduga sila didto upod sa imo. 17 Magakunsad ako kag magapakighambal sa imo didto, kag ihatag ko ang iban mo nga awtoridad[d] sa ila agod makabulig sila sa imo sa pagdumala sa mga tawo, agod indi lang ikaw isa ang magpas-an sang sini nga mga responsibilidad.

18 “Dayon silinga ang mga tawo nga magpakatinlo sila,[e] kay sa buwas may makaon sila nga karne. Isiling ini sa ila: ‘Nabatian ko ang inyo reklamo nga gusto ninyo magkaon sang karne. Kag nagasiling kamo nga mas maayo pa ang inyo kahimtangan sa Egipto. Gani sa buwas hatagan ko kamo sang karne agod makakaon kamo. 19 Indi lang isa ka adlaw, ukon duha, ukon lima, ukon napulo, ukon beinte ka adlaw ang inyo pagkaon sini, 20 kundi isa ka bulan, hasta nga masum-oran kamo[f] kag indi na kamo magkaon sini. Kay ginsikway ninyo ako nga nagaupod sa inyo, kag nagreklamo kamo sa akon nga kuntani wala na lang kamo naghalin sa Egipto.’ ”

21 Pero nagsiling si Moises, “600,000 tanan ang mga tawo nga kaupod ko, kag karon nagasiling ka nga hatagan mo sila sang karne nga ila kan-on sa sulod sang isa ka bulan? 22 Bisan ihawon pa namon ang tanan nga karnero kag baka ukon dakpon ang tanan nga isda sa dagat indi ini makaigo sa ila.” 23 Nagsiling ang Ginoo kay Moises, “May limitasyon bala ang akon gahom? Makita mo karon kon matabo ang ginsiling ko ukon indi.”

24 Gani naglakat si Moises kag ginsilingan niya ang mga tawo sang ginsiling sang Ginoo. Gintipon niya ang 70 sa mga manugdumala kag ginpatindog sa palibot sang Tolda. 25 Dayon nagkunsad ang Ginoo paagi sa panganod kag nagpakighambal kay Moises. Kag ginhatag sang Ginoo sa 70 ka manugdumala ang iban nga awtoridad[g] ni Moises. Kag sang mabaton nila ini naghalambalanon sila,[h] pero wala na ato matabo liwat.

26 Ang duha ka tawo nga si Eldad kag si Medad nga nalista upod sa 70 ka manugdumala wala nagkadto sa Tolda kundi nagpabilin sila sa kampo. Pero nabaton man nila ang awtoridad kag naghalambalanon man sila didto sa kampo. 27 May isa ka bataon nga lalaki[i] nga nagdalagan pakadto kay Moises kag nagsugid nga nagahalambalanon si Eldad kag si Medad didto sa kampo. 28 Si Josue nga anak ni Nun, nga nangin kabulig ni Moises halin sang bataon pa siya, nagsiling kay Moises, “Sir, pauntata sila.” 29 Pero nagsabat si Moises, “Nabalaka ka bala kon mangin ano ang resulta sini sa akon pagkapangulo? Kon sa akon lang, gusto ko nga ang tanan nga katawhan sang Ginoo hatagan niya sang awtoridad agod magahalambalanon sila pareho sang mga propeta.” 30 Dayon nagbalik si Moises kag ang mga manugdumala sang Israel sa kampo.

31 Karon, nagpadala ang Ginoo sang hangin nga nagdala sang mga pitaw halin sa dagat. Naglinupad-lupad sila sa palibot sang kampo, nga mga tatlo ka tapak ang ila antad sa duta kag pila ka kilometro ang ila kalaparon. 32 Gani sa sinang bilog nga adlaw nagpangdakop ang mga tawo sang mga pitaw hasta sa bilog nga gab-i, kag pagkasunod pa gid nga adlaw. Wala sing may nakakuha sing manubo sa 30 ka sako, kag ginbulad nila ini sa palibot sang kampo. 33 Pero samtang ginausang pa nila ang karne, kag wala pa nila matulon, naakig gid ang Ginoo sa ila, kag ginpadal-an niya sila sang grabe nga kalalat-an. 34 Gani gintawag ang amo nga lugar nga Kibrot Hataava[j] tungod kay didto ginlubong ang mga tawo nga dalok-dalok sa karne. 35 Halin didto, naglakat ang mga Israelinhon sa Hazerot kag didto nagkampo.

Notas al pie

  1. 11:3 Tabera: buot silingon sa Hebreo, nagakalayo.
  2. 11:6 wala kita gana magkaon: ukon, nagaluya kita.
  3. 11:7 maputi: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.
  4. 11:17 awtoridad: sa literal, Espiritu; ukon, espiritu.
  5. 11:18 magpakatinlo sila: buot silingon, tumanon nila ang seremonya sang pagpakatinlo.
  6. 11:20 masum-oran kamo: sa literal, magguluwa ini sa inyo mga ilong.
  7. 11:25 awtoridad: Tan-awa ang footnote sa bersikulo 17.
  8. 11:25 naghalambalanon sila: Tan-awa man ang natabo sa 1 Sam. 10:5-13.
  9. 11:27 bataon nga lalaki: Siguro siya si Josue nga ginmitlang sa sunod nga bersikulo.
  10. 11:34 Kibrot Hataava: buot silingon sa Hebreo, lulubngan sang mga dalok-dalok.